Over Annemiek van Munster – ‘Ze kijkt je aan, maar ziet ze ook iets?’

Bron:  Algemeen Dagblad
30 oktober 2010

Slechtziendheid was nooit een punt voor Annemiek van Munster (34), tot ze met  een burn-out in een gespecialiseerd revalidatiecentrum terechtkwam.

Het is haar kracht, maar tegelijkertijd is het ook de valkuil waar ze ingetrapt  is.  Annemiek van Munster is snugger en heeft haar babbel klaar, ze is jong,  modern en ziet er goed uit.  Ze kijkt je aan als ze met je in gesprek is, fronst  een beetje met haar wenkbrauwen als ze heel precies wil weten wat er wordt  gezegd.  En bovendien: ze is geen zeurpiet, ze wil niet tot last zijn en ook als  ze wordt geïnterviewd, stelt ze regelmatig een vraag terug.  Weinig wijst erop  dat Annemiek hooguit vlekken waarneemt.  Het rechteroog doet niets meer, links  ziet zij ondanks een contactlens van +23 zeer wazig.

De ziende mens kan zich er eigenlijk niet veel bij voorstellen.  Zie het alsof je  één oog dichthoudt en met het andere door een wc-rol kijkt.  Voor alles wat zich  buiten deze koker bevindt, moet Annemiek haar hoofd draaien.  En voor wat zich  erbinnen bevindt, geldt dat ze het heel wazig ziet.

“Ik zie donkere plekken in je gezicht waar je ogen zitten,” zegt ze.  “En je haar  is een beetje donkerblond, toch?” Ze is slechtziend, maar voor de buitenstaander  is het moeilijk te begrijpen.  Ze schreef een boek over haar leven als  slechtziende: ‘+23 – Een revalidatieproces in beeld’.  Een uitgesproken  persoonlijk boek dat leest als een trein.

Annemiek werd geboren met staar.  Het licht in haar goede oog, het rechtse, ging  volledig uit na een operatie die plaatsvond toen ze zes weken oud was.  “De  oogarts verwijderde de lens, maar trok tegelijkertijd ook het overgrote deel van  mijn netvlies mee.  Tja.”

Dat Annemiek zich niet heeft teruggetrokken achter de geraniums is vooral aan  haarzelf en aan haar jeugd te danken.  Ze ging naar reguliere scholen, had gewoon  vriendjes en vriendinnetjes en onderscheidde zich eigenlijk op geen enkele  manier van andere kinderen.  Ja, ze zag een beetje minder, ze kon in de klas het  bord niet lezen, maar dat was nu eenmaal zo”.

“Ik wist niet beter, ik had geen vergelijkingsmateriaal.  En ik was heel creatief  met oplossingen; om mijn gebrekkige zicht te compenseren, luisterde ik beter en  onthield ik alles beter.  Zo goed en zo kwaad als het ging, ik deed altijd mee.  Toen ik later hoorde dat de meeste mensen die hun armen naast zich uitstrekken,  nog steeds hun handen in hun ooghoeken kunnen zien, was dat voor mij een bizarre  ervaring.  Hoe is het mogelijk, dacht ik.”

Nu pas, nu ze 34 jaar oud is, realiseert ze zich hoezeer ze al haar hele leven  op haar tenen heeft moeten lopen.  Want voor wie zo weinig ziet als zij, is het  alle zeilen bijzetten om gelijke tred te houden met een omgeving die niet kampt  met een dergelijke beperking.

“Altijd moet ik scherp zijn, altijd had ik het gevoel dat ik iets zou missen als  ik even ontspande.  Mijn vriendinnen gingen studeren en dat wilde ik ook.  Ik  reisde op en neer naar Amsterdam waar ik aan de universiteit  communicatiewetenschap deed.  Dat was wilskracht, maar het was voor mij eigenlijk  vooral gewoon wat het was.  Moeite moeten doen om bij te blijven – daar kun je  dramatisch over doen, maar het was nu eenmaal mijn manier van leven.”

Maar als ze er nu op terugkijkt, ziet ze ook wel in hoezeer haar drang om mee te  komen er bij haar heeft ingehakt.  “Er was iets, er klopt iets niet, dacht ik.  Ik  was altijd moe, continu.  Zat ik weer bij de dokter met de vraag of mijn bloed  kon worden onderzocht.  Maar de uitslagen kwamen altijd weer terug met dezelfde  boodschap: prima, geen Pfeiffer of wat dan ook.

