Timmy De Waele: Nieuws uit Polen – EVS 1 oktober 2002 tot 15 juni 2003

Inleiding

Timmy is een blinde vriend van me die ongeveer één schooljaar in Polen heeft vertoefd (tot juni 2003), samen met Piet Devos (zie: EVS-verhaal Piet). Ben jij ook benieuwd wat Timmy tijdens zijn EVS (European Voluntary Service)-project heeft meegemaakt? Lees dan gauw het onderstaande verslag geschreven door Timmy.

Opmerkingen

– Bron: Timmy De Waele, e-mail van 1 augustus 2004.
– Dit document werd met de uitdrukkelijke goedkeuring van de auteur, Timmy De Waele, op mijn website geplaatst.
– Het is illegaal de inhoud van dit document, beschermd door een copyright, te reproduceren en/of te bewerken, zonder uitdrukkelijke toestemming van de copryright-houder. Wens je meer info of heb je vragen over dit document? Neem dan contact op met webmaster Kim, die het bericht eventueel ook zal doorsturen naar Timmy, de auteur van dit document.

Voor het geval dat “my message in a bottle” niet moest aangekomen zijn …

Datum: zondag 13 oktober 2002 16:47

Hoihoi

Eindelijk vind ik eens deftig de tijd en de goesting tezamen om eens iets van me te laten horen. Jullie vragen zich zo heel misschien wel af hoe ik het hier stel, wat ik hier uitsteek en met wie, wat ik hier doe als “werk” …

‘k Moet zeggen dat het begin best moeilijker was dan verwacht. De drukte, en de manier van organiseren werd allemaal best wel een beetje veel. In het Poolse woordenboek staat volgens mij het woord “organiseren” in zeer kleine lettertjes. Flexibel was de grootste vereiste, en vooral: geduld … Ook het feit dat ik echt wel creatief uit m’n pijp moest komen, voelde wel raar. De contacten met andere studenten, en leerkrachten verliep wel vlot. Het was zoiets als: “het ideale medicijn om het onzekere gevoel te genezen”. Langzaam maar zeker zou het wel weggaan.

Lessen Engels bijwonen, individuele conversaties in Engels geven, en andere leuke activiteiten bijwonen zoals een vocal group zijn zowat de hoofddingen van mijn “doen” hier. We zijn best wel populair in de klassen waar we staan. Soms is het wat moeilijker dan anders natuurlijk. Onlangs hadden we een soort conversatieles in Engels met 7 gasten van een jaar of 14. Chance dat we deze les met twee deden, want ’t was best wel hard, maar boeiend.

In de tweede week kwam er eindelijk wat vorm in ons werkschema. Het zit best wel vol. ‘k Voel me al een heel stuk beter.

Qua studenten lopen hier uitersten rond. De ene kant heeft op 17 jaar al kinderen, de andere kant heeft waarschijnlijk op die leeftijd nog niet veel bijzonders gedaan of gezien, en dit alles onder het moto: hoe gekker, hoe beter. Maar wat we ook doen, ze blijven open staan. Sommigen hollen zelfs rond met woordenboeken. Als iemand ons wil komen melden dat het tijd is voor lunch, wordt er eerst druk geoefend in de gang …

De komende week gaan we een hele week naar Warschau. We vermoeden dat het om een soort training gaat voor vrijwilligers.

Met andere woorden: er staan ons nog vele drukke, en interessante maanden te wachten …

Do widzenia!!!

Timmy

Inventaris van de eerste was …

Datum: zondag 13 oktober 2002 16:57

Hoi

We hebben juist onze eerste poging tot wassen afgerond.
Inventaris: 3 onderbroeken en 1 kous die weg zijn. Niet slecht hé??? In het vervolg wassen Piet en ik onze kleren dus niet meer samen. We doen het goed, want we hebben nu ook al verschillende keren mensen op de koffie gehad, het lukt allemaal perfect.

Na twee weken zijn ze nog steeds niet komen kuisen. ’t Wordt wel eens tijd, want het gekraak van chips vult de stilte in de nacht als één van ons zich naar de sanitaire voorzieningen begeeft.

Voor pure live comedy: kom naar Polen en aanzie ons huishouden. We worden zeker en vast, na 9 maanden, brave huisvaders …

Timmy

Ons eerste weekje uit …

Datum: maandag 21 oktober 2002 15:57

Hoi

Moe, maar voldaan. Zo voel ik me na een weekje Warschau. Het was een “on arrival training” voor vrijwilligers. Nieuwe mensen leren kennen, wat meer over de Poolse cultuur opsnuiven, onze rechten en plichten even opfrissen en veel fun maken, waren zo de algemene aspecten van de week. De training bestond uit seminaries, infosessies over allerhande onderwerpen die te maken hebben met het vrijwilligerswerk, en nog zo van die fijne dingen.

Warschau ligt ongeveer 400 à 500 kilometer van Wroclaw (5 uurtjes trein). We waren met een zestiental vrijwilligers uit 7 verschillende landen. Meteen zat de sfeer er al goed in, en er was geen twijfel over het feit dat het een fijne bende was.

Iedereen heeft zijn/haar eigen project moeten presenteren. Op zich wel interessant, want dikwijls zaten er projecten tussen die combineerbaar waren, ook met het onze. ’s Avonds, na het avondeten, waren we vrij. Dan konden we de stad in trekken, en daarbij hoorde natuurlijk het “bezoeken” van gezellige cafés, en af en toe eens naar de cinema. Om meer over de cultuur te weten te komen, kregen we een namiddag tijd om in verschillende groepen info te zoeken over thema’s als muziek, politiek, geschiedenis, kunst, enz. Zo zagen we Warschau ook eens by daylight …

De laatste avond zijn we gaan eten in een heel gezellig restaurant waar een muziekgroepje polka’s en andere Poolse traditionele liederen met bijhorende dansen kwam spelen. We hebben er zo een paar aangeleerd gekregen. Komisch was het wel. Buiten eten en muziek vloeide de nodige brandstof, al dan niet met alcohol, rijkelijk. Na enige glazen Pools gerstenat genuttigd te hebben, wou ik wel eens een Beatles-nummertje proberen te brengen met behulp van twee glazen en mijn oh zo mooie zangstem. Het resultaat was uiteraard zoals jullie wel weten behoorlijk uitgezonderd dat één van de glazen er aan was voor de moeite.

De dag daarna waren we vrij om nog wat in de stad rond te kuieren, en in de namiddag “huiswaarts” terug te keren. “We zijn thuis”, zei Piet opgelucht toen we onze krakende kamer binnengingen …

Het was dus een interessante week zowel op cultureel als sociaal gebied. We hebben er zo nog een tweetal te gaan in de komende 9 maanden, en steeds met andere vrijwilligers.

De volgende dag waren we weer fris en opgeladen voor zware lesvoorbereidingen en ’s avonds voor het uitvoeren van … “de perfecte misdaad”. Deze bestond erin een pizza vrijwel onhoorbaar te bestellen bij de telepizza en vrijwel onzichtbaar binnen te smokkelen.

Deel 1 van “operatie pizza”, namelijk het bellen. Mijn Pools was slecht, en hun Engels nog slechter. We moesten vrijwillige handlangers inschakelen aan de andere kant van Wroclaw die dus wel Pools spraken. Uiteindelijk kregen we te horen dat de levering een halfuurtje later zou plaatsvinden. Gespannen, en met de wapens in de hand (een plastiek zak) wachtten we op het moment. 10 minuten voor tijd gingen we naar beneden, en jawel: ze kwam! Een jongedame in een oude bak stopte pruttelend voor de deur. Ze kwam en we onderschepten het toch wel zeer geheime pakje. Na het in de zak gewikkeld te hebben, spurtten we naar boven. De ene gaf de andere bescherming langs achter. Met de schaar versneden we het goedje, en aten nog lang en gelukkig.

Deel 2, namelijk het uitwissen van de sporen. De inmiddels roodgekleurde schaar moesten we nog proper maken en dan was alles geslaagd. Zogezegd, zo gedaan …

De bedoeling om het allemaal wat discreet te houden was gewoon omdat we net “kolacja” wat “avondeten” betekent, gekregen hadden, en we voor iets beters wilden gaan dan een klompje boter, zure komkommer en nog zo van die zure andere groentjes. We wilden niet de indruk geven dat we “nog honger hadden”, en daarom moest het gewoon op deze manier.

Veel groetjes
Timmy

Mijn postadres

Datum: maandag 21 oktober 2002 15:56

Hoi

Hier volgt mijn postadres waar de volgende dingen naartoe kunnen sturen.

Opgelet: de lijst is onvolledig.

liefdesboodschappen, dreigbrieven, Kerstkaartjes, huwelijksaanzoeken, uitnodigingen voor huwelijken, doodsbrieven, geboortekaartjes +suikerbonen, uitnodigingen voor terugkomweekends, naaktfoto’s of andere natuurlijke schone dingen, meisjes (verpakt in een grote kartonen doos, pralines en andere Belgische chocolade, flessen appeljenever, ongeldige concerttickets, onderbroeken, condooms van het duurste merk (liefst large en niet gebruikt), diskettes, CD-rekken, waspoeder +wasverzachter, echte Belgische frietjes voorgebakken eventueel aangevuld met frietketel, de braillekrant, een ms-office97 of 2000-CD-ROM, spaarvarkens (rijkelijk gevuld), een drumstellen, een grote ketel kaassaus +een grote ketel gekookte macaroni, …
Blijf onthouden dat de lijst onvolledig is.

Adres:
Specjalny Osrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych
ul. Kasztanowa 3a/5; 53-125 Wroclaw

Veel groetjes
Timmy

Teleonthaal groet u

Datum: zaterdag 26 oktober 2002 18:21

Weet u geen blijf meer met uzelf, is uw vriend(in) aan het verdrinken in een vat bier of in andere dringende gevallen, ben ik bereikbaar, of toch heel soms, op 0048 71 78 00 130

Timmy

Onder het motto: “hoe meer mensen ik leer kennen, hoe meer vakantiebestemmingen …”

Datum: zaterdag 26 oktober 2002 14:00

Hey

Na er een weekje tussenuit geknepen te zijn, was ’t weer tijd voor werk. We zijn nu gestart met onze eerste lessen Frans te geven. Ik heb een groep van pubers tussen 13 en 15: echt wel hard …

Het enige echte boeiende ding dat er deze week gebeurd is, is een fijne party op vrijdagavond. We zagen een hoop mensen terug die we in Warschau leren kennen hadden. Ik moet bekennen dat ik sommigen nu wat beter ken …. Gelieve geen beroep te doen op uw verbeelding, want bij de meesten onder jullie zou dat wel eens voor overbodige vragen kunnen zorgen …

Tot slot wil ik een nieuwe traditie aankondigen die wij, Belgen, op zaterdagavond zullen nakomen: pizza!!!!!!!

Timmy

Warmte

Datum: vrijdag 1 november 2002 22:06

Als een vogel,
die op zoek is naar iets.
Iets warmer en beter.
Als een vogel,
die vliegt,
en moet blijven vliegen.
Die leeft,
en moet blijven leven.
En moet blijven zoeken,
naar iets.

Misschien warmte,
misschien iets anders.
Vriendschap om zich te voeden,
liefde om van te genieten.

Is hij eenzaam wanneer het winter wordt?
Niemand weet het.
Alleen hij.

Misschien is een mens wel net hetzelfde.
Een vogel die zoekt naar een doel.
Naar warmte, vriendschap en liefde.
Alleen jij,
weet precies hoe, wat en waar.

Zo voel ik me vanavond, op vrijdag 31 oktober. Ik ben op zoek naar iets, dat ene iets, wat het ook mag zijn … Iets dat ik mis hier ondanks alle fijne mensen rondom mij. Ondanks alle fijne vooruitzichten. Iets of iemand …

Timmy

Onvoorziene, en soms onverstandige omstandigheden …

Datum: zaterdag 2 november 2002 13:42

Zoals jullie dus al wisten, was er afgelopen vrijdag een feestje. Zoals jullie nog niet wisten, en ik toen ook nog niet gezegd had, was er zaterdag in de school een fuif voor de derdejaars omdat ze halfweg hun studies zitten. Eigenlijk denk ik dat het gewoon een reden was om te feesten, zomaar even uitgevonden ofzo …

Onverstandig: de wodka die ik samen met de leerkrachten daar gedronken heb. Vermits de studenten niet mochten weten dat hun leerkrachten in feite zat op de party rondliepen, hadden ze een apart lokaal, ergens in een hoekje van het gebouw. Nietsvermoedend werd ik erheen geloodst door Beata, leerkracht Engels en onze “vertaalhulp”, en natuurlijk eveneens nietsvermoedend dronk ik appelsap die nogal sterk was …

De volgende dag werd ik wakker om 12 uur, tenminste dat dacht ik toch. Ik was in alle drukte vergeten dat de wintertijd ingegaan was, en ik dus toch om 11 uur opgestaan was. Veel werd er die dag niet meer gewerkt.

Maandag hadden we uitzonderlijk Poolse les, die we normaal op vrijdag zouden hebben. Voor de tweede keer gingen we alleen: ik die de weg niet kende, Piet die de weg wel kende. Ook Semper Avanti, onze gastorganisatie, hebben we die dag alleen gevonden. Elke maandag hebben we daar, met de vrijwilligers uit Wroclaw, een bijeenkomst. Vermits het zangkoor afgelopen zaterdag op een festival de tweede plaats had behaald, vond ik het wel eens nodig mijn felicitaties over te maken in mijn beste Pools, ahumahum. Hoe dan ook, het moet goed geweest zijn was ik uitstamelde, want mijn “beste Poolos” werd hartelijk geapprecieerd, en een staande ovatie was het gevolg.

Dinsdag was best een druk dagje zoals elke dinsdag wel zal worden. We hadden veel lessen, en ’s avonds had ik dan nog 2 uur Franse les. En de onvoorziene omstandigheden bleven maar komen. Woensdag was voor mij het officiële begin van de eerste serieuze verkoudheid hier. Alles liep letterlijk de spuigaten uit … Gelukkig was donderdag onze laatste werkdag voor deze week omwille van 1 november. Data lezen is voor vele studenten toch nog een probleem. In de klas waar in normaal les had, waren er 2 van de 6 studenten. Het bleef gedurende heel de dag verdacht kalm op school.

Ik keek er geweldig hard naar uit, naar het verlengde weekend waarin we uitgenodigd waren door één van de leerkrachten hier om te komen logeren. Eindelijk nog eens het gevoel krijgen van een gezinssfeertje … De leerkracht die ons uitnodigde was Ilona. Zij geeft ons oriëntatielessen. Haar man, die ook hier in school werkt, is geschiedenisleraar. Samen hebben ze nog één dochter en één zoon: Justyna, en Kuba. En niet te vergeten Bina, een gekke hond. Na een warm ontvangst kregen we eindelijk eens goed eten. Komkommersoep, en daarna bloemkool, aardappelen en superlekker vlees. De gastvrijheid was echt wel perfect. Na het eten kregen we een rondleiding. We kregen de benedenverdieping volledig toegewezen: een slaapkamer, home cinema, een overvloed aan fruit … Aan luxe was er echt geen gebrek. Het was zelfs zo ongelofelijk dat ik me er ongemakkelijk bij ging voelen. We sloten de avond af met een film in de “eigen real home cinema”. Ondertussen was mijn verkoudheid serieus gevorderd, en dat was te merken. Ik werd dan ook vol gestompt met allerhande vitaminen en kruidendrankjes. Allemaal niet zo slecht.

