De wereld van Sofie: Ervaringen van een studente met een visuele beperking en haar vriendin tijdens hun studies Medisch Secretariaat

Vroeger wilde ze erg graag Verpleegkunde gaan studeren, maar door haar visuele beperking was dat voor Sofie niet mogelijk.  Ook Voedings- en dieetkunde sprak haar erg aan, maar aangezien ze veganiste is, wilde ze graag een opleiding volgen met vegetarische inslag.  Deze bestaat jammer genoeg nog niet.  Uiteindelijk heeft ze dan gekozen voor de richting Medisch Secretariaat.  Dat ligt toch nog in dezelfde lijn.  Al is het werk dan meer administratief gericht, ze komt op die manier toch nog in contact met patiënten en gezondheidswerkers.

 

Sofie

: “Toen ik begon met studeren, kende ik niemand op de PHL of in de Studententoren.  Dat vond ik aanvankelijk geen leuk vooruitzicht, maar het bleek allemaal erg goed mee te vallen.  Vroeger was ik nogal stil, maar nu leg ik veel makkelijker contacten.  Ik ben erg veranderd, in de positieve zin.  Dat zegt iedereen in mijn omgeving, maar ik merk het ook zelf.  Je moet ook wel opkomen voor jezelf, want als je geen hulp vraagt, zal je die ook niet krijgen.  De tijd van “handje vasthouden” is definitief voorbij!”

 

Hoe is met jouw handicap het studeren meegevallen?
Sofie

: “De opleiding beviel me onmiddellijk erg goed.  Ik heb geen moment spijt gehad van mijn keuze, ook niet tijdens mijn stage.  Het eerste jaar was erg rustig voor mij, dankzij degelijke humaniorastudies.  De overgang naar het hoger onderwijs was voor mij dus niet zo zwaar en ik kon me rustig aanpassen.

 

Het derde jaar was voor mij, net zoals voor mijn medestudenten, het drukst.  Allerlei groepswerkjes, presentaties, taken en dergelijke moesten in een korte tijd afgewerkt worden.  Maar ook dat viel achteraf bekeken nog wel mee.  Als ik iets niet kon omwille van het visuele aspect, dan kreeg ik daarvoor een evenwaardige opdracht in de plaats.  De lessen waren voor mij net hetzelfde als voor de anderen, behalve Powerpoint, Excel en het medische softwarepakket Health One.  Voor de tekeningen bij de medische vakken, kreeg ik steeds andere vragen op het examen.

Voor examens was het nooit een probleem dat ik de proef mondeling aflegde.  Als de oplossingen schriftelijk moesten weergegeven worden, gaf de lector me een diskette met de examenvragen erop, die ik dan op mijn laptop invulde.  Achteraf kon er dan een print van worden genomen.  Voor taken ging het er op dezelfde manier aan toe.  Ook notities nemen tijdens de lessen deed ik met behulp van mijn laptop, of met mijn braillescope, een handig notitietoestelletje met een brailleklavier.  Nadien kon dan alles omgezet worden in braille met behulp van een brailledrukker, of ik kon het gewoon via mijn brailleleesregel lezen.  Die kon aangesloten worden op mijn laptop, vaste pc thuis of op mijn braillescope.  Hiervoor is op mijn computer een speciaal programma geïnstalleerd.  Deze software bestuurt de brailleregel en een spraaksynthese (geen spraakherkenning dus) die alles voorleest.  Op die manier is het voor mij perfect mogelijk om informatie op te zoeken via internet, te e-mailen, chatten, teksten te bewerken in Word, enz.  Foto’s en dergelijke kan ik natuurlijk niet bekijken, maar verder gaat alles prima.”