Maar ondertussen kwam ik iedere dag geradbraakt thuis.”

De link tussen de vermoeidheid en haar slechtziendheid werd nooit gelegd, zegt  ze.  Het was simpelweg geen onderwerp.  Annemiek bezocht één keer per jaar haar  oogarts.  “Na tien minuten stond ik dan weer buiten.  ‘De ogen zijn niet minder  geworden, we zien u volgend jaar weer terug.’ Maar ondertussen kreeg ik wel  steeds meer moeite, bijvoorbeeld met het reizen met trein, bus en tram.  En toen  ik later ging werken, merkte ik dat van negen tot vijf gewoon te veel was.  Vakantie was voor mij niet in de eerste plaats leuk, het was noodzaak.  En als ik  dan terugkwam en maandag weer aan het werk moest, lag ik daarvoor de hele nacht  wakker en kwam ik huilend aan op mijn werk.”

En ook haar omgeving confronteerde haar met het feit dat het allemaal veel  slechter was dan ze eigenlijk wilde toegeven.  “Niet bewust, want als puber ging  ik wel mee naar de disco.  Zij stonden steeds te zoenen met jongens.

Niet dat het mij daar nou om te doen was, maar toch.  Ik deed dat nooit, ik kon  geen oogcontact maken.  Ik was erbij, maar ik stond aan de zijkant.  En later  kregen mijn vrienden goede banen, ze begonnen voor zichzelf.  Zij kwamen vooruit  en ik raakte achterop.  Maar goed, wat zeurde ik nou?  Ik had toch mijn studie  afgerond, ik vond toch die leuke parttime baan?  Doorgaan.

Gewoon blijven doen.  Gewoon.”

Twee jaar geleden ging Annemiek op haar gezicht.  Letterlijk.  “Ik had weer eens  een drukke dag en ’s avonds na een cursus viel ik gewoon.  Languit, ik kon mijn  handen niet eens meer strekken om me op te vangen.  Daar lag ik, met een bloedend  hoofd.  Totaal kapot, uitgeput, burn-out.

“Het was het moment dat ik me realiseerde dat ik iets moest met mijn  slechtziendheid.  Om een lang verhaal kort te maken: ik kwam terecht in het  revalidatieprogramma bij Visio Het Loo Erf in Apeldoorn.  Negen maanden heb ik  daar gezeten.  Ik kwam binnen als iemand die niet zo goed zag en ik ging er weg  als slechtziende.  Zo heb ik het ervaren.”

De tijd in Apeldoorn werd een enorme confrontatie met zichzelf, het is het  hoofdbestanddeel van het boek dat ze schreef.  Dicht op de huid.
Annemiek beschrijft haar onwil, haar chagrijn en de moeite die ze heeft moeten  doen om in het reine te komen met zichzelf.  Hoe ze leerde omgaan met haar  beperkingen en hoe ze uiteindelijk de straat opdurfde met een taststok.  Een  belangrijk moment: “Met zo’n stok ben je ineens een gehandicapte.”  En Annemiek  wilde nu juist zo graag vooral zichzelf zijn.

Ze is gegroeid.  Wie in +23 de ontwikkeling ziet die ze heeft doorgemaakt, kan  niet anders dan dat concluderen.  Annemiek heeft leren leven met slechtziendheid  en is zichzelf geworden.  Met alle beperkingen die haar slechtziendheid eenmaal  met zich meebrengt.

“Ik heb tegenwoordig een geleidehond en dat bevalt heel goed.  Ik moet rustig  aandoen.  Ik kan niet alles, ik moet ook niet alles willen kunnen.

Mijn vriendinnen pakken om de haverklap een rugzak en reizen af naar Azië.

En ik?  Ik ga all-inclusive naar Egypte.  Een gestructureerde zonvakantie waar ik  de omgeving kan leren kennen.”

Perfect is het niet, zegt ze.  “Ik zou mijn slechtziende ogen zo inruilen voor  betere.  Maar het stoort me niet.  Het is wat het is en hier moet ik het mee doen.  Ik ga niet zitten kniezen, ik wil niet alleen maar zeuren over alles wat ik niet  kan.  Ik benadruk het positieve en dat voelt goed.”