Die morgen werd ons een stevig ontbijtje voorgeschoteld: spek met eieren en chocomelk!!!!! Meneer Jarecki heeft ook een ongelofelijke muziekcollectie. Van klassiek tot rock tot jazz enz … Het duurde dan ook niet lang of er knalde klaptonmuziek door de vele luidsprekers.
Het was, zoals overal, 1 november. Traditiegetrouw werd er dus ook met het hele gezinnetje naar het kerkhof gegaan. Ook Piet en ik mochten mee. Met vele bloemen bestrooiden ze de graven van twee familieleden. Ze hebben ook de gewoonte dat elk gezinslid telkens een kaars aansteekt en bij het graf neerzet. Daarna wordt er in stilte gebeden. Terug thuis aten we, en keken we opnieuw een film die ze gaan huren waren. Die nacht werd het heeeeeeeeel laat: twintig voor vijf …

De volgende dag was een relaxdagje. Vermits het hoognodig is dat mijn culturele gat gedicht wordt, bespraken we enkele mogelijke concerten die we konden doen. Zondag gaan we naar een jazzclub, en woensdag naar een concert van een Russische pianiste Juliana Aveeva die het werk van Fredric Chopin interpreteert. Ik kijk er al naar uit …

Wordt vervolgd wanneer het cultuurgat gedicht is …

Timmy

De eerste sneeuw …

Datum: zondag 10 november 2002 0:31

Zondag 3 november

Die avond gingen we naar een concert van “the Fiat Singers”, een groep bestaande uit een koor van 8 mensen, een drummer, bassist en pianist. Ze brengen voornamelijk gospelmuziek met hier en daar sterke jazzinvloeden. Het was een mooie afsluiter voor een allerheiligenweekend. We waren, na het lange weekend, klaar voor een min of meer kalmere week. Eén van de leerkrachten waarmee we samenwerken zat met een aantal studenten voor een week in Chechië.

De volgende dag viel dus de eerste sneeuw uit de lucht, hoerahoera!!!! Het bleef bij natte sneeuw, maar sneeuw is sneeuw niet waar …? Omwille van de koude die stilaan dus voelbaar werd, en omwille van de slechte isolatie in onze kamer, hadden we een extra verwarming nodig. Die kwam er dan ook: een elektrisch oud vuurtje, net voldoende om je badkamer warm te houden … Zoals elke maandag en woensdag had ik weer koor. Ze moesten zich voorbereiden voor een festival in het volgende weekend waar ze 2 nummers gingen zingen. ’t Ging er dus allemaal vrij serieus aan toe. Wat fijn dat Iza ook in dat koor zingt. Zij is de enige die Engels spreekt, want van de rest verstond ik toch nog niet echt veel. Zij was eigenlijk de eerste en ook de enige in het koor die mij tot nu toe heeft aangesproken. Allemaal wel een beetje raar, zo ergens zitten en mensen horen brabbelen en er geen knijt van verstaan …

Dinsdag was een spannende dag en dan wel vooral in de avond. Ik kende de weg nu naar het andere gebouw waar ik ’s avonds Frans en Engels geef, en vandaag moest ik voor de eerste keer alleen gaan. Dit was nog niet het strafste. Ik moest een blinde persoon begeleiden die mee Frans volgde, Piotr. Hij ging me ook helpen bij vertalingen, en de communicatie met de leerlingen in het algemeen. Alles ging behoorlijk. Ik kende de weg, maar vermits ik de namen van de straten die ik passeerde vergeten was, kon ik hem niet zeggen waar we waren. Ik was dan ook opgelucht toen het legertje kindertjes op ons afstormde … De mens was wel vrij bang geworden, maar ja …

Woensdag was voor mij een drukke dag. Ik had veel van die praktische kleine dingen te regelen. Mijn brailleprinter was inmiddels ook ergens in Polen gearriveerd, en ik was al 2 dagen pogingen aan het ondernemen om de mens die de printer zou brengen aan te sporen dat dan ook te doen. Een zalige afsluiter van de dag was het koor waar iedereen, één dag voor het festival waar ze naartoe gingen, zo uitgelaten was … Veel werd er niet meer gerepeteerd. Het was eerder een nostalgische avond met liedjes die ze al jaren zongen. Gelukkig hadden ze donderdag nog om een beetje te repeteren. Vrijdag was de performance. Ik mocht nog niet mee. Alleen de echte goeie kern was geselecteerd. Daar was Iza trouwens ook bij. Ze kan ongelofelijk goed zingen. Haar stem is echt geknipt voor één of andere musical. zoveel emotie en gevoel heb ik zelden in een zingende stem gehoord.

Donderdag, één dag voor de verjaardag van Piet. Nog steeds had ik geen cadeau. Ik wist perfect wat ik wou, maar probeer maar eens iemand te zoeken die tijd heeft hier … Uiteindelijk, na een smaakvolle oriëntatieles (weg naar pizzarestaurant) is me dat dan toch gelukt. Die avond ging ik voor de tweede keer alleen naar het andere gebouw. Nuja, samen met Piotr. En voor deze brave blinde man denk ik dat het de laatste keer geweest is dat hij met mij alleen meegegaan is. Ik begon me nochtans zekerder en zekerder te voelen. Ondertussen was nu ook zeker dat we zondagmorgen naar Krakow zouden vertrekken. We zouden terugkeren op donderdag. Zondag, maandag en dinsdag zouden we vrij zijn, en de stad intrekken. Woensdag zou er een EVS-congres zijn waar we zouden kunnen aansluiten, en die dag zouden we ook praten over praktische dingen zoals transport van brailleboeken Engels uit België, en nog van die dingen.

Vrijdag 8 november was het dus de verjaardag van Piet. Ik had zoveel mogelijk studenten en leerkrachten gevraagd om die morgen rond halfacht Piet te komen wakker schreeuwen door voor hem “happy birthday” te zingen. ’t Is me nog aardig gelukt ook. Ik had voor hem een cd-rek gekocht. Het leuke was dat er zelfs nog plaats was voor de helft van mijn cd’s. Zo zie je maar: het is erg nuttig om verjaardagscadeaus te kopen waar je zelf ook iets aan hebt … De Poolse les was ook weer geslaagd, maar …

Laat ons zeggen dat de terugkeer van de les vrij avontuurlijk was. Alles ging zo goed, tot op het moment dat we de tram uitstapte, de straat overstaken, en merkten dat we een halte te vroeg waren afgestapt. In ons toch wel vorderende Pools moesten we onszelf dus redden, en na veel geprobeer vonden we iemand die ons effe op het goeie pad zette … Ik denk dat, als we terugzijn in België, we een strip gaan uitbrengen: “de avonturen van Piet en Timmy in Polen” net zoals Suske en Wiske ofzo … Vanavond sloot het internaat de deuren omwille van het 11-novemberweekend. We mochten nog maar eens bij de Jarecki’s gaan logeren, net zoals vorig weekend. Na een drink voor Piet zijn verjaardag ben ik steendood mijn bed ingedoken …

Zaterdag had ik dan afgesproken met Sally, het meisje uit Engeland waar ik al wel eens over gesproken heb. Ze was in Wroclaw die dag. Piet kwam ook mee. Op de plaats van afspraak zagen we dan nog een ander hoopje vrijwilligers, en hoe langer we rondwandelden, hoe groter de groep werd. Na fijne babbels, lekker eten en drinken namen we de taxi terug. Opnieuw moesten we ons beste Pools bovenhalen, want de chauffeur wist niet waar de straat was waar we moesten zijn. Uiteindelijk zijn we er dan toch geraakt.
Volgend verslag: na Krakow …

Timmy

Krakow

Datum: zaterdag 16 november 2002 17:46

Afgelopen zondag gingen we naar Krakow zoals eerder al aangekondigd. Rond 14-30 waren we daar. Jammer genoeg was zondag de enige dag dat we aan sightseeing konden doen. Krakow is een zeer mooie en vrij middeleeuwse stad vol cultuur en boeiende historische verhalen over de oorsprong van de stad. We woonden ook een jeugdmis bij. Het is werkelijk verbazingwekkend hoeveel jonge mensen naar de kerk gaan daar. Alles zat stampvol, en we moesten zelfs rechtstaan. Het was een mooie dienst met soms al even mooie gebaren die wij in België niet echt kennen. Een voorbeeld was dat op een bepaald moment iedereen die wou naar voren kon komen, en kon vragen aan de aanwezigen om te bidden voor een persoon, situatie, enz. Ach ja, ik denk misschien gewoon dat die dingen bij ons niet gedaan worden, want ik moet eerlijk bekennen dat ik niet echt een vaste klant ben bij meneer pastoor … ’s Avonds eindigden we in een kleine pub waar een fijne rockband de boel wakker hield. Daarna was het tijd om naar onze verblijfplaats te gaan, een eindje weg van het centrum.

Misschien toch wat roddeltjes meegeven. Het zijn voor de fervente lezers van “de boekskes” onder jullie misschien roddels, maar laat ons alles vanuit een ander perspectief aanschouwen niet waar …? ik zou gerust durven zeggen dat we hier mogen spreken over vaststellingen. Onze Piet is volgens mij goed bezig om wat extra kleur te geven aan bepaalde contacten die hij heeft. Dorota, een zeer slim, en voor mij een wat mysterieus meisje, dat ik mijn ogen eigenlijk toch niet echt openstond voor andere meningen op bepaalde gebieden, heeft zijn aandacht duidelijk getrokken. Voor de rest ga ik me niet verder uitspreken, want anders is er toch een kans dat deze vaststelling onder de roddels geklasseerd moet worden.

De volgende drie dagen waren we geacht deel te nemen in een seminarie voor jeugdwerkers die met jongeren werken uit sociaal lagere klassen, en die niks over EVS wisten. Van de drie vooraf geplande vrije dagen kwam dus niet veel in huis. Wij waren de “real volunteers”. De groep jeugdwerkers bestond uit mensen uit 10 verschillende landen. Ondanks de rare manier van werken, viel alles nog wel mee. Woensdagmiddag vertrokken we weer naar Wroclaw.

Na een bijna slapeloze nacht (5 uur) was de donderdag en voor ons de eerste echte werkdag van de week er. Om 10 uur liep de wekker af: vreselijk!!!! Nachtelijke gesprekken heb ik altijd boeiend, maar ook moordend gevonden. En alle gekheid op een stokje gespiesd, kregen we telefoon dat er ergens in een dorpje vlakbij Wroclaw in een jeugdclub ’t één en ’t ander te doen was. Een beetje vermoeid viel ik rond 3 uur die nacht in slaap.

Vrijdag was het dan weer Poolse les, met wee een behoorlijk avontuurtje. Maar wat er ook gebeurd: altijd zijn we al heelhuids thuisgeraakt. Zaterdag was er uitzonderlijk een dag school. Dit omwille van het feit dat ze 1 mei vrij hebben, en ook de derde mei. Als ze de tweede ook vrijaf willen, moest er een extra schooldag zijn. Zoals verwacht was het niet bepaald een succes, en was het verdacht stil in de klassen …

Ondertussen zijn we een nieuw projectje aan het opstarten. We zouden lezingen willen geven in universiteiten en scholen over het integratiesysteem in België. Dit zou dan meer Piet’s terrein worden. In Polen staat dit nog helemaal niet op punt. Zoals sommigen wel weten is er voor studenten met een visuele handicap geen probleem universiteitsstudies te doen. We hebben de nodige apparatuur en software. In Polen kunnen we stellen dat we op gebied van integratie nog begin jaren 80 leven, twintig jaar terug dus. We willen niet de waarheid gaan prediken of dergelijke dingen, maar het zou toch een stap in de goede richting zijn de volgende generatie van jonge leerkrachten te bereiken. Ook voor huidige leerkrachten kan het nuttig zijn. We zijn dit weekend gestart met de voorbereiding. Meer daarover in het volgende verslag …

Timmy

Nieuwe plannen in zicht …

Datum: zaterdag 23 november 2002 16:27

Dit weekend zijn we officieel begonnen aan de voorbereidingen van een nieuw projectje namelijk lezingen gaan geven in universiteiten en scholen over integratie in België van blinden en slechtzienden. Integratie in het onderwijs, op de arbeidsmarkt en in de vrijetijdsbesteding zijn een paar van de vele aspecten die we willen behandelen. Zoals ik al had gezegd, ligt de integratie van blinden en slechtzienden ver achter p het systeem in België. In Polen heeft men immers geen aangepaste apparatuur laat staan financiële ondersteuning. Ons doel is te proberen een aantal belangrijke schakels in dit integratieproces te overtuigen. De situatie kunnen we niet zomaar veranderen, maar een begin is een begin. Piet zal zich daar voornamelijk mee bezighouden.

Mijn taak ligt vooral in het organiseren van nieuwe dingen in de school. Vermits Wroclaw vol vrijwilligers van verschillende landen zit, is één van mijn ideeën culturele avonden over bepaalde landen te organiseren bijvoorbeeld elke maand één land. Engeland zou de spits afbijten. Een weekje geleden zijn een groepje Engelse vrijwilligers gearriveerd voor een short term. Ze zullen hier 3 weken werken. Op de wekelijkse meeting in het Semper Avanti-kantoor heb ik ze aangesproken en gevraagd of ze eventueel wilden meehelpen. Het was een vreemd stel. Twee jongens, en een meisje. De gasten zijn bijna onverstaanbaar omwille van hun toch wel speciaal accentje, en één van de jongens laat zich graag horen, maar dan wel door het voortbrengen van vreemde lachkreetjes en andere oergeluiden. Het wordt nog een plezante en boeiende samenwerking … Ook ben ik gestart met het geven van djembelessen. Voorlopig heb ik nog maar één djembe en één student, maar het is een begin. De student is Kuba, de zoon van de Jarecki’s. De lessen lopen vlot. Soms laat m’n inspiratie me nog wel in de steek, maar voorlopig valt het nog mee.

Het weer is ook wel indrukwekkend. Vorige week maandag was het echt ijskoud, en daarna is de temperatuur alleen nog maar gestegen. Afgelopen weekend was het zelfs rond 18 graden en droog …

De inmiddels al bekende familie Jarecki had ons weer eens uitgenodigd voor een concert. Dit keer van Turnau, een Poolse zanger. Hij brengt gezongen poësie ondersteund door zeer harmonische muziek bestaande uit vleugjes van verschillende genres zoals klassiek, rock pop, een overvloed aan romantiek, en nog veel meer. Hij werd begeleid door een groep fantastische muzikanten. Het was machtig. Intussen heb ik wel degelijk geleerd dat Polen op gebied van muziek echte toppers heeft. Ik durf zelfs beweren dat de muziekcultuur in Polen in vergelijking met die van ons veel uitgebreider is.