Welke raad kan je geven aan andere studenten met een visuele beperking?
Sofie

: “Dat is een vraag die niet zomaar één-twee-drie te beantwoorden valt …
Als een blinde mij die vraag moest stellen, zou ik zeggen: “Blijf gewoon jezelf!  Kom op voor je rechten en vraag hulp als je die nodig hebt”.  Dat is het allerbelangrijkste.  Als je dat niet doet, kom je nergens.  Dat heb ik na al die jaren wel geleerd.

 

Blijf steeds vriendelijk en beleefd, maar zeg waar het op staat.  Als je bijvoorbeeld niet graag betutteld wordt, laat dat dan weten aan je omgeving.  Mensen kunnen je immers niet helpen als ze niet weten wat je wel en niet kan.  Maak dat dus duidelijk.

Vergeet vooral niet dat je uniek bent.  Je bent geen blinde, je hebt gewoon een visuele beperking.  Het is waar, je kunt er niet om heen, die beperking bepaalt voor een stuk je persoonlijkheid, maar dat hoeft daarom niet negatief te zijn.  Je bent in de eerste plaats een mens, die toevallig is “gezegend” met een visuele beperking.  Ja, je leest het goed!  Wat ik daarmee bedoel?   Ik zie in alles de positieve dingen!  Denk eens na bij jezelf, zijn er niet ook voordelen aan verbonden?   Ga maar na.  Je vindt ze gegarandeerd!  Door alles zwart in te zien, kom je nergens.  Daar is niemand mee geholpen.  Je omgeving niet, en vooral jijzelf niet.

Geniet van de dingen om je heen die je wel kan waarnemen.  Denk niet steeds hoe jammer het is dat je dit of dat niet kunt zien, maar bedenk hoe mooi al het andere is.  Hoe zalig is het als je op een vroege voorjaarsmorgen buiten gaat!  Je voelt de eerste zonnestralen op je gezicht, je hoort de vogels die één voor één ontwaken, je ruikt de bloemen en de bomen om je heen, je voelt het bedauwde gras onder je voeten …  Wat is er mooier dan de natuur die langzaam openbloeit?”  Nu ik dit alles zo overpeins, moet ik onwillekeurig terugdenken aan een gedicht dat ik pas geleden las.  Het is geschreven door Mathijs, een goeie vriend van mij.  Ik kan niet precies zeggen waarom het nu weer in me opkomt.

“Duisternis”

Ik heb moeite met slapen
Ik luister naar het druppelen van de kraan
Ik vrees de duisternis
Maar zou haar moeten omarmen als ware ’t een kompaan
Waarom kunnen jullie mij niet laten
Mij mijn eigen gang laten gaan
Ook ik ben een mens, laat mij toch staan
Ook ik heb een droom
Ja, ik, de meest simpele ziel
Ik zag een wereld waarin iedereen gelijk was
En ik kan je vertellen, dat het me zeer beviel
Niemand die je ontweek
Niemand die je nastaarde
Niemand die je negeerde
Niemand die je uitlachte
Niemand die je niet begreep
Maar dat was slechts een droom
Hier is iedereen bekrompen
Mensen zijn egoïstisch
En daarom ben ik bezompen
Is dit leven nog wel leven waard?    Is er iemand die mij hiervoor bewaart?    Opgeven zal zeer simpel gaan
En daarom omarm ik de duisternis
Als ware ’t een kompaan”

 

Ik vind het fijn, ontspannend en opluchtend soms, mijn gevoelens en gedachten op papier te zetten.  Misschien komt het ooit van pas, is ’t niet voor anderen, dan zeker voor mezelf.   Maar daarmee heb ik de vraag waarom het ging nog steeds niet beantwoord …   Wat kan ik nog zeggen?   Wat kan ik andere “lotgenoten” leren?   Toegegeven, ik weet het niet precies.  Iedereen is immers anders, iedereen leidt een eigen leven, heeft een andere voorgeschiedenis.  Geen enkele situatie is vergelijkbaar.

Een groot deel van dat leven, van je studies, bepaal je zelf.  Je moet gemotiveerd zijn.  Zonder een goeie motivatie lukt het niet.  Het is soms moeilijk, maar het kan!

