Er is niets mooiers dan iemand die onbeschaamd kan zijn wie hij is

Bron: De Morgen
11 oktober 2008

‘Een paar weken geleden waren we nog eens samen op zwier: Anita, Julie, Sven  en ik.  We zaten met zijn vieren in de wagen en werden baldadig.  ‘Bekijk ons  eens, vier mensen met vier gehandicaptenkaarten.  Als we nu geen parkeerplaats  vinden, breken we de boel af!'” Henk Beyaert (°1973) lacht, geeft een tikje op  zijn rolstoel.

“We waren aan het gehandicaptencarpoolen”, verduidelijkt Sven Van de Velde  (°1972) droogjes.  Henk ligt dubbel.  Het mag duidelijk zijn: zelfspot is deze  heren niet vreemd, ook al vechten ze met handicaps die hun leven sinds enkele  jaren ingrijpend hebben omgegooid.  Henk is verlamd vanaf het middel, Sven lijdt  aan retinitis pigmentosa, een oogaandoening waardoor hij sinds zijn puberteit  steeds slechter ziet.  Hij wordt stilaan blind.

“Voor de opnames van Voorbij de grens begonnen, liep ik enorm gefrustreerd  rond”, vertelt Sven.  “Ik wist pas sinds een paar jaar dat ik niet gewoon zwakke  ogen had, maar een ziekte die me op termijn helemaal blind zou maken.  Ik heb  daar met niemand over gesproken.  Niet met mijn vrienden van vroeger, van wie ik  me begon af te sluiten, niet met de klanten van mijn accountantsbureau.  Ik heb  me zelfs stilletjes teruggetrokken uit de waterskiclub waar ik trainde.  Ik was  nochtans topsporter, ik stond aan de top in Europa.”

Henk: “Die waterskiclub heeft je toch geholpen?”

Sven: “Ja, ik kon niet verbergen dat er iets ernstigs scheelde.  ‘Die Sven is zo  stil de laatste tijd’, zeiden mijn maten op de club.  ‘Vroeger was hij altijd de  eerste om grappen uit te halen en nu verstopt hij zich.’  Ze vermoedden wel dat  het iets met mijn ogen te maken had en ze stelden me voor aan een vriend van hen  die ook niet goed ziet.  Ik maakte kennis met die man en wat bleek?  Hij is  precies even oud als ik en lijdt ook aan retinitis pigmentosa.  ‘Ik ben  ingenieur’, zei hij.  ‘Dan heb je identiek hetzelfde probleem als ik: gedaan met  werken’, antwoordde ik.  Want ondertussen was het voor mij totaal onmogelijk  geworden om nog cijfers en letters te onderscheiden zonder alles tienmaal te  vergroten met de kopieermachine.  ‘Absoluut niet, ik ben nog aan de slag’,  vertelde die kerel.  ‘Er bestaan tv-leesloepen, vergrotingsprogramma’s,  spraaktechnologie …  Kom eens bij mij thuis kijken.  Je zult je ogen opentrekken,  letterlijk!’ Wat een hocus pocus gaan we nu krijgen, dacht ik.  Maar effectief,  het is ongelooflijk hoe knap die technologie is.  Ik heb dus direct een dossier  opgestart om ook zo’n paar dingen in huis te halen.  Ik ben gaan kijken in de  Blindmobiel, een vrachtwagen die heel Vlaanderen rondrijdt en waarin je al die  hulpmiddelen kunt testen.  Een week voor ik naar Nicaragua vertrok, was er al een  en ander bij mij geïnstalleerd, en toen ik terugkwam werd de rest geleverd.  Het  mooiste is de tv-loep.  Je legt eender wat onder de camera en dan zie je het op  een groot scherm.  Je kunt contrasten toevoegen, zwart en wit omdraaien, kleuren  veranderen, alles.”

Henk: “Kun je dan ook weer kleuren zien?”