Deze week zijn we in het koor officieel begonnen met de Kerstliederen, jawel … Wat me opvalt is dat ze zeer mooie liedjes hebben. Stille nacht bestaat ook in het Pools en werkelijk iedereen kent het helemaal. Tot nu toe heeft nog niemand me gevraagd of ik soms Kerstliederen vanbuiten kende. Dat wordt een regelrechte flop! Ik stelde voor om in de toekomst ook een Engels Kerstliedje aan te leren, maar daar waren ze niet voor te vinden omwille van hun eigen Poolse tradities vertelden ze me. Ik denk toch dat ik maar eens aan iemand ga vragen om me een paar songs aan te leren kwestie van sociaal te blijven en ook omdat ik het gewoon wil. Trouwens, deze week heb ik om één of andere reden het gevoel dat m’n Poolse kennis gevoelig gestegen is. Ik heb al een paar kleine maar nuttige conversatiepogingen succesvol kunnen volbrengen. Zo heb ik aan de lieve mevrouw in de bibliotheek kunnen uitleggen dat ik een tekst op diskette had gezet, en die liefst 4 keer in braille wilde. Zo heb ik ook een braillehorloge kunnen kopen, en zo heb ik me ook kunnen behelpen op het moment dat ik in het midden van het marktplein stond, en m’n witte stok het compleet begaf. Avonturen genoeg, maar ik kan me dus blijkbaar redden. Poolse mensen zijn soms te vriendelijk. Toen ik dus in panne viel met m’n stok daar in het midden van het marktplein moest ik aan het postkantoor geraken waar ik met iemand had afgesproken. Eenmaal een vriendelijke man gevonden te hebben, vond die het best gezellig, en deed een poging een conversatie te beginnen. Het ging goed, in het begin toch toen hij vroeg waar ik woonde, of ik Pools was, en wat ik deed. Het ging slechter toen hij vroeg hoe ik terug naar m’n verblijfplaats zou gaan. Na 20 keer gezegd te hebben “nie rozumiem, I don’t understand, ich verstehe das nicht, …” had hij het nog niet door. Uiteindelijk was ik dan toch geraakt waar ik moest zijn.

In mijn Franse les had ik gezorgd voor een echte Franse vrijwilliger. Het was een verrassing, en ze waren danig onder de indruk. De verlegenheid nam de bovenhand, en het heeft me wat tijd gekost om de boel op gang te trekken.

Ook heb ik voor het eerst een Engelse les zo goed als alleen gegeven. Oefening over het gebruik van de lidwoorden. Het ging beter dan verwacht. In mijn Engelse conversatieles had ik eindelijk, zoals het moest zijn van in het begin, twee groepen. Het was gezellig. Ik merk nu dat mijn Franse les en mijn Engelse conversatieles de meest intensieve lessen zijn die ik geef. Het blijft wel leuk.

Afgelopen vrijdagavond hadden Piet en ik een etentje met Dorota, één van de vertaalsters in de oriëntatielessen, en voor diegenen die het zich nog herinneren (zie “vaststelling”) … Er waren ook twee vrienden van haar. De ene was Marta, en studeerde filosofie. De andere was Franek. Hij studeerde Nederlands. In Wroclaw kan je inderdaad Nederlands studeren. Het is de enige universiteit in Polen met deze mogelijkheid. Er zijn zelfs profs uit Nederland die er lesgeven. Het was gezellig. We hebben een drietal uurtjes in de pizzahut gezeten.

Zaterdag had ik dan een lunch met de Britten die me gaan helpen bij het organiseren van onze Engelse avond. Niet uitgeslapen maar nog voor rede vatbaar kwamen ze om 1 uur opdagen aan het postkantoor dat ik dit keer weliswaar alleen gevonden had. We kwamen tot de conclusie dat we gaan koken, Sunday dinner zoals ze dat noemen, en daarna liedjes gaan zingen en gaan aanleren natuurlijk. ’t Wordt nog big fun denk ik. Vrijdag komen ze een kijkje nemen in de school …

Groetjes
Timmy

Evolutie, of revolutie …???

Datum: zaterdag 30 november 2002 12:56

Deze week was weer een stap vooruit in mijn taalevolutie. Ik heb verdacht veel “Pools-Engels” gesproken. Een mengeling van Engels en Poolse infinitieven, soms zelfs vervoegingen, en zelfs heel zelden verleden tijd …, en andere nuttige woorden. Zo ziet mijn voorlopig Pools eruit. Ik heb in ieder geval aan onze Poolse leerkracht gevraagd om de veertien dagen grammatica te geven. Vorige les hadden we al een deeltje. Het is zalig hoe ik de stukken grammatica herinner die we nog voor ons vertrek gezien hebben. Voorlopig kunnen we onze nietsvermoedende leerkracht dus nog verbazen …

Deze week hadden we toch wel speciale gasten op school. Het ging om mensen uit Noorwegen. Ze werken voor verschillende organisaties daar. De school heeft al een aantal jaren een zeer goede relatie met Noorwegen. Nu ja, de reden van die “goede relatie” is niet echt duidelijk. Misschien vinden ze de koffie hier lekker ofzo, want op zakelijk gebied is er nog niet veel uit de bus gekomen.

Het project van deze mensen bestond erin netwerken rond de school te creëren. Wist je dat deze “school voor blinden en slechtzienden” zelfs geen contacten had met oogartsen????????????????? Leerlingen hoorden dikwijls de verkeerde, of zelfs geen diagnose. Ze willen ook bijdragen tot verandering. Voor eens en voor altijd het oude systeem hier opdoeken en vervangen door vernieuwde ideeën is de droom van deze mensen, en ook van Piet en mij natuurlijk. Het probleem is dat men hier ongelofelijk bang is voor vernieuwingen. Bang dat door de integratie in het gewone onderwijs bijvoorbeeld er jobs gaan sneuvelen, enzovoort.

Nog zo’n verschrikkelijke situatie is dat één van de leerkrachten waar ik de Engelse les assisteer een klas heeft met allemaal volledig blinde studenten. Over het algemeen een toch wel behoorlijke klas. Laatste les zagen we een tekst over Elvis Presley. Denk je dat er één braille-exemplaar te bespeuren was????????????????? Ze moesten gewoon luisteren. De tekst moest voorgelezen worden, en daarna werd hij zelfs vertaald. Ze hadden dus, zo zeggen zij ongetwijfeld, geen reden om op te letten. Alles werd hun voorgelezen en vertaald. Nochtans is er een brailleprinter. Sinds dat ik dit weet ben ik onmiddellijk dingen gaan uitprinten in braille die bepaalde studenten dus nog niet hadden.

“Het lijkt een hopeloze zaak”, zo dacht ik vele keren deze week, maar de motivatie om echt wel iets te ondernemen is gelukkig groter. Piet is er meer mee bezig op schoolgebied, en ik op sociaal gebied. Onze taakverdeling zal zonder twijfel efficiënter werken. Positief is dat onze Noorse vrienden discussies onderling hebben uitgelokt. Leerkrachten praten erover. Sommige mensen zijn heel misschien een beetje wakker geschud, maar dreigen evens nel weer in te slapen …

Op oriëntatiegebied weet ik nu ook de weg naar onze Jarecki-family. ’t Kan handig zijn soms.

Kerstmis begint ook zo stilaan één van de oh-by-the-way-gespreksonderwerpen te worden. Piet zou naar België terugkeren voor twee weken. Ik moet m’n tijd zien te vullen hier. Hoogstwaarschijnlijk zal ik het merendeel van die dagen bij Jarecki’s zitten, en voor de rest hoop ik wat rond te hollen van mens naar mens. Vrijwilligers moet ik hier niet gaan zoeken. Zo goed als iedereen keert terug. Het zullen rare dagen worden.

Ook in de vocal group komen de Kerstkriebels boven. Ongelofelijk mooie Kerstliederen hebben ze hier, en ze zijn stuk voor stuk gezongen door vast overtuigde en zeemzoeterige sterke stemmen. ’t Is ongelofelijk om naar te luisteren.

Inmiddels zijn de voorbereidingen voor de Engelse avond van komende dinsdag gestart. Ik had een aantal studenten ingeschakeld om reclame te maken, en een lijstje te maken met de mensen die mee gaan koken. Daarna zullen onze Engelse vrienden liedjes aanleren, maar daarover weet ik zelf nog niet te veel. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat die mensen waarmee ik samenwerk één noot zingen, maar dingen kunnen soms anders zijn dan men denkt, niet waar … 10 vrijwilligers om te koken, en in ’t totaal 21 mensen die daarna gezangen en dansen komen aanhoren en proberen. Niet slecht, maar nu moet het wel allemaal goed verlopen natuurlijk. Voor verdere evenementen kan dit belangrijk zijn.

Donderdag was er weer een fijne schoolfuif tot 20.50. ’t Was een vrolijke boel. Ik sloot de werkweek af met een superheavy dag. ’s Morgens Poolse les, die tot onze verbazing niet doorging (communicatiestoornis”. We hebben dan maar anderhalf uur met Eamon, de echtgenoot van Anja onze Poolse leerkracht, gepraat. Hij is een Brit die 6 jaar geleden naar Polen verhuisde. Dan vergadering met de Engelse mensheid over hoe we het concreet gingen aanpakken. Ik hoopte dat ze dat al wat bekeken hadden, maar tevergeefs. Buiten wat dierlijke geluiden van één van de gasten, en een “ohyeah, hmhm, ok” kwam er niet veel uit. Ik moest er de motivatie indrillen, en dan nog. Ik moest met al de ideeën afkomen. Vermits in die groep een Mexicaans meisje en een Italiaan zitten, gaan we er dus een Engels-Italiaanse-Mexicaanse avond van maken. Sunday lunch, pasta, en chocolademelk met Mexicaanse chocolade en Mexicaanse dans zijn zowat de dingen die gaan gebeuren. Vervolgens had ik oriëntatie, en een afspraak in het Semper Avanti-kantoor. Afgelopen maandag had ik in de algemene meeting gezegd dat ik ook best een shift in de organisatie voor m’n rekening wilde nemen. Vrijwilligers kunnen bepaalde tijden in de week krijgen dat ze komen helpen in het kantoor. Het enthousiasme was er meteen. Daarom ben ik maar gaan checken of bijvoorbeeld m’n computer daar op het Internet kan. Het lukte …

Meer evoluties, revoluties, roddels en andere soaptoestanden: volgende keer …

Timmy

Een beetje korter …

Datum: vrijdag 6 december 2002 11:07

Sinds deze week is een bepaald deel van mijn lichaam er opmerkelijker korter uit gaan zien. Het is duidelijk voelbaar, en zichtbaar. Ik heb het natuurlijk over mijn haar. De vertrouwde oude bros is still alive and kicking. Het is al jaren geleden dat ik nog een kapperszaak ben binnengelopen, omdat we dat thuis gewoon zelf deden. Ik wist bijna niet meer wat een kapper was. Gesprekken over het weer, en over Marjet van achter den hoek die weer eens ruzie had met de Jef kon ik jammer genoeg nog niet voeren. Ik genoot dan maar van mijn korterwordende … haar.

Ik probeer zo ook tegenwoordig mijn intreden te maken in de werking van Semper Avanti. Begin deze week kwamen er twee mensen van Franse organisaties op bezoek. Eén van een organisatie die vrijwilligers zend en ontvangt, en de andere was van een organisatie die samenwerkt met jongeren met sociale moeilijkheden. In januari zouden ze enkele shorttermvrijwilligers zenden. Dit zijn jongeren die voor een korte periode vrijwilligerswerk gaan doen in een ander land bijvoorbeeld voor 3 weken of 1 maand. Ze zullen hier in Polen een vakantiekamp voorbereiden voor kinderen uit arme gezinnen. Ze vroegen mij te komen, omdat ze een longtermvrijwilliger wouden ontmoeten. Het zag er allemaal wel interessant uit. Alleen kan Agnieszka, de “voorzitster” van Semper Avanti niet zo best onderhandelen, en beslissingen nemen is ook niet voor haar weggelegd. Ach ja, jullie moeten weten dat Semper Avanti eigenlijk toch maar aan elkaar hangt, en werkstructuur zit er ook al niet in.

Intussen heb ik mijn eerste vuurproef vrijwel vlekkeloos doorstaan. Het werd een multiculturele gebeurtenis, een echte Engelse-Schotse-Italiaanse-Mexicaanse avond. Dit kwam doordat één van de Engelsen oorspronkelijk in Schotland leefde, en doordat hun mentors uit Mexico en Italië kwamen. Al bleef het tot op het laatste moment spannend. De mentors van onze Engelse vrienden waren een weekendje Polen gaan rondtrekken, en waren nog steeds niet terug op maandag. Men ging er dus vanuit dat de boel niet door zou gaan. Dat heb ik er dan maar even moeten uitstampen. Gelukkig doken ze die maandagavond op. Dinsdag was het dan zover. De opkomst was geweldig. Met zo’n 20 mensen kookten we Sunday lunch (aardappelen, kip en wortelen, Italiaanse pastas en als dessert apple pie). Voor het einde van de avond maakten we Mexicaanse rijst (rijst met melk, suiker en kaneel) en chocolademelk met echte Mexicaanse chocolade. Het koken was een plezier voor iedereen ondanks het feit dat de pasta grote vertraging had opgelopen. Na het eten was het tijd voor meer culturele stuff. We kregen de 4 volksliederen te horen, en een Mexicaanse dans voorgeschoteld waar we allen later onze eigen interpretatie aan gaven. We sloten de avond af met de Mexicaanse rijst en chocolademelk. Ik was blij dat alles beter gelopen was dan verwacht. Bij de Engelsen had de lamheid plaatsgemaakt voor motivatie. Iedereen had fun, en de reacties waren positief. Succes verzekerd voor de volgende culturele evenementen dus …

Ook waren er veel zieken deze week. In het koor was dat duidelijk te merken. De harde kern was verkouden, en maandag zijn we zelfs een kwartiertje vroeger gestopt omdat het gewoon te hopeloos was. Woensdag ging het al een stuk beter. De voorbereidingen voor de Kerstavond in school op dinsdag 17 december in Kasztanowa (waar ik woon), en woensdag 18 december in Jastrzebia (het “andere gebouw”) konden weer hervat worden. Ik begin me stilaan meer thuis te voelen in het koor alhoewel ik het gevoel heb dat ik nog steeds niet echt een deel ben van de groep. Als er verjaardagen zijn, en de groep koopt gezamenlijk iets, weet ik daar nog steeds niks van, en dat geeft me een slecht gevoel. Aan de andere kant probeer ik tegenwoordig zoveel mogelijk contact te maken. Vermits het proberen Engels te spreken er niet echt in zit, probeer ik het maar in het Pools.