Dat geldt niet alleen voor blinden, maar voor iedereen!  En ja, niet te vergeten, van onschatbare waarde zijn de mensen die zich voor me hebben ingezet.  Anders zou ik het niet gekund hebben, zou het voor mij niet mogelijk zijn geweest mijn studies tot een goed einde te brengen.  Ik hoef geen namen te noemen.  Degenen waar het om gaat, weten best over wie ik het heb.  Ik krijg een warm gevoel vanbinnen als ik op die 3 jaar terugkijk.  Mijn ogen prikken ervan.  De dankbaarheid die uit de grond van mijn hart komt, is niet in woorden uit te drukken.

Er zit voor mij zeker een waarheid in het gedicht van Mathijs.  Mensen zijn egoïstisch.  Hoe je het ook draait of keert.  De één al meer dan de ander.  Dat is eigen aan onze soort, zullen we maar zeggen.  Het komt er gewoon op aan dat egoïsme overboord te gooien, even niet enkel aan jezelf te denken.  Dat is moeilijk, maar het kan.  Ik heb in mijn leven mensen leren kennen die dat niet konden, maar evengoed ken ik er die het wel doen, en met plezier ook!  “Ach ja”, kun je dan zeggen, en dat zeg ik vaak, “Ze zijn jong en weten niet beter”.  Maar is dat wel zo?   Waarom zijn er dan die het wèl doen?   Vaak denk ik dat het aan mezelf ligt.  Mijn moeder heeft het al zo dikwijls gezegd: “Je bent te vroeg groot geworden.”  Nou, ik kan haar eigenlijk geen ongelijk geven!  Misschien had ik zelf ook wel langer “kind” willen blijven.  Maar langs de andere kant ben ik blij dat ik weet wat ik nu weet.  Ik heb enorm veel geleerd uit mijn handicap, en alle andere positieve en minder positieve ervaringen uit mijn leven.  Ik haal eruit wat eruit te halen valt.  Dat moet ook, als je ’t mij vraagt.  Mijn doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen zijn erdoor versterkt.  Dat is het nu juist wat mij heeft doen zeggen: “Ik wil en ik zal gaan verder studeren”.  En als ik iets doe, als ik ergens aan begin, wil ik het ook goed doen, wil ik het tot de laatste letter, tot de laatste noot …  afmaken!  “Waar een wil is, is een weg”, zo luidt het spreekwoord, en dat is een waarheid als een koe!

Liesbeth, was jij de enige medestudente die Sofie begeleidde?
Liesbeth

: “Sofie en ik zagen elkaar voor het eerst bij de start van ons eerste jaar.  In het begin kenden we elkaar helemaal niet.  Ik kende ook niemand van de andere medestudenten.  Via Geneviève, een kotgenote van Sofie, die haar begeleidde van op kot naar school en die in de loop van de eerste maanden een goede vriendin van me werd, leerden we elkaar wat beter kennen.  Als er iets op computer moest gezet worden voor Sofie, verdeelden we die taken een beetje.  Met Kerstmis stuurde ik haar een kaartje, omdat ik haar een toffe meid vond.  Vanaf dat moment is het eigenlijk begonnen.  We gingen meer met elkaar praten en raakten steeds beter bevriend.

 

Tijdens het 2de jaar nam Vicky, een andere klasgenote, Sofie ook vaak mee omdat zij ook op kot zat in de Studententoren en ik niet, waardoor het voor mij soms onmogelijk was Sofie ’s morgens op tijd te gaan halen.  Verder deed ik verschillende zaken om het voor Sofie allemaal wat makkelijker te maken, zoals een tekst inscannen of iets op diskette zetten.  Voor groepswerkjes waren we ook meestal samen omdat die samenwerking vlot verliep en ik ook het beste wist wat de mogelijkheden waren voor Sofie.