Sven: “Kleuren niet, nee.  Dat is gedaan.  Maar ik kan opnieuw tekst lezen, en dat  is een openbaring.  Ik heb dat weer moeten leren.  Vroeger scande ik zoals  iedereen een tekst met mijn ogen, ik vloog er gewoon door.  Maar toen kreeg ik  tunnelzicht en moest ik alles letter per letter bekijken.  Ik kon zelfs geen  woord in zijn geheel zien.  ‘Ver-ge-ten’, zag ik, en op het einde van het woord  moest ik weer gaan kijken hoe het nu ook alweer begonnen was.  Met die frustratie  kampte ik toen we op reis vertrokken.  Ik was altijd onafhankelijk geweest en  plots kon ik niet meer met de auto rijden.  Hulp vragen was voor mij de hel, daar  was geen denken aan.  Je moet de wondjes op mijn schenen maar eens tellen: ik heb  me op véél drempels en paaltjes te pletter gelopen.  Ik zat nog liever op de  verkeerde tram of bus dan te vragen welk nummer er stond aangegeven.  Daardoor  ben ik vaak te laat gekomen, wild van alle opgekropte agressiviteit.  Ik was  helemaal anders dan de Sven van vroeger.  Ooit stond plezier bij mij centraal.  Dat was helemaal weg toen de opnames begonnen.”

Henk: “Sven was stil in het begin.  Hij keek de kat uit de boom.”

Sven: “Ik heb veel gehad aan Henk en aan Sam.  Niet omdat ze concrete tips konden  geven over hoe ik met mijn handicap moet omgaan, maar door hun gedrag.  Henk zit  nog maar drie jaar in een rolstoel en klaagt nooit.  Sam is geboren zonder  onderarmen en -benen maar gaat daar enorm goed mee om, dat kun je je niet  voorstellen.  Hij heeft een energie, een levenslust die veel perfect gebouwde  mensen moeten ontberen.  Eigenlijk draait alles om levensvreugde.  Dat zien heeft  mij ongelooflijk geholpen.  En dat is al op de eerste dag begonnen.  In het  vliegtuig kregen we ons plateautje met eten.  Hier zie, Sam heeft geen handen,  hoe gaat hij dat openmaken, dacht ik.  Maar het is gelukt, zonder iemand iets te  vragen.  Al die dagelijkse dingen vormen geen enkel probleem voor Sam, zelfs het  kleinste tiretje van zijn rugzak krijgt hij open met zijn stompjes.  Zijn  pollekes, zo noemt hij ze.”

Henk: “We hebben alleen zijn kip moeten snijden.  Sam kan sneller sms’en dan wij.  Volgens mij heeft hij veel zenuwen in die stompjes, waardoor hij voelt op welk  knopje hij drukt.  Hij schrijft ook gewoon met zijn twee armen.  Zijn handschrift  is veel mooier dan het mijne.”

Sven: “Je kunt uren praten over hoe je met je handicap kunt omgaan, maar ik heb  gemerkt dat je veel meer leert door gewoon te observeren hoe andere mensen  omspringen met hun beperking.  Mijn schoonvader is optometrist.  Hij zegt dat hij  het nog nooit heeft meegemaakt dat iemand in drie weken tijd zo evolueert in  zijn aanvaardingsproces als ik.  Sinds ik terugkeerde uit Nicaragua zie ik weer  waar de grap schuilt in het leven.  Dat was niet het geval geweest mocht de hele  groep alleen maar uit blinden bestaan hebben.  Dan hadden we alleen maar samen  zitten zagen en klagen.  En kleine oplossingen bedenken voor dit en voor dat.  Ik  was nooit zo fundamenteel vooruitgekomen als nu, in een groep waar iedereen zijn  handicap heeft en op zichzelf wordt teruggeworpen.”

Henk: “Weet je wat vreemd genoeg echt helpt?  Merken dat iedereen met iets anders  sukkelt.  Om je goed in je vel te voelen is het belangrijk dat je ergens beter in  bent dan de rest.  Dat klinkt cru, maar het is zo.  De miserie van iemand anders  laat je denken: dan kom ik er nog goed vanaf.”