De eerste lezing aan de universiteit is gepland. Piet zou dinsdag 17 december de eerste lezing gaan geven voor Pedagogiestudenten als ik het goed voor heb. De scheiding van onze taken begint zeer duidelijk te worden tegenwoordig. Piet houdt zich bezig met de lezingen, en ik doe het op sociaal gebied. Zo dragen we alletwee ons steentje bij tot een eventuele bevordering van een eventuele integratie. Volgende week komt Kiki weer eens op bezoek. Zij is de kop van de filmploeg die ons nog steeds in de gaten houdt, en de documentaire over ons maakt. Kiki komt een weekje op voorhand om dingen voor te bereiden.

Het was een drukke maar zalige week. Ik merk dat in weken als deze ik me veel beter voel als in een gewone week. Ik moet bezig zijn, en onder de mensheid komen. Niet alleen om “les te geven”, maar ook op andere momenten. In Jastrzebia bijvoorbeeld wordt ik telkens hartelijk ontvangen. Ik heb daar veel lessen Engels en Frans ’s avonds, en ik heb dus veel contact met de kinderen daar. Het is altijd een superdrukke bedoeling als ik daar kom, maar dat geeft me een goed gevoel na bijvoorbeeld een hele dag achter de computer gezeten te hebben, of na een slecht moment ofzo. Het blijft allemaal boeiend en verrassend, en vooral vernieuwend …

Groetjes
Timmy

Het weer …

Datum: maandag 9 december 2002 23:15

Wie het in België echt niet meer ziet zitten, wie het koude winterweer daar kotsbeu is: wees welkom in Polen! Hier is het helemaal niet zo koud: veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel kouder!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Met gemak halen we ’s nachts -15 en overdag -6. Belgische jassen, truien en andere kledingsstukken die een mens tegen de koude moeten beschermen helpen niet meer. Mijn outfit bestaat tegenwoordig uit twee truien, twee jassen, en binnenkort misschien nog meer. ’t Wordt dus dringend tijd dat ik de klerenwinkels induik kwestie van de aankleedtijd toch wel een beetje in te korten door gewoon dikkere truien en jassen aan te doen. Ook de jeansbroek moet dringend vervangen worden.

Wie me niet gelooft: vraag het maar aan Frankske en ons Sabine van de VRT …

Frisse Groetjes
Timmy

Een witte Kerst in zicht …? (week van 6 tot en met 13 december)

Datum: woensdag 18 december 2002 16:01

Vrijdag 6 december

6 december, de dag waarop onze kindervriend het zeer druk heeft met alle BRAVE en minder brave, grote en kleine kinderen blij te maken. Ook hier in Polen is dit het geval. Niet alleen de grote en kleine kinderen, maar gewoon iedereen krijgt van die zoetigheden. Zijn naam hier is swiety miklaj. Het begon ’s morgens al. De deur ging nogal moeilijk open. Kan gebeuren natuurlijk als er twee zakjes vol chocolade toestanden en mandarijntjes voorliggen. Nochtans had ik geen schoen gezet. “Te oud, en te stout”, dacht ik zo bij mezelf. En ik wou die oude man ook niet vergassen met heerlijke zweetvoetgeurtjes. Nu ja, hij zal waarschijnlijk al veel gewoon zijn natuurlijk … Maar hoe oud en hoe stout je ook was, blijkbaar maakte dat hier niets uit. Onze lerares Pools was het ook niet vergeten, en mijn oriëntatielerares al evenmin.

’s Avonds was het dan tijd voor “big business”. Ik had namelijk Morgane, één van de Franse vrijwilligers in Wroclaw, gevraagd of ze geen salsalessen wou geven in de school. Het is haar vrijwilligerswerk hier, en het enthousiasme is rijkelijk aanwezig. Niet alleen voor de studenten hier, maar ook voor mijn vreselijke dansgewoonten wat minder vreselijk te maken kon het behoorlijk nuttig zijn. Ze was er dan ook direct voor te vinden. Misschien had ze me al zien dansen … Na de Kerstvakantie zouden we starten. Daarna zijn we nog met een hele bende uitgeweest.

Zaterdag 7 december

Die dag was het voor mij de officiële start wat Kerstmisgevoelens betreft. De eerste Kerstshopkes, overvolle shoppingcentra en veel Kerstbomen op het marktplein die behoorlijk in de weg stonden op bepaalde momenten. Sally kwam naar Wroclaw, dus over gezelschap kon ik niet veel slechts zeggen, in tegendeel.

Intussen was het al vreselijk koud geworden. We haalden op bepaalde momenten overdag al ongeveer -4. Ik had jammer genoeg mijn Kerstshopmissie niet helemaal kunnen voltooien. We waren nog een andere bende vrijwilligers tegengekomen, en zijn dan beland in een warm cafeetje met al even warme chocolademelk … ’s Avonds was er één of ander verjaardagsfeestje. Ik weet nog steeds niet van wie eigenlijk, maar met z’n allen zijn we weer eens gaan stappen. Aan feestjes was er dit weekend geen gebrek. Nieuwe mensen ontmoeten op de zotste plaatsen op de zotste momenten wordt al geklasseerd onder één werkwoord: EVS’sen. Het is geweldig gewoon! Al die fijne mensen, al die fijne vrijwilligers die allemaal hetzelfde doel hebben: nieuwe vrienden maken, en vooral mogelijke goedkope vakantiebestemmingen verzamelen …

Zondag 8 december

’s Morgens om 6 uur werden we gewekt: Kiki had entered the building!!! Voor zij die het nog niet zouden weten: Kiki is bezig met een future capitalproject. Dit is iets wat je kan doen als je terug bent van je EVS-project. Zij maakt een soort documentaire over Piet en mij, en ons werk hier. Zij zakt regelmatig af naar Polen samen met een filmploeg om onze actie- en emomomenten vast te stellen. Ze kwam een weekje op voorhand om de dingen wat voor te bereiden. ’s Middags zijn Kiki en ik naar een soort Kerstschoolfeest gegaan in Duguwenka, een dorpje vlakbij Wroclaw. Mooie interpretaties van het oh zo bekende Kerstverhaal door kinderen gebracht, en niet te vergeten, de enige echte glühwein!!!!!!!!!!!! Voor iets meer dan een halve euro had je er eentje. Presentaties van ons, de vrijwilligers, over onze tradities met Kerstmis, en een vuurshow van Nunu, de Portugese vrijwilliger, en ik op de djembe waren zo de dingen die er te doen waren in de late namiddag. We eindigden in schoonheid met gratis Glühwein en andere drankjes die een mens vrolijk kunnen maken … De Christmasspirit was ongelofelijk aanwezig omwille van het feit dat het zo koud was. Mensen stonden lekker dicht bij elkaar rond het kampvuurtje dat gemaakt was, en overal was er Kerstmuziek te horen.

Maandag 9 december

Ik begon met een lesje oriëntatie bij een temperatuurtje van -7. Plezant was anders natuurlijk. Twee jassen bleek niet genoeg te zijn. Er was echter wel weer een nieuwe vertaalster, Monika. Ik verslijt vertaalSTERS aan de lopende band. Het is mijn derde al. EVSsen, remember???

Kiki volgde zo ons doen en laten. Ze leerde onder andere Kuba kennen. Dit is één van mijn djembestudenten, en de zoon van Ilona Jarecka. In de vocal group was er een rare en soms gespannen sfeer. Soms waren er echt spanningen in de groep, en vijf minuten later was iedereen weer uitgelaten.

Dinsdag 10 december

Die dag bezochten we een museum met een aantal klassen. Het ging over de geschiedenis van Nedersillesië. ’s Avonds werd een poging ondernomen tot afscheidsfeestje voor onze Engelse vrienden. Jammer genoeg kwam er maar één persoon van de groep opdagen, Lora. We zijn met een paar mensen naar een fijne club geweest, waar we ons ongelofelijk uitgeleefd hebben. Er was op dat moment een percussiegroep aan het optreden. Wilde djembe- en bongoklanken baanden zich een weg door het al even wilde publiek. 2 uur ’s nachts zag ik dan eindelijk m’n bed, wetende dat ik de volgende dag om 7 uur eruit moest …

Woensdag 11 december

7 uur werd zoals verwacht 7 uur 30. Halfslapend moest ik twee Engelse lessen assisteren. Het viel nochtans niet echt op, zo zei Agnieszka, de leerkracht, me op het einde. Die middag had ik een afspraak met Anja, één van de Duitse vrijwilligers. Het werd eens tijd dat ik mijn Duits wat ging oefenen. Grammatica zat er niet in, omdat ze daar niet zo goed in is, maar na de Kerstvakantie gaan we elke woensdagmiddag lunchen en converseren in het Duits. Voor de rest was het een vrij rustige dag.

Donderdag 12 december

De Spaanse lessen die Piet me geeft beginnen zo stilaan vrij serieus te worden. Alle grammatica die ik vorig jaar heb gezien, krijg ik er nog eens ingeramd, maar dan een beetje uitgebreider. Veel is er niet meer gebeurd die dag. Piet heeft zijn eerste lezing in een school gegeven over de integratie. Ik kreeg in de namiddag opeens serieuze hoofdpijn en nog zo van die fijne dingen. Djembeles geven zat er dus niet meer in. Met moeite ben ik die avond mijn Engelse conversatieles gaan geven, maar echt overtuigend was het niet vandaag.

Vrijdag 13 december

Vrijdag de dertiende werd best een fijne dag. We namen Kiki mee naar de Poolse les. Leuke conversatie over Kersttradities en de belofte die ik maakte om volgende les een Kerstliedje te zingen waren zo de dingen die ter sprake kwamen. Van dat zingen had ik al snel spijt. Zeker als ik bedacht dat volgende les de hele filmcrew erbij zou zijn. Daarna was het weer oriëntatieles. ’s Avonds ben ik dan eindelijk mijn Kerstbehoeften gaan vervolledigen. In het Italiaans restaurant gebeurde het: Plots werden we vergezeld door, jawel, een echte Belg! Het was een jongeman die hier al een jaar woonde en werkte. Hij zei dat hij nog nooit Belgen was tegengekomen.

Belgisch-Poolse groetjes
Timmy

Vakantie!!!!!!!!!!

Datum: zaterdag 21 december 2002 14:33

Het komt nu allemaal wel erg dichtbij: vakantie, Kerstfeesten, en het nieuwe jaar.

Afgelopen weekend was er voor vrijwilligers een training in onze school over hoe men met kinderen met een visuele handicap werkt. Piet heeft er een lezing gegeven over de integratie, en daarnaast waren er nog praktische workshops in verband met oriëntatie. Die avond zijn we, voor de zoveelste keer, uitgenodigd door Jacek Jarecki om naar een concert te gaan. Dit keer was het een soort jubileumconcert van een bassist die al 25 jaar op de planken staat. Hij had vrienden uitgenodigd om samen nummers te brengen. Het was in een cinemazaal. Het concert zat nog al raar in elkaar, en soms had ik het gevoel dat er meer publiciteit te zien was voor zijn sponsors dan dat er gezongen werd. Eén van die vrienden was een Poolse zangeres die nu in Amerika woont. Jacek kende haar. Dit had als gevolg dat we, Kiki, Piet en ik, plotseling onze namen hoorden vliegen door de zaal. Geshockeerd en verrast waren we, en een lachpartij op aanzienlijk geluidsniveau was niet te vermijden.

De dag daarna ben ik met de kinderen van Jastrzebia naar Zabkowice gegaan, een stadje zo’n 110 kilometer van Wroclaw. Er was een groots Kerstgebeuren voor kinderen vanuit heel Polen. Onder het motto: “voel je opnieuw jong …” heb ik me eigenlijk wel weer fijn geamuseerd. Een goed ingekleed verhaal over de Kerstman die zijn helpers kwijt was, enzovoort, en op het einde: de Kerstman die met paard en kar op het marktplein verscheen en overhartelijk ontvangen werd. Iedereen kreeg een megazak vol snoep en andere fijne dingen. Op de trein terug werden de “cadeautjes” druk onder elkaar uitgewisseld. Ik begin zo stilaan te voelen dat de mensen in Jastrzebia me heel graag hebben. Zo’n gelukkige kinderen heb ik nog niet veel gezien. Er werden plannetjes bedacht om me hier te houden, en er werd zelfs ruzie gemaakt over wie er naast mij zou zitten in de trein. Blinden willen niet meer begeleid worden, maar willen begeleiden. Er wordt ook druk gezocht achter technieken om met zoveel mogelijk mensen aan twee armen te lopen op straat, en wel honderd keer werd me gevraagd of ik alstublieft naar hun Kerstavond op donderdag wou komen. Eén van de dingen die bijvoorbeeld verplicht waren, omwille van de koude, was dat iedereen handschoenen, en muts moest dragen. Dit bleek voor sommigen een probleem te zijn. Als ik dan uiteindelijk, niet echt met volle overtuiging maar toch, mijn handschoenen en muts aandeed, was het opeens minder erg allemaal. Het doet me allemaal veel deugd, en het maakt me warm vanbinnen.

Ondertussen was de hele filmploeg van Kiki ook gearriveerd. Het startschot voor de week werd zondagavond gegeven in een visrestaurant. Niet iedereen vond de camera even aantrekkelijk. Kuba bleef zonder iets te laten weten weg uit de djembeles. Hij vertelde dat hij ziek was. Toen we die maandagavond een film, Amadeus, bij Jacek gingen bekijken, zat Kuba daar. Ziek klonk hij niet, en hij beloofde donderdag in de djembeles te zijn, maar tevergeefs … Dinsdag was een ongelofelijk drukke dag. Piet moest in de universiteit, departement pedagogie, een lezing geven. Ik moest dus een aantal van zijn lessen overpakken. Beata vroeg me zelfs om een volledig lesuur te geven. ’s Avonds had ik dan de laatste Franse les voor de vakantie, vergezeld door de filmploeg. Emilla, één van m’n leerlingen, zag de camera ook niet echt zitten. Tegelijkertijd was ze ongelofelijk gemotiveerd om het nog beter te doen dan anders. Emilla is eigenlijk nog al een rebelletje. Ze is nu 13. In het begin had ik er moeilijkheden mee, ook omdat ze andere mensen waaraan ik les gaf buiten pestte enzo, maar een paar weken geleden was er ergens op één of andere manier een keerpunt. Nu is het één van m’n favorieten om mee te werken. Woensdag was een drukke dag qua repetities voor de Kerstavond die avond. Heel de dag door waren er repetities van theaterstukjes, en natuurlijk ook van het koor. Tevergeefs probeerde ik de Kerstliedjes waarvan ik de teksten had nog te blokken.