Paspoort Annemiek van Munster

Geboren: 13 juli 1976 in Monnickendam
Opleidingen: mavo, havo, vwo en communicatiewetenschap aan de UvA
Loopbaan: enkele jaren bij de publieke omroep en later als  communicatiemedewerkster bij MEE Noordwest-Holland, een organisatie die  ondersteuning biedt bij leven met een beperking.  Nu is ze redacteur en columnist  voor MEEMagazine.  In 2010 verscheen van haar hand +23; Een revalidatieproces in  beeld
Privé: single, samenwonend met geleidehond Chanda en poes Kees.

Het boek

+23, uitgegeven door Zicht in zicht, is voor 12,50 EURO te koop bij de  boekhandel of via http://www.annemiekvanmunster.nl.

De luisterversie is ingesproken door Isa Hoes en is voor slechtzienden en  blinden gratis bij hun bestelling.

Delen
Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

  1. Housam is blind… maar brengt nu tweede boek uit13-12-2019 08:12:14
  2. Blinde studente doctoreert over Nobelprijswinnaar14-10-2019 06:10:48
  3. “Ik moet mensen vaak vragen om mijn hond met rust te laten”30-08-2019 07:08:48
  4. Blindengeleidehond staat centraal in prentenboek12-05-2019 05:05:01
  5. “Als 17-jarige wist ik al dat ik een boek zou schrijven”16-04-2019 06:04:23
  6. Levensverhaal Carla Schaad09-02-2019 09:02:21
  7. Slechtziende Evie schrijft boek03-08-2018 05:08:51
  8. Goorse verhalen over blindengeleidehond gebundeld in boek15-02-2018 11:02:59
  9. Blinde Joseph Mertens (81) stelt biografie voor13-07-2017 07:07:38
  10. Tip: ‘Doe normaal, ik ben alleen maar blind’18-06-2017 05:06:19
  11. Joke van Rooden-Peppelman schrijft boek over haar handicap18-06-2017 11:06:07
  12. Windkracht 618-06-2017 09:06:39
  13. Een boek dat een heldere blik verschaft in een wazige wereld17-06-2017 01:06:29
  14. Boek: Leven met RP – Joke van Rooden02-05-2017 02:05:26
  15. Verkoopinformatie “Graag zien!” van Monique Van den Abbeel12-02-2016 09:02:15
  16. Blinde mama, sterke vrouw04-02-2016 09:02:27
  17. Visio-cliënten verwerken dromen en fantasie in verhalen14-12-2015 07:12:16
  18. Bijlo gebundeld05-12-2015 08:12:58
  19. Agnes van Overveld en Ria Hogers presenteren boek: Windkracht 602-12-2015 08:12:57
  20. Columns gebundeld in ‘Bijlo Kijkt Door’04-11-2015 09:11:16
  21. ‘Heksenhoer, sterf’ – Magie, ketterij en heksenwaan toen en nu (Ugo Janssens)09-10-2015 03:10:57
  22. Een droom: Cindy Baars schreef met minder zicht haar debuutroman02-10-2015 05:10:40
  23. Cees Smit realiseert 500 oogoperaties19-05-2015 06:05:38
  24. Syriër pent fabels neer22-03-2015 08:03:14
  25. Esther Crombag – Blind vertrouwen – Tijd voor Max10-03-2015 06:03:11
  26. Boek blinde wielrenster Esther Crombag10-03-2015 05:03:36
  27. Annemiek, slechtziend, auteur van het boek “+23”10-03-2015 04:03:23
  28. Blinde immigrant uit Syrië brengt boek uit15-01-2015 09:01:11
  29. Thriller ‘Harteloos’ van blinde Cees Smit29-12-2014 09:12:35
  30. Angelique laat haar werk zien04-12-2014 09:12:57
  31. Angelique Ten Holter geeft boek uit16-11-2014 11:11:01
  32. Blinde en dove broers schrijven verhalen06-11-2014 07:11:50
  33. Marloes Bloedjes, oud-leerlinge Visio, brengt boek uit01-10-2014 02:10:04
  34. Recensie: Monique van Roosmalen – Dankbare kinderen huilen niet12-08-2014 10:08:03
  35. Slechtziende Hashim Waheb schijft boek18-06-2014 03:06:03