‘Ik kom er nog goed vanaf’, het is een uitspraak die vreemd klinkt uit de mond  van een knappe dertiger als Henk, wiens leven een radicale wending nam op de  ochtend van 13 oktober 2005.  Een vrachtwagen katapulteerde zijn camionnetje over  de vangrail van de A17, net voor de uitrit naar Wevelgem.  Henk ging een paar  keer over de kop en kwam enkele meters lager tot stilstand, op de oever van de  Leie.  “Ik was er heel zwaar aan toe, zes weken heb ik op intensive care  doorgebracht.  Mijn longen waren geperforeerd door mijn ribben, die allemaal  gebroken waren.  Mijn middenrif was kapot.  Ik heb helse pijnen doorstaan.  Mijn  maag verteerde de sondevoeding niet, en ik vocht continu met koorts vanwege de  interne infecties en fracturen.  Twee keer heeft mijn leven aan een zijden  draadje gehangen: de eerste keer ben ik bijna gestikt in een klonter van de brij  die mijn longen aanmaakte om de schade te herstellen.  De tweede keer was toen  mijn linkerlong inklapte.  Ik was net ontslagen uit de intensieve afdeling, en ik  dacht dat ik ging sterven.  Mijn hart sloeg 200 keer per minuut uit pure paniek.

“Het ergste was evenwel het besef dat langzaam tot me doordrong: ik ben lam.  Ik  kon mijn tenen niet meer bewegen.  ‘Er komt niks door…’, hoorde ik de dokters  tegen elkaar fluisteren toen ze mijn zenuwstelsel testten met draden en  elektroden.  Het is gedaan, dacht ik.  Ik weet nog hoe ik vanuit mijn bed naar een  videoclip keek van Madonna.  Ik was altijd gek geweest op dansen.  Het was een  zware confrontatie met een passie die voorgoed tot het verleden behoorde.  Drie  weken heb ik erover gedaan om mijn verlamming voor mezelf een plaats te geven.  Toen heb ik de beslissing genomen: vanaf nu ga ik naar mijn mogelijkheden leven.  Ik zoek een ploeg om rolstoelbasket mee te spelen.  Ik blijf niet bij de pakken  zitten…

“Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.  Ik heb nog lang met onzekerheid  gekampt.  Het feit dat ik in die periode mijn vriendin kwijt ben geraakt heeft  daar alles mee te maken.  Ik kon me niet inbeelden wat ik voor haar nog kon  betekenen.  Pas gaandeweg, tijdens mijn revalidatie, heb ik ontdekt hoeveel  positieve kracht er nog in mij zat.  Ik zie mijn vriendin van toen niet meer zo  vaak.  Ik weet wel dat ze het enorm chapeau vindt, hoe ik nu met mijn handicap  omga.  Maar opnieuw een koppel worden, dat zit er niet meer in, ondertussen heeft  ze een kindje en zo.  (lacht) Zij is ook iemand die niet graag stil blijft  staan.”

Naakt zonder rolstoel

Sven: “Ik kan me elk moment van onze reis voor de geest halen.  Elke dag, vanaf  het ontwaken tot het inslapen.”

Henk: “Soms schrik ik van jouw geheugen.  Elke keer als we afspreken, kom jij af  met visuele details die je onmogelijk gezien kunt hebben.  Dat zijn dan dingen  die we je hebben verteld of beschreven.  Niet te geloven.”

Sven: “Ik visualiseer alles.  De omgeving sla ik op in mijn hoofd.  Dat is ook  nodig om mijn leven een beetje praktisch te organiseren.  Ik moet perfect weten  waar alles ligt.”

Henk: “Jouw verbeelding is constant actief.”

Sven: “Het best van al herinner ik me de vulkaan Concepcion.  Dat was het  hoogtepunt van de tocht, letterlijk en figuurlijk.  Die berg trok ons aan.  Ik  voelde hem dichter en dichter komen, ook al zag ik hem niet.  Ik weet nog hoe we  op het meer van Nicaragua voeren en iedereen zenuwachtig werd: ‘Heb je ‘m al  gezien?  Daar is hij…’  De groep groeide naar elkaar toe naarmate we de vulkaan  naderden.  Ook Henk en ik werden steeds closer met elkaar.  We zijn met tien  sterke mensen, veronderstelde ik, ik ga er mee voor zorgen dat we allemaal op de  top geraken.  Het was een grote teleurstelling toen dat niet bleek te lukken.  Heel erg vond ik dat.  We hadden de tijd moeten krijgen voor een nieuwe poging.  We hadden bij zonsopgang moeten vertrekken, met een betere voorbereiding en  parcourskennis…”

Henk: “Nog altijd zit die vulkaan in mijn achterhoofd, en dat zal nog wel een  tijdje duren.  Als ik ergens aan begin, kan ik een mislukking moeilijk  accepteren.”