Het Kerstfeestje begon met speeches gevolgd door de theaterstukjes. Ik speelde en zong één nummer mee met het koor. Mijn oude maar nog degelijke tamboerijntje hielp me daarbij. Daarna was het tijd om te proeven en te genieten van typische Poolse tradities. Voor de Polen aan het Kerstmaal beginnen, hebben ze eerst nog een traditie genaamd oplatek. Iedereen krijgt een soort hostie. Mensen klampen elkaar aan, en wensen elkaar het allerbeste voor het nieuwe jaar. De persoon waaraan je je wensen overmaakt breekt een stukje van jouw hosti, en jij doet hetzelfde. De bedoeling is dat er op het einde niets meer overblijft. En dan, tijd voor maagvulling. De bedoeling is dat men hier 12 gerechten heeft. Kroketten bijvoorbeeld, maar niet de kroketten die wij kennen. Het is iets tussen een pannenkoek en een aardappelkroket. Het is een opgerold deeg met groenten in. Een ander traditioneel gerecht is rode bietensoep net Uszka. Uszka zijn letterlijk vertaald oortjes. Het zijn kleine oortjes gemaakt van deeg met een soort vulling in gemaakt van champignons. Deze worden in de rode bietensoep gedaan. Daarna is het tijd voor vis, meerbepaald karper met veel groenten. Haring wordt ook vaak geserveerd. Als dessert hebben ze een soort maanzaadcake of kaascake …

Meer over Kerstmis vertel ik later wel. Dus woensdag had ik Kerstavond in Kasztanowa, en donderdag in Jastrzebia. Toch waren er ook een aantal kinderen niet in de stemming voor Kerstmis. Voor velen van hen is het een moeilijke periode. Sommigen hebben niet eens familie, en anderen denken terug aan overleden familieleden. Al bij al is het ongelofelijk het verschil te merken met onze Kerstmis. Wie dacht dat Belgen veel eten, heeft het grondig mis. Nog een groot verschil met onze Kerst is dat de Polen geen vlees eten, en in theorie ook voor middernacht geen alcohol drinken op Kerstavond. De nachtmis is hier veel populairder dan bij ons.

Vrijdag was het dan al weer de laatste opnamedag voor de filmploeg. De Poolse les en een interview waren de afsluiters. Een etentje met Jacek, Ilona, Piet, Mezelf en de filmploeg in een echt Amerikaans restaurant maakte het allemaal compleet.

En nu is iedereen terug in België, behalve ik. Ik blijf bij de Jarecki’s, en heb twee volle en aangename weken voor de boeg.

Wesolzch swiat i szczesliwego nowego roku!!!!!!!!!!!!!

Timmy

Drukke Kerstvoorbereidingen

Datum: dinsdag 24 december 2002 17:03

De voorbije dagen waren ongelofelijk druk. De Jarecki’s en ik waren hele dagen in de weer om alles voor vanavond voor te bereiden. Ik heb met Kerstmis nog noooooit zoveel eten bij elkaar gezien als dit jaar. Gisteren zijn we een hele dag tot middernacht in de keuken bezig geweest met het maken van verschillende keken, uszka (de oortjes uit deeg gemaakt gevuld met champignonvulling). Elk deel van de familie heeft zijn verantwoordelijkheid wat de Kerstavond betreft. Jacek en zijn schoonbroer moesten bijvoorbeeld zorgen voor de karper. Het is niet meteen het fijnste werk. De vissen worden levend gekocht en moeten dus nog gedood worden. Met een paar hamerslagen in de nek kregen we dit voor mekaar. Dan werden de vissen gekuist en voorbereid om daarna in de pan te belanden. Ik heb me dan maar beziggehouden met de uszkas samen met Ilona en twee nichtjes van Kuba en Justyna. Het was dolle pret in de keuken.

Vandaag werd dan de laatste hand gelegd aan het eten. Kerstkaartjes werden geschreven, en de cadeautjes werden sierlijk ingepakt. Nu is het uitkijken naar de eerste ster. De kinderen nemen dit op zich. Wanneer de eerste ster is gezien, komt heel de familie samen. De Jarecki’s zullen met zo’n 20 personen zijn.

Ik sta klaar om naar Daniel te vertrekken, een Poolse vrijwilliger die me al een hele tijd terug uitgenodigd had. We vieren Kerstmis bij zijn grootmoeder.

Een warme Kerst toegewenst

Timmy

Sterretjes en engeltjes …

Datum: donderdag 2 januari 2003 20:26

Ik bracht dus mijn Kerstavond door samen met Daniel, zijn ouders, zijn broer en zijn grootouders. We begonnen de avond met de Oplatek. Vervolgens was er rode bietensoep gevolgd door verschillende vissoorten zoals karper en haring. Veel groenten, en andere traditionele dingen waren ook van de partij. De Poolse keuken is opvallend zuur qua smaak, en dat bleek nog maar eens uit de sauzen die ze gebruikten, een soort zure mayonaise bijvoorbeeld. Drie soorten cake kregen we als dessert: kaascake, appelcake en een cake met een soort maanzaad. Kortom: te veel om allemaal in één dag op te krijgen. Vrolijke en minder vrolijke Kerstliederen zorgden voor de gepaste Kerstsfeer.

Na het eten was het moment aangebroken om te kijken wat de sterren gebracht hadden. De cadeautjes worden hier gebracht door een ster, of een engel, of gewoonweg de Kerstman. Hier was het de ster. Het viel me op dat niet alle families alle gewone Kersttradities overnemen. Ze hebben zogenaamde familietradities. Zo is het bijvoorbeeld verboden voor middernacht op Kerstavond alcohol te drinken. Hier stonden de flessen wodka en wijn om 7 uur al geopend op tafel. Wat ze ook niet deden was naar de middernachtmis gaan. Om halftwaalf lag iedereen uitgeput van de voorbije dagen in een diepe slaap.

Op Kerstdag ben ik naar olesnica getrokken voor drie dagen. Ik logeerde bij Anja. Zij was één van de mensen die meedeed aan het uitwisselingsproject in Merelbeke in juni. Het weerzien was geweldig! ’t Was dan ook lang geleden natuurlijk. Tomek, haar vriend en tevens ook chauffeur van dienst, bleek al even sympathiek te zijn. Buiten was het -10. Bijpraten met hete thee nam het grootste deel van onze tijd in. We bezochten de ouders van Tomek en Anja, en nog een paar vrienden. Het vreselijke was dat overal waar we kwamen we moreel verplicht waren Kerstoverschotjes op te eten. ’s Morgens, ’s middags en ’s avonds kwamen alle resten op tafel. Ik was er zo stilaan ziek van geworden.

We zijn ook naar een aantal plaatsjes geweest meer in bergachtige gebieden. Plaatsjes waar je tot je knieën in de sneeuw zakte bijvoorbeeld … Onze eerste bestemming was in Rzeczka waar we de slee bovenhaalde. Ik wist bijna niet meer wat het was, zo megasnel, soms met, en soms zonder slee van een berg racen, en vooral …: sneeuw vreten …! Dolle sneeuwpret verzekerd dus. Daarna trokken we naar Walim waar we een mijn bezochten waar vroeger Poolse slaven werkten in de tweede wereldoorlog voor de Duitsers. We liepen er een stelletje Nederlandstalige toeristen tegen het lijf. Het stomme was dat de gids alleen maar Pools kon, en dat in het boekenwinkeltje in de buurt alleen maar Poolse documentatie te vinden was over de mijn. Na Walim gingen we naar Zagórze slaskie waar we een kasteel bezochten. Het komische was dat alleen wij, met z’n drieën, daar waren. We maakten dan ook van de gelegenheid gebruik om ons helemaal thuis te voelen, en onze boterhammen in het kasteel op te eten in de kleine maar mooie toren. ’t Was een uniek moment.

In hun flat sloten we mijn verblijf in Olesnica swingend en zingend af. Louis Armstrong was de entertainer. Op Kerstliederen gezongen door hem gingen we volledig uit ons dak, tot de buren kwamen kloppen … Daarna keerde ik terug naar de Jarecki’s. Daar stelde ik vast dat de hond al mijn chocolade die ik van de Kerstman had gekregen, opgegeten had. Pech voor mij, maar veel meer pech voor het beest, dat de hele nacht ziek is geweest.

De volgende die ik zag was Piotr, de persoon die mijn Franse en Engelse conversatielessen bijwoont en vertaalt waar nodig. ’t Was wel eens fijn om wat bij te praten, omdat we daar normaalgezien niet echt de gelegenheid voor hebben. Ondertussen was het zondag 29 december. Ongeduldige mensen schoten hier en daar al wat vuurwerk af. Die maandag verhuisde ik dan naar Agnieszka, leerkracht Engels. Het was eigenlijk een luie dag. Het was echt Belgisch weer, veel te veel regen! Ik bracht ook nieuwjaarsavond bij Agnieszka door. Ze had een aantal vriendinnen uitgenodigd. Al bij al bleef het kalm die avond. We aten pizza, we dansten op de muziek die de radio ons gaf, en om 12 uur gingen we dan kijken naar het oh zo mooie vuurwerk op een veel te klein pleintje waar veel te veel mensen vuurwerk aan het afschieten waren. Om 4 uur die nacht was alles rustig, en ging iedereen slapen. Ik denk dat het één van m’n kalmste Nieuwjaarsavonden was.

De volgende dag was het -12. Iedereen was wat ziekjes, en dus veel werd er niet meer uitgestoken. Het klimaat nam echt verschrikkelijke wendingen aan. Vandaag was het +5 graden, 17 graden verschil met gisteren. Op deze tweede dag van het jaar was het officieel weer school. Ook Agnieszka en ik gingen een kijkje nemen, en troffen bijna geen leerlingen aan. Morgen blijven we dus gewoon thuis, en bereiden we lessen voor voor volgende week.

Start uw jaar met een oneindige lach, en voor zij die examens hebben binnenkort: sterkte!!!!!!!!!!!!!!!

Timmy

Zwemmen …!!!

Datum: maandag 13 januari 2003 7:15

Halfvijf ’s morgens …. Een verdacht geluid maakte me wakker. “Wat een rotweer buiten.”, zo dacht ik. Ik sliep terug in, tot ongeveer 5 uur. Piet werd ook wakker van “het rotweer”. Uiteindelijk bleek het dus een gesprongen waterleiding te zijn in het rommelkot achter onze kamer. Ik ging dan maar een kijkje nemen, en stond meteen al halfslapend tot aan m’n enkels in het sop. ’t Is nu een uur later, en ze zijn met z’n drieën water aan ’t scheppen. Gezellig is anders natuurlijk … Dus bij gebrek aan inspiratie op dit toch wel vroege uur, schrijf ik u allen daar. U allen waarvan velen examens hebben en dus geen f … geven om een gesprongen waterleiding.

Deze week is het schoolse werk ook hier weer hervat. Vermits Piet nog een weekje vakantie had, nam ik een groot deel van zijn lessen over. Het werd een superdrukke week met veel chaos. Er waren ook een aantal nieuwe dingen zoals het feit dat ik vanaf deze week elke woensdagmiddag Duitse conversatie heb. De statistieken wat het aantal deelnemers aan m’n conversatieles Engels en les Frans betreft, zijn ook best wel interessant om eens naar te kijken. In de Franse les gaan we van 4 naar 1 student, en in de Engelse les gaan we van 4 naar 10.

Zaterdag kwam Sally naar Wroclaw. Het was fijn zo iedereen nog eens terug te zien na de toch wel lange periode van veel te veel eten, en Kerstmanfiguren. Gisteren ben ik dan met Anja uit Olesnica naar een mis geweest. Het was niet zomaar een mis. De mis werd voorgedragen op een toch wel speciale manier. Er werd meer, en opgewekter gezongen. Een koor, bestaande uit 5 mensen waarvan 1 gitaar speelde, zong mooie liederen. De atmosfeer was geweldig. Alles gebeurde op een opvallend losse manier. Dit alles duurde 2 uur. De mis is elke tweede zondag van de maand. Het was een speciale ervaring.

Zo, ik ga eens kijken of er op één of andere manier weer geslapen kan worden. Hopelijk moet ik mijn zwembandjes echt niet gaan bovenhalen …

Groetjes
Timmy

Binnenkort op de latten!!!!

Datum: zondag 19 januari 2003 13:52

Deze week heb ik een toch wel aantrekkelijk aanbod gekregen. Ik kan, begin februari, gaan skiën. Er wordt voor de studenten een skikamp georganiseerd ergens in het zuiden van Polen, ‘k ben de naam vergeten … Voor niet meer dan 25 euro kan ik voor twee weken mee. ’t Zal m’n eerste keer worden, en gepaste toestanden zoals sportkledij ben ik, per ongeluk natuurlijk, in België vergeten.

Alles ging weer z’n normale gangetje deze week. ’t Was weer overal droog, en Piet werkte ook weer. Het koor gaat binnenkort naar een muziekschool niet ver van hier een concert geven. M’n is verwoede pogingen aan het ondernemen om me tot zingen aan te zetten, maar tot nu toe zonder resultaat. Al is het zo dat ik er toch over nadenk … Ik zal het jullie alvast besparen. Ondertussen hebben we onze eerste salsales in Kasztanowa achter de rug. Morgane, een toch wel behoorlijke en in de smaak vallende dansleerkracht, wekte het intresse van velen onder ons. We gaan er dus gewoon mee door, ook in Jastrzebia. De drukste dag is inmiddels verhuisd van dinsdag naar woensdag. Om 8 uur les beginnen geven tot 09.45, uurtje break, weer les van 11 tot 11.45, dan naar de stad voor Duitse conversatie, dan terug naar Jastrzebia om Duitse en Franse les te geven, en ’s avonds koor. Conversatie Engels viel weg omwille van een concert waar we naartoe zijn geweest. Eén van de beste gitaristen in Polen, een echte klasbak genaamd Marek napiórkowski, trad daar op met één van de vele projecten waar hij mee bezig is. Het was een funk-jazzgroepje.

Een nieuwe culturele avond ziet er ook weer aan te komen. Deze keer is Spanje aan de beurt. Met een presentatie over de Spaanse cultuur, gevolgd door een paar typische gerechtjes gaat Ivan, één van de Spaanse vrijwilligers, de avond vullen.

Honderd dagen worden hier ook vrij uitbundig gevierd. Komende weekends staan er, voor de verschillende richtingen, honderddagenfuiven op het programma. Als vrijwilliger heb je zo het voordeel dat je overal wel eens een kijkje kan gaan nemen. Eigenlijk zou ik beter stoppen met over feestjes en dergelijke leuke dingen te praten. Sommigen onder jullie hebben nu al de indruk dat er niet gewerkt wordt. Er wordt dus wel degelijk gewerkt. Leerkrachtje spelen is niet bepaald het gemakkelijkste spel. Toch is het op sommige momenten reuzefijn. Ik mocht deze week zelfs punten geven voor een leestest …

Poolse lessen krijgen we nu al van twee mensen. Ik heb zelfs huiswerk gekregen. Deze week leerde ik “the body” in Pools wat beter kennen met het oh zo leuke kinderliedje: “hoofd en schouders, knie en teen, knie en teen” in het Pools natuurlijk. Ik heb bijna alle lichaamsdelen, die van belang zijn natuurlijk, onder de knie.