  36. Blinde auteur Cees Smit: Ik wil het onmogelijke waarmaken16-05-2014 06:05:01
  37. Adrian Mole-schrijfster Sue Townsend overleden12-04-2014 08:04:01
  38. Nieuwe recensies Expeditie Ribbelroute15-01-2014 04:01:01
  39. “Alles of niets” (Abke Kloosterman)31-10-2013 04:10:00
  40. Stichting Zicht in Zicht: Morgen lancering “Expeditie Ribbelroute”14-10-2013 07:10:57
  41. 15 oktober lancering “Expeditie Ribbelroute”11-10-2013 03:10:01
  42. Fantasy- en scifi-auteur Jack Vance overleden30-05-2013 12:05:26
  43. Politievrouw redt roman blinde auteur die met lege pen schreef13-04-2012 04:04:40
  44. Marleen Rozema wint columnwedstrijd25-01-2012 05:01:10
  45. Julius Schellens wint Nederlandse verhalenprijs21-12-2011 07:12:47
  46. Jelka kan haar eigen boek niet lezen25-11-2011 11:11:39
  47. Visueel gehandicapte schrijver wil literaire wereld definitief overtuigen10-11-2011 06:11:18
  48. Het tweede boek van Iris van der Zaag is uit22-10-2011 01:10:37
  49. Bijna blind op zoek naar grenzen23-06-2011 06:06:02
  50. Honderdvijftig jaar oud, maar al dertig jaar leeg07-06-2011 09:06:15
  51. ‘Geen literaire opsmuk’07-06-2011 08:06:50
  52. Visuele beperking kan ook mooi zijn07-06-2011 08:06:46
  53. Slechtziende schrijver doet alles op de tast07-06-2011 08:06:32
  54. Over Annemiek van Munster – ‘Ze kijkt je aan, maar ziet ze ook iets?’07-06-2011 08:06:17
  55. “Geen enkele slechtziende ziet hetzelfde”07-06-2011 08:06:24
  56. Ziende blind07-06-2011 08:06:43
  57. “Elk detail moet kloppen”07-06-2011 08:06:41
  58. Debuutbundel graaft in eigen ziel07-06-2011 08:06:48
  59. De ‘blinde Hitchcock’ schrijft twee boeken07-06-2011 08:06:35
  60. “De vrouw was baas”07-06-2011 08:06:35
  61. ‘Ik zou het graag verfilmd zien’07-06-2011 08:06:00
  62. ‘Blinde Hitchcock’ schrijft nieuwe thriller07-06-2011 08:06:42
  63. Slechtziende ex-schepen schrijft tiende boek07-06-2011 08:06:36
  64. Ziende het onzienlijke07-06-2011 08:06:12
  65. Blind en toch alles zien07-06-2011 08:06:25
  66. Blinde auteur brengt twee boeken uit07-06-2011 08:06:43
  67. “Op het gevoel” van Charlotte Glorie07-06-2011 08:06:43
  68. Net verschenen: ‘Met andere ogen. Het zevende jaar’ (Sabriye Tenberken)07-06-2011 08:06:16
  69. Wim Tonniau wint in Nederland wedstrijd met kortverhaal07-06-2011 06:06:50
  70. Opbrengst boek blinde schrijfster naar Ronald McDonaldhuis07-06-2011 06:06:15
  71. Zien doe je niet alleen met je ogen07-06-2011 06:06:22
  72. Tramlijn 1 centraal in detectiveverhaal07-06-2011 06:06:32
  73. Bijna blinde oud-journalist en -Schellenaar wint ‘Een Nieuw Lied’ van Radio 107-06-2011 06:06:06
  74. Sabriye Tenberken: Mijn weg leidt naar Tibet07-06-2011 06:06:18
  75. Op reis naar de geschiedenis07-06-2011 06:06:25
  76. Blik van Bijlo helderder dan ooit07-06-2011 06:06:00
  77. Vincent Bijlo: Het instituut & Achttienhoog07-06-2011 06:06:28
  78. De blinde vlek van de beschouwing07-06-2011 06:06:30
  79. De blinde werkelijkheid07-06-2011 06:06:15
  80. Otto blikt de wereld in07-06-2011 06:06:57
  81. Jef Verwimp tussen licht en donker07-06-2011 06:06:08
  82. Slechtziende beschrijft zijn levensweg07-06-2011 06:06:26
  83. Oogschaduw, maar geen ogen07-06-2011 06:06:49
  84. ‘Ik ben uitgeïntegreerd’07-06-2011 06:06:52

Laatst bijgewerkt op 26 augustus 2019 – 08:47