Sven: “We zijn nochtans tot het uiterste gegaan.  Toen we een richel over moesten  van 50 centimeter, veel smaller dan de rolstoelen waren, hebben we de  achterwielen losgeschroefd en de drie verlamden voortgeduwd als in kruiwagens,  een helling op van 45 graden.  Later hebben we de stoelen zelfs achtergelaten.”

Henk: “Twee dagen hebben we zonder rolstoelen rondgewriemeld, op onze kont.  Een  heel vreemde ervaring.  Ik voelde me naakt, ja.  Je moet je voorstellen: dag in  dag uit zit je in die stoel.  Je hoeft maar naar je wielen te tasten en je rijdt,  en nu moesten we onszelf op de grond vooruitwroeten.  Die stoel is een deel van  mezelf geworden.  Volgende maandag, op de dag van de laatste uitzending van  Voorbij de grens, is het exact drie jaar geleden dat ik mijn ongeval heb gehad.  Drie jaar lijkt een korte tijd, maar ondertussen bevindt mijn wereld zich op een  halve meter onder die van jullie.  Als ik nog eens op manshoogte kom te staan,  bijvoorbeeld met mijn standing rolstoel om mijn benen in vorm te houden, voelt  dat vreemd aan.

“Ik heb me volledig aangepast aan mijn handicap.  Mijn auto heeft een  automatische versnellingsbak.  De pedalen voor gas en rem zijn mechanisch  overgebracht naar een trek- en duwsysteem dat ik manueel bedien.  Reken maar dat  ik nog dikwijls met de wagen rijd.  Ik ben nog nooit bang geweest op de weg en  het ongeval heeft daar niets aan veranderd.  Al op de eerste dag waarop ik weer  in de auto zat, ben ik de plek van het ongeluk gepasseerd.  Nog steeds rijd ik er  elke dag voorbij, op weg naar mijn werk.  Wat gebeurd is, is gebeurd.  Veel mensen  zijn verbaasd dat ik er zo nuchter over denk.  Maar ik stel me gewoon in op mijn  nieuwe situatie.  Ik weet waar ik aan toe ben.  Dat is anders bij Sven, die moet  leven met de gedachte steeds maar achteruit te gaan.  Dat is veel moeilijker  volgens mij.  Een vriendin van me heeft MS, dat is ook zo’n ziekte die je trapje  per trapje naar beneden helpt.  Het is een eindeloos verhaal van recupereren en  hervallen.  Vroeg of laat komt ze ook in een rolstoel terecht.”

Sven: “Dat is inderdaad het moeilijkste.  Mijn ziekte leidt tot definitieve  blindheid.  Ik weet niet wanneer die zal intreden, dat is bij iedereen anders.  De  aftakeling is het ergste.  Ik concentreer me daarom op mijn andere zintuigen, op  de dingen die ik nog wel kan, misschien zelfs beter dan vroeger.  Op het ogenblik  waarop je daar als gehandicapte in slaagt, beleef je een belangrijk keerpunt.  Je  vergeet gewoon wat je niet meer kunt.  Je laat een stuk verleden definitief  achter je.”

Henk: “Dat klopt.  Al valt het soms zwaar, leven zonder de geneugten van vroeger.  Ik wil daar niet schijnheilig over doen: ik mis het om klaar te komen.  Ik heb  nog al mijn zintuigen, en ook mijn hormoonpeil staat nog even hoog als dat van  elke andere man.  Ik leer dus op een andere manier vrijen, leer meer tijd te  nemen om op te bouwen.  Mijn bovenlichaam is nu veel gevoeliger.  Seks is voor mij  nog belangrijk genoeg om goede alternatieven te zoeken voor het orgasme.  Ze  moeten bijvoorbeeld wat meer over mijn arms wrijven, hé.  (lacht) Bovendien kan  ik zelf nog genoeg lichaamsdelen bewegen opdat ik mezelf en mijn partner niet  teleur hoef te stellen.”