Zo, tijd voor meer huiswerk.

Groetjes
Timmy

Moeilijke week

Datum: vrijdag 24 januari 2003 17:19

Ik weet niet wat het deze week was, maar ’t was m’n weekje niet. Drie dagen opgestaan met hoofdpijn met als gevolg dat deze dagen ook niet veel meer voorstelden voor mij. Maandag bijvoorbeeld. Ik had beloofd aan Agnieszka dat ik enkele Engelse teksten zelf met de braillemachine zou omzetten. De persoon die normaal alles in braille print, had geen tijd, en we moesten die teksten hebben. Daar ben ik, omwille van praktische redenen, pas ’s avonds rond kwart na acht aan kunnen beginnen, en dan nog in Jastrzebia. Om half twaalf ’s avonds ben ik dan alleen teruggekeerd. Dinsdag had ook niet veel te betekenen. Ik had geen lessen omwille van Engelse overhoringen in m’n klassen. ’s Avonds, met de Salsa, ging het ook niet denderend. Staande tussen een meerderheid van competitiedansers probeerde ik m’n ding te doen. Ik moet nog mensen gaan zoeken die ook niet kunnen dansen denk ik … Woensdag was al iets beter. Ik had een fijne conversatie Duits, een lekkere grote pizza, en een toffe les Frans waar ik geassisteerd werd door Olivier. Olivier is bezig met een Future Capitalproject, dat wat je kan doen na een normaal EVS-project. Hij houdt een database bij van alle EVS-projecten in Polen en dus kwam hij ook naar ons. ’t Is best een fijne kerel, en bij het vrouwelijke volk schijnt hij wel in de smaak te vallen.

Ondertussen is er, bij een kleine minderheid in de school, een allergie ontstaan aan vrijwilligers. 3 of 4 mensen hebben Beata, ook een leerkracht Engels en tevens verantwoordelijke voor ons project, lastiggevallen met kritiek die hoofdzakelijk voor ons bedoeld was. Of die kritiek gegrond is, moeten we zelfs niet bespreken. Het antwoord is neen. De details bespaar ik jullie. ’t Zou er wel eens op neer kunnen komen, dat deze toch wel “kritische” personen vinden dat wij westerlingen wel eens gevaarlijke ideeën zouden kunnen hebben over integratie. Deze passieve minderheid is zeer bang van nieuwe dingen, zeer bang om dingen te doen die wel eens anders en misschien beter zouden kunnen zijn. Het strafste van al is dat deze mensen niet weten wat wij hier doen, en niet weten waarvoor we hier zijn. Er wordt zelfs geïnsinueerd dat we lui zijn, en dat ons verblijf toch geen zin heeft. ’t Is wel leuk als je die dingen moet horen na een drukke werkdag, na veel goeie lessen … Gelukkig is het maar een minderheid, en denk ik dat deze allergie geen epidemie kan veroorzaken, al ben ik geen dokter … Donderdag heb ik me in één van m’n lessen lastig moeten maken. Het uur voor de les hadden een paar studenten een discussie gehad met een opvoedster in het internaat. Daardoor waren ze al niet in hun beste doen, en meewerken zat er in het begin dus niet in. Ik heb me nog nooit ontevreden moeten tonen, en dus voel ik me er nu niet zo lekker bij, maar als het moet, moet het maar dacht ik zo …

Een ander probleem komt ook steeds dichterbij: de verhuis van een deel van de school naar een nieuw gebouw. Het gaat om alle kinderen uit Jastrzebia. Ze zullen daar ook les hebben. Om praktische redenen moet één van ons, Piet of ik, mee, en vermits ik meer lessen daar heb, is dit al beslist … Ik heb er al eens over gesproken denk ik, over het feit dat heel deze verhuis complete waanzin is. “Hoera!!” Zo zegt de directrice. “Nu hebben ze eindelijk grotere kamers, en oh zo veel computers. Aan het aantal brailleregels werken we nog …”. Deze overgelukkige persoon denkt niet aan het feit dat dit gebouw veel verder ligt van het centrum. Het situeert zich aan de hele andere kant van de stad. Het schijnt een groot domein te zijn, met niet al te veel dingen in de buurt. Het fijne weet ik er ook nog niet van. Ik moet er nog naartoe. Integratiebevorderend ziet het er allemaal niet uit … Voor mij wordt ook alles nieuw. Oriëntatie begint weer vanaf 0, en vermits alle studenten ook opnieuw alle wegen moeten kennen, zou ik wel eens wat langer kunnen wachten … Meer details komen later.

In de Jareckifamily ben ik ook vrij ontgoocheld. Jacek, die over veel dingen veel weet, vertelde me in de Kerstvakantie bijvoorbeeld dat ik grondig m’n tijd verdoe hier. Ik zou, volgens hem, niet alleen moeten fungeren als leerkrachtje, maar ook eens aan mezelf beginnen werken bijvoorbeeld, zo zei hij, door meer aan muziek te doen. Gelijk had hij. Ik vroeg hem echter hoe ik kan drummen zonder drumstel, en piano kan spelen zonder piano … Hij zei dat drummers wel meer zonder drumstel oefenen. Het verschil is echter dat deze drummers naar hun instrument hollen wanneer ze, door het oefenen zonder, gefrustreerd geraken, en ik heb nu eenmaal hier niet de mogelijkheid. Hij wou het niet aannemen. Hij beloofde me wel dat hij me een digitaal pianootje zou geven dat hij nog staan had zodat ik toch iets kon doen. Ik zag dat wel zitten. Nu, een maand later, heb ik dit nog steeds niet gezien.

Heel deze preek was een antwoord op m’n vraag aan hem of hij me kon inleiden in de filosofie. Ik vroeg of hij me een goed boek kon aanbevelen voor mensen die geïnteresseerd zijn in de kijk van andere mensen op het leven. Ik wou gewoon wat meer over interessante figuren weten. Hij acht me blijkbaar niet goed of niet slim genoeg ofzo … Het contact is sindsdien afstandelijker geworden. De sympathie van Jacek, en eigenlijk ook van Ilona, tegenover mij is er zowat uit, en uit beleefdheid heeft hij me dan vorige week naar dat concert uitgenodigd waarschijnlijk omdat hij zich niet goed zou voelen moest hij Piet alleen uitnodigen. Vrijdag, vandaag dus, was een rustig dagje, om even te bekomen van de week. Morgen ga ik met Anja, uit Olesnica, shoppen voor m’n komende skivakantie. ’t Wordt zeker en vast een fijne ontspannende bedoeling. Morgenavond ga ik dan naar Madness, een fijne club, waar een Braziliaanse avond is. Ik zou de nieuwe Franse vrijwilligers ontmoeten.

Groetjes
Timmy

Still alive … of toch ongeveer

Datum: zondag 2 maart 2003 13:27

’t Heeft lang geduurd, maar de “Timmy-nieuwsbrief” valt weer in uw brievenbus! Een “sportkamp”, een computer die niet de neiging had enige medewerking te verlenen, en een zeer onverwacht weekje België zijn de oorzaken van deze “lichte” vertraging. Laten we dus maar beginnen waar men hoort te beginnen, de week voor onze tweeweken durende wintervakantie, ondertussen een maand geleden.

Ik ben met Anja gaan shoppen en dan wel een hele zaterdag lang, van 11 tot 7 uur ’s avonds! ‘k Had nog wat kleren nodig voor komend kamp, “skikamp”. Een hele dag hebben we rondgehangen in kleren- en schoenwinkels. Zij die mij kennen, weten dat dit soort gezellige toestanden me niet veel zeggen. De pijn werd immers wel verzacht door het gezelschap. Nog nooit heb ik zoveel lol gehad tijdens het shoppen. Wie dacht dat kleertjes kopen in Polen spotgoedkoop is, heeft het jammer genoeg mis. Een ware plundering van mijn bankrekening was vereist …

De dag daarna heb ik kennisgemaakt met één van de beste saxofonisten uit Polen, Henrik Miskiewicz. Begeleid door de inmiddels al genoemde Marek Napiórkowski, en andere klassemuzikanten bracht hij een mengeling van jazz en funk. Het was jammer genoeg maar een tijdelijk project. Na het concert had ik het genoegen Miskiewicz himself en co de hand te schudden, en met Napiórkowski een biertje te drinken. ’t Is een sympathieke kerel, die Marek. Het is een voorbeeld van een enorm grote artiest die nog niet vergeten is gezond en los om te gaan met zijn publiek. Hij vertelde een aantal studioavontuurtjes, en meer van dat leuks. Marek heeft verschillende groepjes zoals Funky Groove, die we vorige keer gezien hadden, en hij is de vaste gitarist van Anna Maryja Jopek, een zeer beroemde zangeres-actrice hier in Polen.

De tweede culturele avond ligt ook al ver achter me. Het was een Spaanse avond gepresenteerd door Ivan, een ex-vrijwilliger. Ik koos deze keer voor een iets minder maagvullend concept. Alles was theoretischer. Al snel merkte ik dat het niet bij iedereen in de smaak viel. Cultuur opdoen is voor velen hier een probleem. De volgende keer opteren we dan maar voor maagvulling …

Het was werkelijk de week van het individuele werk. Een profiel is bijvoorbeeld: Basia Jaracz, 17, lichte mentale achterstand, zeer onzelfzeker, maar gemotiveerd en enthousiast. ’t Is iemand die veel aandacht vraagt. Ik heb veel individuele extra lessen met haar, vooral als er test Engels is zoals deze week. Het ging over een tekst die op het einde van de week uit alle mogelijke gaten van mijn lichaam kwam. Uren heb ik gespendeerd om haar te helpen. Uiteindelijk, gelukkig, was er wel resultaat: een goeie test, en een gelukkige Basia …

En dan het kamp … Vooraf werd ik geïnformeerd dat het ging om een skikamp. Toen ik echter aankwam, bleek dat het ging om een kamp waar gedanst, geschaakt, gezwommen, gedamd, en getennist werd. De eerste zware ontgoocheling dus. Daar wisten ze zelfs niks over mogelijk skiën. Er waren verschillende groepen waaronder wij. Een andere groep was daar al een week, en vertrok dus de week daarna. De organisatie in het algemeen was ook al niet zo denderend. Ik stond niet op de deelnemerslijst, en moest dus de “oh zo sympathieke” hoofdleiding overtuigen dat ik wel degelijk ingeschreven was, enzovoort.

Het kamp vond plaats in Wegierska Gurka, een klein stadje in de bergen. We kwamen aan rond 17 uur, zaterdag 1 februari. De hele avond stond er niks op het programma. De communicatie was voor mij ook een probleem. Spontane gesprekken kon ik echter nog niet bijwonen, en niemand voelde er iets voor Engels te spreken. Een zondag bleek ook op kamp een soort rustdag te zijn. Zij die wouden, konden naar de kerk gaan, anderen gingen wandelen. Voor de rest was er die dag weer niks gepland. Lubek, een dansleraar in Kasztanowa, arriveerde met nog een aantal studenten van onze groep.

Doorheen het hele kamp liepen een aantal wedstrijden: bowling, zwemmen, schaken, dammen en tennis. Iedereen mocht kiezen waar hij/zij deelnam. Ik schreef me in in de bowling-, zwem-, dam- en danswedstrijd. De eerste dagen werd er volop getraind. De bowlingwedstrijd liep vanaf het begin. Een 5-tal keren zijn we gaan bowlingen. Er was dus een ranking. Dans- en zwemmen bestond uit trainen, en de laatste dag wedstrijd.

Ondertussen vorderde het kamp. Lubek kwam opeens met een verrassend voorstel af. Eén van de sportleraars daar had ski’s meegenomen. Het was een vrij fanatieke skiliefhebber, en trok in de vrije momenten wel eens de bergen in. Lubek, die ook kon skiën, stelde voor om samen een paar keren te gaan oefenen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn eerste skilessen heb ik achter de rug. Het was moeilijk, maar aangenaam.

De sfeer in de groep was, omwille van te veel vrije momenten en een paar zwakke schakels, niet goed. Sportiviteit en enthousiasme ontbraken. Richard, de schaak- en damleraar, leerde me dammen. Ik startte dan ook in het damtoernooi in de categorie “blinden”, maar omwille van “sportiviteit” werd de boel afgelast. De laatste dag was het dan zwem- en danswedstrijd. Ik had dan ook zwaar getraind in het dansen en zwemmen. Chachacha, discoblues, sambadisco en Engelse wals zaten in de wedstrijd. Carolina was m’n partner, iemand die al een hele tijd danste. Wat een geluk … in het dansen eindigden we als tweede.

In het zwemmen waren twee disciplines: schoolslag, en vrije stijl. In schoolslag eindigde ik derde van de vier. Verrassend en tot groot ongenoegen van sommigen, klopte ik een professioneel zwemmer in de schoolslag. In het bowlingen eindigde ik derde in de categorie “blinden”. Er waren 6 concurrenten.

Slecht heb ik het eigenlijk niet gehad. Er waren een aantal positieve punten aan heel het kamp. Lubek en Richard, twee leerkrachten in onze school, ken ik nu een stuk beter. Met Lubek ga ik in de toekomst samenwerken op dansgebied. We zouden samen een aantal lessen Afrikaans dansen voorbereiden.

En dan een weekje Gdansk. Het was weer, zoals in Warschau, een seminarie voor dezelfde groep vrijwilligers, een midtermtraining. De ongelofelijke organisatiekracht van Semper Avanti zorgde ervoor dat we om 1 uur ’s nachts op een zondag de trein moesten nemen, om daar dan rond 8 uur ’s morgens aan te komen. Eenmaal aangekomen bleek dat het programma pas rond 15 uur startte. Bij de presentatie van onze projecten heeft Semper Avanti zware klappen gekregen. Een voorzitster, verslaafd aan macht en geld, en die de vrijwilligers op zich niet meer ziet, en een slechte structuur zijn de boosdoeners. Gelukkig heb ik er niet te veel last van. Voor mij is Semper Avanti alleen belangrijk omwille van het zakgeld …

Lang duurde het weekje niet voor mij. Een telefoontje dat een goede vriend van mij gestorven was, deed me terugkeren naar Wroclaw, en de dag daarna zelfs naar België. Van het weekje in België maakte ik gebruik om allerhande praktische dingen te regelen voor volgend jaar. Herladen, en weer met volle moed kwam ik weer in Polen aan vrijdagmorgen rond halfzes …

Groetjes
Timmy

Back to work

Datum: zondag 9 maart 2003 23:32

Na een maandje out geweest te zijn (twee weken vakantie gevolgd door Gdansk en een week België), ben ik weer helemaal verrezen weliswaar met nieuwe energie en een minder chaotische kop!!!