Het is natuurlijk niet zo dat ik alleen maar Sofie geholpen heb.  Zij heeft mij ook enorm gesteund.  Zonder haar was ik niet de persoon die ik nu ben.  We zijn niet alleen elkaars materiële steun, maar echte vriendinnen.  Zij kan steeds bij mij terecht en ik steeds bij haar.  Op school zag men ons bijna altijd samen.  Sommigen dachten zelfs dat we zussen waren.
In de toekomst hopen wij elkaar nog regelmatig te zien.  We wonen wel wat  ver van elkaar maar tijdens schoolvakanties lukte het ons toch al een aantal  keren om af te spreken; dus moet dat, eens we geen werk meer hebben voor de  studies, toch ook nog wel lukken.  Als we een job zouden vinden kort bij  elkaar, zou dat eenvoudiger zijn, maar die kans is relatief klein.”

Sofie

: “Het enige spijtige is, dat we nogal ver van elkaar wonen.   Het is dus niet altijd gemakkelijk om iets af te spreken.  Tijdens de stage  hebben we elkaar niet zoveel gezien, en dat vonden we beiden heel erg.  We  misten het contact, de oppervlakkige praatjes, de urenlange gesprekken. Gelukkig  hebben we beiden een vaste internetverbinding, wat alles een stuk makkelijker  maakt.  Zowel om contact te houden als om aan onze gezamenlijke scriptie te  werken, maakten we hier dankbaar gebruik van.”

Waar zou je graag willen werken, Liesbeth?
Liesbeth

: “Ik zou graag solliciteren in een ziekenhuis, omdat je daar de meest gevarieerde baan hebt, maar wil toch niet te kieskeurig zijn.  Ik zie wel waar ik terechtkom.  Daarom ben ik al beginnen solliciteren na de paasvakantie.  Nu nog wachten op reacties.”

Sofie, wat dat solliciteren betreft …  Denk je dat je het ziet zitten een  geschikte job te vinden, die je ook graag doet?
Sofie

: “Ik zou, net als Liesbeth, het liefst in een ziekenhuis terechtkomen.  Ook een artsenpraktijk krijgt mijn voorkeur.  In het begin zal ik echter niet te kieskeurig mogen zijn en moeten nemen wat ik kan krijgen.  Dan kan ik nog verder zoeken als ik eenmaal bezig ben.  Een farmaceutisch bedrijf of andere onderneming spreekt me niet zo aan, omdat daar het sociale aspect van de job gedeeltelijk wegvalt, en dat is het nu net wat me zo boeit.

 

Ik ben nog niet begonnen met solliciteren.  Dat is in mijn geval nogal moeilijk, vind ik zelf, omdat ik nog niet weet wat ik precies kan en wat niet mogelijk is.  Het is wel belangrijk dat ik ergens terechtkom waar computers erg goed geïntegreerd zijn.  Dit is van groot belang, bijvoorbeeld voor het afsprakenbeheer, medische verslaggeving en dossierbeheer.  Dergelijke taken zou ik perfect kunnen uitvoeren, als tenminste de nodige programmatuur voor handen is.  Maar ik zie het wel zitten, ja.”