Sven: “En dat dansen, mis je dat ook niet?”

Henk: “Op feestjes stond ik vroeger de hele nacht lang op de dansvloer.  Ondertussen ben ik daar opnieuw onnozel aan het doen, zo goed als ik kan.  Ik  beperk me natuurlijk tot bepaalde moves.  (lacht) Stilaan zet je jezelf over de  gêne en doe je toch je ding.  Ik voel me zeker in mijn vel en hoop dat ook uit te  stralen.  Ik geloof dat je dat dan ook terugkrijgt, als in een positieve vicieuze  cirkel.”

Sven: “Er is niets mooiers dan iemand die onbeschaamd kan zijn wie hij is.  Dat  geldt voor iedereen.”

Henk: “Precies.  Wij hebben nu een beperking die erg fysiek en ingrijpend is,  maar ontzettend veel mensen voelen zich beperkt.  Ik sta in mijn hoofd soms even  ver als Sam, die zegt dat hij het bijna als een meerwaarde ervaart dat hij over  zijn pollekes beschikt in plaats van over handen.  Ik kan me er inmiddels in  verkneukelen dat ik dicht bij de winkel kan parkeren, of dat ik als eerste het  Autosalon binnen mag.”

Sven: “Ik ben sinds de opnames van Voorbij de grens veel rustiger geworden.  En  socialer: voordien kon ik twaalf uur in een vliegtuig zitten zonder iemand aan  te spreken.  Nu begint stilaan de goesting terug te komen om grapjes te maken met  mensen die ik niet ken, net zoals toen ik nog goed zag.  En ik heb er in  Nicaragua met Henk een goede vriend bij gekregen.”

Henk: “Je weet niet eens hoe ik eruitzie.  (lacht)”

Sven: “Ik weet in mijn gedachten perfect hoe jij eruitziet.  Je persoonlijkheid,  je hart, je karakter.  Dat is voor mij momenteel veel belangrijker dan het  uiterlijk.  Bovendien kan ik me je gezicht wel een beetje voorstellen: ik heb de  contouren van je hoofd gezien op foto, onder mijn tv-loep.”

De blinde met het kapmes

Henk: “Oorspronkelijk zou Marc Herremans met ons meereizen naar Nicaragua.  Hij  moest echter op het laatste nippertje afhaken, en toen is Lieve Blancquaert met  ons meegekomen.  Ergens is dat goed geweest voor het programma.  Ik heb enorm veel  respect voor Marc, maar het was eigenlijk niet slecht dat hij er niet bij was.  Nu zien de mensen dat niet alleen Marc Herremans zulke fysieke uitdagingen  aankan.  Wij zijn tien onbekende gehandicapten die leven met dezelfde  ingesteldheid als hij.”

Sven: “Het sterke punt van Marc is zijn doorzettingsvermogen, maar op geen enkel  ogenblik hebben wij een gebrek daaraan getoond.  Als je dan ziet wat Lieve in ons  naar boven heeft weten te brengen…  Die gesprekken hadden we zonder haar nooit  zo open en bloot gevoerd.  Dan waren onze persoonlijke verhalen bewaard gebleven  voor aan het kampvuur ’s avonds, voor de momenten waarop we met zijn tienen  alleen waren, zonder camera’s.”

Henk: “We hebben enorm schone momenten meegemaakt, ’s nachts.”

Sven: “Alle anekdotes die toen naar boven kwamen, trieste en grappige, hebben we  ook in de babbels met Lieve aangehaald.  Zij kan je interviewen op een manier  waarop je vanzelf spontaan vertelt.  Bij haar voel je je veilig.  Ze lijkt je ook  in vijf minuten volledig te doorgronden.”