Normaalgezien gingen er vorig weekend vrienden van Piet komen, en zou ik de lessen overpakken die week, maar toen ze aan de Poolse grens arriveerden, kwamen ze tot de vaststelling dat ze geen reispas hadden …

’t Was nogal een actieve week. Met actief bedoel ik dan op sportgebied. ‘k Ben gaan zwemmen en gaan schaatsen. Heel het uurrooster van Agnieszka is veranderd. Ze werkt nu elke dag vanaf 8 uur, en dus mag ik minstens drie dagen in de week de moeilijkheden van het vroeg opstaan trotseren … Piet heeft nu ook Frans op maandag wat vroeger dinsdag was. Vermits hij oriëntatieles had, mocht ik de les geven. Het is een groepje van drie superactieve en gemotiveerde leerlingen, een plezier om les aan te geven. Omwille van de maandelijks terugkerende administratieve redenen, ons zakgeld, zijn we voor de verandering nog eens naar Semper Avanti gegaan. De “maandagmeetings” zoals zij dat noemen, beginnen stilaan op een theater zonder publiek te lijken. Er waren een paar nieuwe Poolse vrijwilligers en de twee Portugezen Nunu en Dora. Dora was “the leader” van de meeting, en Nunu schreef het verslag. Het hoofdgespreksonderwerp was de discussie tussen Dora en Nunu over het feit dat Nunu niet snel genoeg typte … U kan zich dus al wel iets voorstellen nu …

Het koor had ik echter wel gemist. Het is vreemd. Dit is één van de momenten in de week waar ik het minste contact heb, of beter gezegd waar er bijna geen interactie is tussen de groepsleden en mij, en toch voel ik dat ik dat, als ik weg ga, het meest ga missen omwille van de atmosfeer en sommige stemmen. Ze waren weer eens gaan optreden dit weekend, en volgende week weer. Ik ga niet mee volgende keer omdat ze op dit optreden een cassette gebruiken waar de muziek al opstaat zodat ze alleen nog maar moeten zingen, een concept dat me niet echt ligt, maar kom. Gelukkig is het niet altijd zo.

Piet en ik waren uitgenodigd op een conferentie in Warschau om er over ons project te gaan spreken. Het was een bijeenkomst voor mensen met een handicap om duidelijk te maken dat ze bijvoorbeeld ook vrijwilligerswerk kunnen doen. Vermits ik een maand niet gewerkt had, had ik besloten niet te gaan. Piet is echter wel gegaan, en heeft het nog kunnen combineren met een lezing de dag daarop. Donderdagmorgen om kwart na vier liep voor hem, en dus eigenlijk ook een beetje voor mij, de wekker af …

Zaterdagavond rond 6 uur kwam Kikki er aangeraced. Geraced is wel het woord hier. Van Antwerpen tot Polen reed ze een absolute recordtijd: 9 uur 45 minuten … Ze logeert voor een paar dagen in een hoteljeugdherberg. Vandaag had ik met Anja uit Olesnica afgesproken.

Aan het hoofdstuk “nieuwe ideeën” wordt ook gewerkt. Eerst en vooral komen er nog culturele avonden natuurlijk waaronder begin juni de Belgische. Steakfriet, Belgische muziek, stoelendans, schipper mag ik overvaren en dikke Berta zullen we zeker met trots tonen … Ik kijk er al naar uit! Verder wordt het vervolg georganiseerd op de uitwisseling van vorige zomer met een Belgische groep jongeren met een handicap. Vorig jaar vond het project plaats in Merelbeke, en nu nodigen we de Belgische delegatie uit naar Polen. Vooral Piet en Jacek zijn ermee bezig. Ook ik heb een kleine administratieve rol in de organisatie.

Voor de rest speelt het mogelijke Future capitalproject ook in mijn gedachtegang. Future capital is een eigen project dat een EVS-vrijwilliger kan doen wanneer hij/zij een EVS-project gedaan heeft. Mijn concept tot nu toe is een atletiekclub oprichten natuurlijk met integratie aan de top. De club zou moeten bestaan uit zowel leden met een visuele handicap als ziende leden. Ik zoek nu naar mensen die er al eventueel over willen praten. Voor de rest zien we wel hoe alles zich ontwikkeld.

Tot volgende week!!!

Groetjes
Timmy

Nieuwe lente, nieuwe dingen …

Datum: zaterdag 22 maart 2003 19:32

’t Is weer zover. De periode waaraan geen enkel levend wezen in ons oh zo grote gewelddadige heelal kan ontsnappen, fleurt onze al even mooie natuur weer op. Van jong tot gepensioneerden, allen genieten ze van een lichte, soms sterke, hormonenstijging … Hier in Polen is de eerste dag van de lente niet onopgemerkt voorbijgegaan. Alhoewel het een gewone officiële schooldag was, had iedereen de “mogelijkheid” om te brossen. Het is een traditie dat bijna niemand naar school gaat, of dat er per klasgroep iets gedaan wordt. Een andere traditie is dat men een heks maakt, de winterheks, en dat men die verdrinkt. Als de temperaturen nu nog meewillen …

De afgelopen twee weken zijn vrij goed geweest. Er staat veel te gebeuren. Vooral Piet heeft zeer interessante nieuwe plannen. Voor zijn future capitalproject zou hij, samen met andere mensen een organisatie oprichten die als doel ook weer integratie heeft. Eén van de activiteiten dat hij zou willen doen, is een vijftal studenten helpen die naar het gewone onderwijs of naar de universiteit willen. Het schijnt aardig te lukken en gemotiveerden zijn er genoeg. Daarnaast is hij zowat gebombardeerd tot adviseur bij het opstellen van future capitalprojecten. Omwille van zijn andere plannen heeft hij geen tijd meer om lessen bij te staan of te geven in de school. Die neem ik dan over.

Op bepaalde momenten heb ik het gevoel dat ik, in mijn doen en laten hier, eigenlijk ter plaatse trappel, en op één of andere manier vooruit wil, maar niet kan. Ik heb minder belangrijke contacten, en sta er met eventuele ideeën meestal alleen voor. Ik besloot dan maar het actiegehalte op te drijven, en m’n idee voor mijn future capital uit de doeken te doen. Ik zou een sportclub, meer bepaald een atletiekclub, willen oprichten. Integratie staat weer in de schijnwerper. De leden moeten enerzijds visueel gehandicapten zijn, en anderzijds studenten zonder oogproblemen. Het hoofddoel is dus niet dat de tweede groep de eerste gaat helpen, maar wel dat er samen gesport moet worden. Elkaar helpen is daar een onderdeel van. Zo ontstaan er weer nieuwe contacten tussen blinden en zienden, en hopelijk met goeie vriendschappen tot gevolg. De club moet ook volledig onafhankelijk zijn van de school. De bedoeling zou dan ook zijn eventueel als de tijd er rijp voor is een uitwisseling te organiseren met andere clubs uit andere landen … Ondertussen heb ik al een brief geschreven naar alle sportleerkrachten hier in de school. Vol spanning wacht ik af nu. Lubek, de dansleerkracht die ook sport gestudeerd heeft, ging er met de rest over praten. Volgende week weet ik meer.

Een ander idee is om het gehalte aan educatieve trips in de school even te laten stijgen. Ik zou een dagtrip naar Poznan organiseren, een stad op 2 uurtjes van Wroclaw met de trein. Een vrijwilliger die ik heb leren kennen, Samuël, werkt daar in een project waar ze vleermuizen verzorgen. Hij is ook bezig met een project waarin hij met vogels werkt. Ik wil er met een klas naartoe, en in de namiddag zouden we bijvoorbeeld een andere interessante plaats in Poznan kunnen bezoeken die ook gelinkt kan worden met een bepaald vak in school. Samuël onderhandelt nu volop met zijn baas over wat mogelijk is. De trip zou ergens in mei gepland zijn.

Een ander idee, waar ik nog aan moet beginnen, gaat over het koor. In augustus zou er een kamp zijn voor het koor, en de mensen die in de lokale schoolradio werken. Graag zou ik een paar medemuzikanten optrommelen zoals een bassist bijvoorbeeld, en met de zanggroep een concert geven op dat kamp bestaande uit een paar nummers van de groep zelf, en een aantal echte Poolse meezingers zoals er zoveel zijn. Als ze in iets goed zijn, is het wel sfeer maken bij kampvuurgelegenheden en dergelijke. Ik moet er echter nog met de “big boss” Leszek over spreken. Gemakkelijk wordt het niet, want hij zit hoogstwaarschijnlijk tot aan zijn hoofd vastgeroest in het vertrouwde concept waar alleen de piano en soms de gitaar gebruikt wordt. Vernieuwingen heeft hij de laatste tien jaren waarschijnlijk niet moeten ervaren buiten hier en daar eens een nieuw lid in de groep. Om jullie even een idee te geven wie Leszek eigenlijk is, kan de beschrijving van zijn uiterlijk ook niet ontbreken. En geloof me: je moet niet kunnen zien om daar een idee van te hebben. De mens is ook blind, en ziet er eigenlijk een beetje uit als een bulldozer. Met zijn buik ramt hij je uit de weg zonder één woord uit te kramen dat ook maar een beetje op een verontschuldiging lijkt. Het belooft nog spannend te worden …

En de culturele avonden zijn er ook nog. Ik sleutel al twee weken aan de Duitse culturele avond. Het lukt me niet ze uit hun schelp te doen komen per mail. Uiteindelijk, na een persoonlijk bezoek, gaan we komende maandag over ideeën praten. Voor de rest zal er zeker nog een Belgische avond moeten komen begin juni. Ook kregen we een telefoontje van mensen die via via onze GSM-nummers te weten gekomen waren. Het was de directeur van een kleine lagere school even buiten Wroclaw. Ze organiseren eind mei een cultureel festival. Elk klasje moet over een bepaald land iets voorbereiden: een presentatie van 15 minuten en iets omtrent voeding. Omwille van de eventuele intreding tot de Europese Unie was er beslist dat het dit jaar draait rond West-Europese landen, dus ook België. Ze vroegen om informatie en hulp. Daar waren we dan gisteren uitgenodigd. Het was te doen bij één van de ouders thuis samen met de directeur en nog een paar ouders, allen weer even gastvrij. In het schooltje zitten er maar een 170 leerlingen. De verstandhouding tussen directie en ouders is meer dan OK. Vooral ik ga me met die zaak bezighouden omwille van het tijdgebrek van Piet die in april een schaaktoernooi meedoet in Bonn.

En dan nu, beste Timmy-nieuwsbrieflezer, mijn conditie!!! Sinds kort ben ik begonnen met verwoede pogingen het sportgehalte in mijn body bij te schaven door elke week twee keer mee te gaan zwemmen. Misschien wist u dat al, maar ’t kan niet genoeg gezegd worden. Het loopt wel lekker. In 45 minuten krijg ik het toch al voor mekaar 1.250 meter af te leggen wat in mijn “ogen” een indrukwekkend begin is. Ook waag ik me wel eens aan tijdzwemmen, alleen schoolslag … De 50 meter leg ik op 52 seconden af. Na elke zwempartij moet weliswaar het energiepijl bijgewerkt worden met een hamburgertje of twee …

De financiële situatie ziet er zorgwekkender uit. Op twee weken had ik maar liefst 100 euro er doorgedraaid aan GSM-kosten, en vooral extra eten. Ik verzamel kortingsbonnen bij de telepizza, en fruit is hier ook met hopen aanwezig. ’t Wordt tijd dat er nog eens aan de rem getrokken wordt …

En Kiki is hier ook nog steeds. Met boeken over “hoe maak ik een scenario” en veeeeeeeeeel thee, en natuurlijk ook veel filmwerk lukt het haar om constant onze koppen te aanschouwen. Een paar lange draaidagen bezorgde haar Parkinson-verschijnselen. Gelukkig waren die telkens maar tijdelijk zodat ze de volgende dag met een uitgeshakete hand weer aan de slag kon. ’t Is best wel een gezellige boel, en theemomenten zijn de laatste dagen niet meer te tellen. Haar aanwezigheid zorgde zelfs voor een bijwerking van ons huisvaderschap. Ze had namelijk afwasproduct meegenomen dat wij al 6 maanden eigenlijk moesten kopen. Zo kreeg alles wat op glazen, bestek en borden leek een grondige afwasbeurt. Zelfs de vuilbak die zo smerig was geworden dat hij zelfs niet meer voor vuilbak kon aanzien worden, werd verlost uit z’n lijden. En vanavond staat er een feestje op het programma in het Edith Steinhuis. Dit is een plaats waar nog een troepje vrijwilligers leeft. Voorlopig ken ik alleen Amandine en Olivier, twee Franse vrijwilligers. De Duitse delegatie zit voor het merendeel daar, dus voor de culturele avond kan het nog nuttig zijn “wat mensen beter te leren kennen” …

Do widzenia!

Timmy

Afwachting …

Datum: donderdag 3 april 2003 15:48

De laatste tijd bestonden de dagen uit eb en vloed van drukke en minder drukke momenten. Vorige week was misschien nog wel het meest gevuld.

Ik ben toen begonnen met het organiseren van de Duitse culturele avond die op 8 april zal doorgaan. Voor een eerste gesprek trok ik, gevolgd door Kiki die nog steeds vervaarlijk met haar camera ons beschiet, naar Edith Stein. De meesten zijn Duitsers dus dat viel al goed mee. Na een uurtje brainstormen kwam er een behoorlijk plan uit de bus: koken (curry Wurst, Käse-Spaetzle, Scharzwaelder Kirschtorte). Kort gezegd: de bekende cury wurst één of andere Duitse pastatoestand en cake. Na het eten spelen we “eins, zwei oder drei, bij ons de bekende ren-je-rotquiz. Deze week wordt de laatste hand gelegd aan het gebeuren.

Op muzikaal gebied ziet het er misschien ook allemaal niet zo slecht uit als ik eerst gedacht had. Op één of andere manier heeft uiteindelijk de tiran die het koor onder zijn hoede heeft, Leszek, enige vorm van acceptatie en vriendelijkheid laten blijken; iets wat ik bij hem nog niet gezien had. Hij vroeg me om eventueel met hem voor volgend jaar een internationaal muziekfestival te organiseren voor jongeren. Hij maakte ook geen bezwaar dat ik eventueel mee wou op kamp in augustus met de groep. Over mijn idee om ook andere muzikanten en een drumset te zoeken en zo een fijn concertje te geven, heb ik nog niet gepraat. Vorige vrijdag ben ik zelfs bij hem in het radioprogramma geweest dat ’s nachts van 1 tot 3 uitgezonden werd. Het ging over integratie en om 2.30 uur mocht ik in m’n beste Pools gaan lullen over hoe het in België zit op dit gebied. Heelhuids, de verschrikkelijke ballades en andere hoempapaliederen overleefd, verliet ik dan toch het grote radiogebouw om 3 uur …

Ik denk dat ik een nieuwe methode gevonden heb om de studerende mens stimulans te geven, meerbepaald bij leestesten Engels. De derde klas had dus zo’n leestest. Zoals gewoonlijk werd er niet te veel geoefend. Ik kreeg opeens een plan. Ik verweet al lachend één van de leerlingen dat ze het niet zou kunnen als ze niet oefende. Onmiddellijk kwam er een felle tegenreactie. Ze daagde me uit een weddenschap aan te gaan. Ze zei dat ze slechts 10 minuten nodig had om de tekst, die in zwartschrift een drietal pagina’s lang was, in braille uit te lezen. Dat was nu precies wat ik wilde bereiken. De inzet was een blok chocolade naar keuze. Heel de week oefende ze. Vorige donderdag was het dan zover. Nerveus en zeker van haar verlies smeekte ze om meer tijd die ze vanzelfsprekend niet kreeg. Nadat iemand de timer op 10 minuten had gezet, begon ze er aan. Ze las snel, en het aantal fouten was beperkt. Ze had op het einde, zo zei ze, 5 seconden over.