Delen
Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

  1. “Altijd een helpende hand in de buurt dankzij buddy”23-09-2019 05:09:07
  2. ‘Ondanks mijn beperking was internationale stage succes’20-02-2019 07:02:20
  3. Leerkracht worden terwijl je slecht ziet? Jessica laat zich niet afschrikken!17-11-2018 08:11:46
  4. Je grenzen durven verleggen30-10-2018 06:10:25
  5. Studeren met een beperking? Hier heb je recht op!31-01-2018 08:01:52
  6. Functiebeperkingen staan hogere studies steeds minder vaak in de weg18-06-2017 12:06:15
  7. Studenten met een beperking vinden sneller de weg naar hoger onderwijs17-06-2017 11:06:20
  8. ‘Mensen met handicap blijven ondervertegenwoordigd in hoger onderwijs’17-06-2017 11:06:18
  9. Lore Casselman getuigt over diversiteit en faciliteiten in VIVES17-06-2017 02:06:57
  10. Een sprong in het duister17-06-2017 01:06:39
  11. Doctoraat dankzij beperking: “Blind worden is mijn geluk geweest”17-06-2017 12:06:29
  12. Agora: de weg van niets naar iets was moeiljk13-06-2017 08:06:16
  13. Charter voor meer inspraak voor studenten met functiebeperking05-05-2016 08:05:31
  14. Steeds meer examens op maat voor studenten met beperking21-01-2016 09:01:55
  15. Steeds meer studenten met functiebeperking tijdens examens21-01-2016 09:01:18
  16. Pedagogische begeleiding hoger / universitair onderwijs voor blinden en slechtzienden27-09-2015 09:09:49
  17. Onderzoek naar het profiel van studenten met een functiebeperking in het Vlaamse hoger onderwijs27-09-2015 09:09:36
  18. Iedereen leert … – Maxime, een blinde student Office Management27-09-2015 09:09:36
  19. Studenten met handicap vinden weg naar universiteit27-09-2015 09:09:36
  20. Bijna blinde Annick (26) toch als vrijwilligster naar Costa Rica27-09-2015 09:09:36
  21. Studeren op de tast27-09-2015 09:09:36
  22. Kom jij ook naar Residentie Kronenburg?27-09-2015 09:09:36
  23. ‘Oei, een blinde schrijftolk, kan die dat wel?’27-09-2015 09:09:36
  24. Iedereen leert… Kim, blind en stagiaire bij het Vormingscentrum HIVSET27-09-2015 09:09:36
  25. Studeren zonder grenzen27-09-2015 09:09:36
  26. In beeld – ‘t Zalwel!27-09-2015 09:09:36
  27. Ik ben doof, niet dom27-09-2015 09:09:36
  28. Postgraduaat oriëntatie- en mobiliteitsinstructeur voor blinden en slechtzienden (20 sp.)27-09-2015 09:09:36
  29. Studiebegeleiding is geen eiland27-09-2015 09:09:36
  30. Op de voorgrond – Distancing Education27-09-2015 09:09:36
  31. Blind of verlamd en op kot. Why not?27-09-2015 09:09:36
  32. Train-de-trainer Di(ver)sability Awareness27-09-2015 09:09:36
  33. De moeilijke weg naar een stageplaats30-08-2015 08:08:07
  34. Blind/Slechtziend en studeren aan de hogeschool/universiteit16-07-2015 09:07:22
  35. Studeren met een visuele handicap – Onderwijs & GON begeleiding02-04-2015 10:04:46
  36. Zonder zicht naar Costa Rica10-03-2015 09:03:30
  37. Hogescholen moeten openstaan voor studenten met handicap08-06-2011 08:06:01
  38. Gids voor studenten met visuele handicap08-06-2011 08:06:37
  39. “De echte wereld zal harder zijn”08-06-2011 08:06:09
  40. Steeds meer studenten met dyslexie08-06-2011 08:06:23
  41. Mindervaliden kunnen op kot08-06-2011 08:06:04
  42. Tolken en eigen werktafel08-06-2011 08:06:47
  43. Slechtziende Annelies Van den Brande uit Lier studeert aan VUB08-06-2011 08:06:41
  44. De wereld van Sofie: Ervaringen van een studente met een visuele beperking en haar vriendin tijdens hun studies Medisch Secretariaat08-06-2011 08:06:06
  45. Blinden en slechtzienden vinden cursussen in de computer08-06-2011 07:06:37
  46. Visietekst: Studeren met een handicap of chronische ziekte in het tertiair onderwijs08-06-2011 07:06:25

Laatst bijgewerkt op 8 juni 2011 – 08:01