Henk: “Ja, Lieve is een gevoelsmens, maar eentje met enorm veel mensenkennis.  ‘Ik ben intensief met jullie dossier bezig geweest’, zegt ze dan.  Maar toch zit  het hem in de manier waarop ze ons benadert.  Lieve vraagt niet alleen, ze geeft  ook.  Ze gaat het niet uit de weg om ook over zichzelf te praten.  Daarom toont ze  ook foto’s van haar eigen kinderen, als ze het met Jef over zijn kleinkinderen  wil hebben.  Zij heeft het programma naar een hoger niveau getild.”

Sven: “Dankzij haar zijn er ook de tentoonstelling en het fotoboek.  Dat is toch  iets blijvender dan de televisieserie.”

Henk: “Ik was erg nieuwsgierig naar die foto’s, want we mochten zelf geen camera  meenemen.  Kwestie van geen beelden te lekken voordat de laatste aflevering was  uitgezonden.  Jammer, maar de fenomenale herinneringen aan onze avonden rond het  kampvuur blijven hoe dan ook in ons geheugen gegrift.”

Sven: “Of die keer dat ik het kapmes ter hand nam om ons een weg te banen door  de jungle.  We zaten compleet vast.”

Henk: “Die brute kracht waarmee je in het rond zwaaide!  En maar zweten, man.  Ik  ben ook dikwijls naar het grote toilet gegaan door mezelf naar de voorkant van  mijn rolstoel te hijsen, me vast te houden aan de beugels en tussen de twee  voetsteunen te mikken.  (lacht)”

Sven: “Soms vragen mensen me wel eens: ‘Was het er nu niet over?’ Maar zonder  die intensiteit was het niet half zo plezant geweest.  De Ardennen hadden niet  voor dezelfde uitdaging kunnen zorgen.  Voor minder dan dit had ik het niet  willen doen.”

Henk: “We zijn echt alletien op onze eigen grenzen gestoten.  En er samen door  gebroken.”

In de laatste aflevering van Voorbij de grens blikken de deelnemers terug op de  reis, maandag om 20.40 uur op Eén.

Het fotoboek van Lieve Blancquaert is uitgegeven bij Lannoo.  Een selectie uit de  foto’s is vandaag voor het laatst te zien in de KBC-toren in Antwerpen.

Sven:  Soms vragen mensen: ‘Was het er nu niet over?’ Maar zonder die intensiteit was  het niet half zo plezant geweest.  De Ardennen hadden niet voor dezelfde  uitdaging kunnen zorgen.  Voor minder dan dit had ik het niet willen doen

Henk:  Weet je wat vreemd genoeg echt helpt?  Merken dat iedereen met iets anders  sukkelt.  Om je goed in je vel te voelen is het belangrijk dat je ergens beter in  bent dan de rest.  Dat klinkt cru, maar het is zo

Sven: ‘Sinds ik terugkeerde uit Nicaragua zie ik weer waar de grap schuilt in het  leven.  Dat was niet het geval geweest mocht de hele groep alleen maar uit  blinden bestaan hebben.  Ik was nooit zo fundamenteel vooruitgekomen als nu, in  een groep waar iedereen zijn eigen handicap heeft en op zichzelf wordt  teruggeworpen’

Henk: ‘Oorspronkelijk zou Marc Herremans met ons meereizen naar Nicaragua.  Hij  moest echter afhaken, en ergens is dat goed geweest voor het programma.  Nu zien  de mensen dat niet alleen hij zulke fysieke uitdagingen aankan’

Jeroen VERSTEELE

Delen
Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

  1. Elke dag wat minder zien. Maar toch niet bang zijn voor het zwarte gat23-09-2019 05:09:38
  2. Danielle (40) lijdt aan Retitinis Pigmentosa (RP): ‘Ik word langzaam blind’11-02-2019 08:02:46
  3. Karin (48) ziet door een oogziekte nog maar 3% en wordt uiteindelijk blind12-10-2018 05:10:03
  4. Josien werd in twee jaar tijd bijna blind en zet zich nu in voor andere slechtzienden02-10-2018 05:10:52
  5. Ran (42) wordt langzaam blind maar blijft baas van haar bedrijf16-09-2018 06:09:39
  6. Pieter van der Horst: „Ik zie letters en daartussen gaten”13-12-2017 09:12:05
  7. Radio509 live op het Oogcongres in de Jaarbeurs Utrecht22-11-2017 12:11:24
  8. Blinde spreker leidt ondernemers in de Moerdijkzaal door de duisternis15-11-2017 12:11:50
  9. Moeder maakt bucketlist voor dochter met oogziekte18-06-2017 03:06:33
  10. Meisje wordt blind, maar niet voordat ze de wereld gezien heeft18-06-2017 03:06:46
  11. Langzaam blind worden – Jan Rijdt Door16-06-2017 08:06:24
  12. Paus zegent oogjes van bijna blind meisje Lizzy (5)09-04-2016 08:04:11
  13. Meisje (5) wil dolgraag paus zien voor ze helemaal blind is06-04-2016 08:04:02
  14. Leven met een visuele handicap12-11-2015 05:11:37
  15. Plots blind of slechtziend. En wat nu?09-05-2015 08:05:27
  16. Hondstrouwe NAC-fan Jan Backx ziet steeds slechter: ‘Als ik blind word, wil ik niet meer leven’28-02-2015 08:02:31
  17. Als je lichaam een tikkende tijdbom is25-01-2015 01:01:37
  18. Glazen deur25-01-2015 01:01:55
  19. Tiener sterft bijna door pijnstiller en wordt nu blind03-01-2015 09:01:58
  20. Jongetje (6) met oogziekte superfier op eerste rapport20-12-2014 09:12:59
  21. Jongen met zeldzame afwijking leert zo snel mogelijk zo veel mogelijk bij25-11-2014 10:11:15
  22. 9-jarige ziet noorderlicht, vlak voor hij blind is04-10-2014 07:10:15
  23. Meisje (6) maakt lijst met dingen die ze nog wil zien voor ze blind wordt25-05-2014 05:05:03
  24. “Mijn grootste droom komt uit”25-04-2014 06:04:09
  25. Molly (6) wil de wereld nog zien voor ze blind wordt12-04-2014 06:04:37
  26. Leerlingen stappen 5.125 euro bij elkaar voor Thibaut05-04-2014 01:04:02
  27. Iedereen wil slechtziende Thibaut helpen04-04-2014 05:04:01
  28. Blije Thibaut (5) krijgt bezoek van Karen – “Eigenlijk niet zo’n héél grote fan van K3”19-03-2014 08:03:00
  29. “Gezicht van m’n ouders herinner ik me nog levendig”19-03-2014 08:03:29
  30. Thibaut (5) wordt elke dag een beetje meer blind18-03-2014 08:03:08
  31. Stille nieuwjaarswens12-01-2013 07:01:43
  32. Liesbeth wordt langzaam blind06-01-2013 08:01:32
  33. ‘Misschien ben ik binnen 5 jaar blind’02-01-2013 05:01:12
  34. Vrouw (27) probeert zoveel mogelijk van de wereld te zien … zolang ze kan02-05-2012 04:05:00
  35. Video: De Wandeling – Joost Rigter verliest langzaam zijn gezichtsvermogen21-03-2012 08:03:21
  36. Anne ziet haar grootste wens uitkomen: het noorderlicht zien25-02-2012 07:02:44
  37. Slimme tweeling binnen paar weken blind21-02-2012 08:02:07
  38. “In drie dagen tijd was ik haast volledig mijn zicht kwijt”17-09-2011 08:09:27
  39. Schrik van de duisternis10-06-2011 07:06:09
  40. Er is niets mooiers dan iemand die onbeschaamd kan zijn wie hij is05-06-2011 01:06:10
  41. Leerlingen zamelen geld in voor jongen die blind wordt05-06-2011 12:06:18
  42. Laatste blik op de wereld05-06-2011 12:06:23
  43. ‘Straks ben ik helemaal blind’05-06-2011 11:06:47
  44. André Feyaerts werd langzaam blind05-06-2011 10:06:15
  45. Christa’s vriend wordt blind28-05-2011 06:05:28

Laatst bijgewerkt op 5 juni 2011 – 13:12