Ontladen genoot ze van de triomf. Ik overhandigde haar twee blokken chocolade. Na enig tegenspartelen nam ze ze alletwee aan. De volgende morgen werd ik echter vroeg gewekt. Het was Anita, het meisje dat de dag daarvoor de buit binnenhaalde. De triomf in haar stem was echter verdwenen. Ze kwam me vertellen dat ze een beetje vals gespeeld had en de timer op 11 minuten had laten zetten. Haar tijd was uiteindelijk 10 minuten 10 seconden. Het was allemaal opgezet spel, en aan de deal waren nog verschillende deals met anderen verbonden. Alles draaide rond omkoping van de persoon die de timer had ingesteld. Ze gaf me de twee blokken chocolade terug +een derde die ze eraan toevoegde. Ze vertelde me dat ze toch al genoeg gewonnen had met haar andere weddenschappen met andere personen. Ze had gewed dat ze meer tijd kon krijgen. Op zich was het wel een geslaagd en sensationeel opzet …

In m’n sportproject blijft de spanning te snijden. Deze week heb ik nog met Lubek gepraat die inmiddels ook met de andere sportleerkrachten gesproken had. In plaats van er rustig over na te denken en een samenkomst te organiseren door me even te komen vertellen wanneer iedereen er kan zijn, maakten ze zich er vanaf met de vraag: waarom atletiek, en bijvoorbeeld niet zwemmen?. Ze begrijpen het concept van integratie dus duidelijk niet. Ik probeerde Lubek uit te leggen dat ze al de mogelijkheid hadden om te zwemmen, en dat integratie voor mij betekent dat blinden en slechtzienden evenveel dingen kunnen doen als hun leeftijdsgenoten met een normaal zicht. Daarop kwam niet veel antwoord. Lubek zelf heeft eigenlijk geen tijd om veel te doen, maar bracht me in contact met iemand die op dit moment een atletiekclub heeft voor uitsluitend blinden. Vandaag om 5 uur ga ik met hem praten Met het laatste beetje hoop op enige doorbraak weliswaar …

Met de Franse lessen zijn er ook even moeilijkheden geweest. Omwille van het uurrooster dat veranderd was, hadden de drie studenten uit twee verschillende klassen niet meer op hetzelfde moment tijd voor de Franse les. Vermits ze, en ik ook, de voorkeur gaven aan samen les krijgen, zochten we tevergeefs naar een oplossing. We praatten zelfs over weekends. Op het eerste zicht bleek dat wel te lukken, maar de ouders zagen dat op zich niet echt zitten, wat normaal was natuurlijk. Nu heb ik met Kasia en Ada, uit het zesde studiejaar op maandag les, met Basia uit het derde middelbaar op donderdag, en met Emilla weet ik nog steeds niet wat ik moet doen.

Voor de rest heb ik me vooral ook beziggehouden met het “lezen” van op cassette ingesproken boeken nog steeds in het Nederlands …

Pa pa (dada in het Nederlands)

Timek

Kille aprilse grillen

Datum: zaterdag 12 april 2003 19:03

Na een met zon overgoten periode werden we de afgelopen week overvallen door de enige echte winterse temperaturen aangevuld met sneeuw met alle gevolgen vandien.

Jammer genoeg heb ik m’n idee over het sportproject moeten verwerpen, puur omwille van administratieve redenen. Ik kan geen project in Polen organiseren vanuit België. Dat is tegen de future capitalregels. Op zich een spijtige zaak, want ik had uiteindelijk zeer geïnteresseerde mensen gevonden.

De Duitse culturele avond was een behoorlijk succes al was het best wel zwaar. We begonnen rond halfzes afgelopen dinsdag. Na bijna iedereen in de keuken opgetrommeld te hebben, bleef het echter nog moeilijk om ze in beweging te zetten. Als dat dan uiteindelijk gelukt was, liep alles vlotjes. We aten lekker vettige curryworsten en een soort Duitse pasta. Als dessert hadden we lekkere zware chocoladecake. Rond acht uur begon het spelgedeelte. Een aantal mensen van buiten de school waren ook afgezakt. Voor we goed en wel daaraan begonnen waren, ontstond er even opschudding toen een blinde man, van buiten onze school, er niet veel voor voelde gefilmd te worden door Kiki. Hij ging zo te keer dat je zou denken dat hij dacht dat er kogels uit de camera zouden ontsnappen. Na een paar welgemikte opmerkingen van de rest van de groep, trok hij zich terug. We speelden “eins, zwei oder drei”, de ren-je-rotquiz die wij kennen. Alles werd plechtig beëindigd met het Duitse volkslied.

Deze week ben ik dan naar het schooltje geweest dat een cultureel festival organiseert dit jaar over West-Europese landen. Ik heb de kinderen van Tomek zijn klas gezien. Tomek is de leerkracht Engels in het schooltje. De kinderen waren ongeveer 10 à 11 jaar. Het was geweldig! Na een inleidend gesprek, bestaande uit wat vragen, leerde ik ze hoe ze zich moesten voorstellen in het Nederlands wat best wel een schattige toestand werd. Daarna speelden we ritmeklaar en een spelletje dat ze me toonden. Het was een hele karwei om uit de bende kindertjes te ontsnappen. Na een uur of twee is het me dan gelukt. Vervolgens was er een bezoekje aan de directrice gepland, en daarna werden Kiki, die ook mee was, en ik uitgenodigd voor een middagmaal bij ouders van één van de kinderen. Gisteren ben ik daar dan weer naartoe geweest om concreet af te spreken wat we gaan doen. Ze moeten een presentatie geven van ongeveer 20 minuten. We zouden een levende vlag maken, het ontstaan van Antwerpen in een toneeltje opvoeren, een dansje doen, om dan af te sluiten met een onverbeterd veel gezongen kampliedje door onze kleinere Belgische vrienden “van voor naar achter, van links naar rechts” … Daarna moeten ze, in hun klaslokaal verder nog dingen tentoonstellen over België zoals foto’s, voeding, enz. De onvervalste ajuinsoep, frietjes en rijsttaart zullen van de partij zijn om maar te zwijgen over de chocolade en voor de grotere mensheid een biertje. Met dit lekkers moet de jury overtuigd worden … Het wordt in ieder geval wel een gezellige boel.

De afvallingskoers is inmiddels ook begonnen. Kiki is terug in België, en Piet vertrekt naar Duitsland voor een weekje omwille van een schaaktoernooi. Voor de rest gaat alles min of meer z’n gewone gangetje. De trip die ik wil organiseren naar Poznan kan doorgaan half mei, van de verhuis naar het nieuwe gebouw is dit jaar nog geen sprake, en vanmorgen werd ik gewekt door mijn jongere studentjes met ontbijt op bed …

Timmy

Pasen

Datum: woensdag 23 april 2003 14:37

Een leegte vulde de kamer in het begin van de voorbije week. Piet was in Duitsland, en Kiki in België. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat andere mensen op te zoeken in andere kamers. Het leverde mij een nachtje door op aangevuld met een aanwakkering van het “lentegevoel”.

’t Werd al bij al nog een drukke periode. Die dinsdag had ik enorm veel te doen. Het begon met heel wat lessen waaronder Kuba’s djembeles. Hij heeft er al zo de gewoonte van gemaakt een halfuur te laat te komen. In de middag ontmoette ik Lukasz. Hij is de vriend van Morgane, één van de vrijwilligers. Ik ben een djembeconcert aan het organiseren in de school. Hij heeft de nodige contacten, en dus was het wel interessant om hem te zien. ’s Avonds belde Mitek. Hij is de vader van één van de kindertjes in het lagere schooltje waar ik meehelp het cultureel festival te organiseren. Zijn dochter, Gosia, wou conversatielessen Engels. Haar Engels voor iemand van haar leeftijd was verbazingwekkend. Met veel nostalgie dacht ik terug aan de periode waarin ik zo oud was als zij, en kwam tot de conclusie dat er van Engels nog geen sprake was. Een dik uur hebben we gepraat, en hebben ze me rijkelijk gevuld met heerlijk eten en veel te veel fruitsap. Ik werd zo lui van al dat lekkers dat ik na anderhalf uur besloot ermee te kappen, en terug te keren. We hebben er dan maar een wekelijkse gewoonte van gemaakt op dinsdagavond conversatie te hebben.

Greet was ook in het land. Zij is diegene die Piet en mij de eerste woordjes Pools heeft bijgebracht. Aangezien ze in Wroclaw was, moest ik haar toch eens gezien hebben. Natuurlijk was het weerzien veel te kort. Daarna nam ik de trein naar Bystrzyca Kodzka. Het is een oud dorpje zo’n twee uur verwijderd van hier. Het dorp zelf is ongelofelijk leeg, en het enige wat me er beviel was de wijde mooie natuur in de omgeving. Er waren ook een aantal bergen waar te nemen. Ik gin onze Engelse vrijwilligster Sally bezoeken. Ik had m’n moment van komst goed uitgekozen. Karolina, een Duitse vrijwilligster, had net een uitwisseling georganiseerd bestaande uit een Duits-Poolse groep. Het project draaide rond Paastradities in beide landen. Buiten Duits, Engels en Pools had ik zelfs de gelegenheid Nederlands te spreken met een pool die een half jaar in België als vrijwilliger had gewerkt. Ook ontmoette ik Justyna, een vrijwilligster die in Parijs had gezeten.

Ik logeerde dus bij Sally en Karolina in een kleine maar gezellige flat samen met één van de Duitse deelnemers. Het systeem was dat de Duitsers in gastgezinnen verbleven. Die donderdag was vrij kalm. Ik woonde een Poolse les bij die de vrijwilligers in Bystrzyca elke donderdag hebben. Daarna maakte ik kennis met één van de weinige “restaurants” in het dorp. Ik had ook de mogelijkheid om een beetje de manier van werken van de vrijwilligersorganisatie daar te observeren. Aan het hoofd stond Adam, een politieker die toch ook wel problemen had met verantwoordelijkheden op zich te nemen betreffende zijn vrijwilligers, zo bleek uit een wekelijkse meeting waar ik dus ook aanwezig was. De Duits-Poolse groep was die dag naar Wroclaw afgezakt.

Vrijdag nam ik de hele dag deel aan het project. We hadden een workshop omtrent vooroordelen over de twee landen, en een fijne quiz over beide culturen. In de groep heerste een fijne atmosfeer alhoewel de Duitsers en de polen meer binnen hun eigen kamp bleven. De deelnemers waren tussen de 16 en de 20 jaar. Die avond zijn we met enkelen gaan eten in het enige pizzarestaurant daar, Kassablanka.

Zaterdag had Sally voor haar medebewoners English Breakfast gemaakt: worst, roer- en spiegeleieren, tomaten, spek, en nog veel meer. Vervolgens hadden we een korte samenkomst met de groep om te praten over tradities rond Pasen. Polen hechten nog zeer veel belang aan het Paasfeest, evenveel als aan Kerstmis. Kerstmis is belangrijker op familiegebied, en Pasen op religieus gebied. Vanaf Witte donderdag zijn alle scholen gesloten. Donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag en maandag wordt er naar de kerk gegaan. Zaterdag bijvoorbeeld nemen ze voedsel mee naar de kerk zoals eieren, worst, brood, enzovoort, en laten ze het zegenen. Zondag wordt er om 6 uur ’s morgens al naar de mis gegaan omdat men gelooft dat Jezus dan opgestaan is. Na die mis is er een groot Paasontbijt. Sally en ik waren door mensen uitgenodigd voor zo’n speciaal ontbijt. Het waren Renata, een leerkracht Engels, en haar echtgenoot Arthur. Eerst kregen we witte bietensoep. Voor we begonnen te eten, werd al het gezegend voedsel in de soep gedaan. Na de soep konden we kiezen uit verschillende soorten vlees, groenten, enzovoort. Om te drinken was er meteen al wijn, en dit om tien uur ’s morgens. Vermits er zo druk gepraat werd, merkte ik niet echt dat er steeds werd bijgeschonken. Pas na twee uur zag ik dat m’n glas precies even vol bleef, en ik alsmaar vrolijker en drukker begon te praten. Rond de middag kwamen nog wat vrienden en familie aanzetten, en werd er overgeschakeld van wijn op wodka-cola-citroensap, en koffie voor diegenen die wensten. Tot een uur of drie hebben we ons daar behoorlijk vermaakt. Wat vrolijker en opgewekter als anders, strompelden we naar een andere uitnodiging, en dan wel voor een barbecue. Daar werd aan het alcoholgehalte in het bloed nog wat gesleuteld. Die avond heb ik dan maar wijselijk besloten op tijd te gaan slapen (om middernacht).

De volgende dag was het al Paasmaandag, en de Poolse traditie werd steeds leuker en natter. Ze noemen die dag de “natte maandag”. De theorie zegt dat de jongens de meisjes nat mogen maken. Een meisje dat nat geworden is, zal veel vriendjes hebben, en snel trouwen. De praktijk bestond er in dat iedereen elkaar met alle mogelijke voorwerpen die gevuld konden worden met water bestreed. Ik had me er zichtbaar op voorbereid. Ik heb er in april nog nooit zo zomers uitgezien. Ik droeg een short, T-shirt, en van die uiterst sexy strandsloefkes. Ook ik moest aan de watergevechten geloven, en deed natuurlijk rustig mee. Het ging zelfs zo ver dat we met z’n drieën een uur voor de deur van een toilet gestaan hebben waarin drie wanhopige meisjes zich hadden verstopt.

Het was tevens ook de laatste dag van de uitwisseling, en m’n laatste volledige dag in Bystrzyca. Het officiële einde was een prachtig pianoconcert gevolgd door een fuif met Sally als DJ. Samuël en zijn Franse vrienden waren intussen ook afgezakt naar het hele gebeuren op hun weg naar Praag. Samuël is een Franse vrijwilliger in Poznan waar naar ik de trip organiseer met een klas. Allen sliepen ze in de kleine en steeds gezelligere flat van Sally en Karolina. Dinsdagmorgen om halfzeven vertrok de Duitse delegatie huiswaarts, en om 9 uur vertrok de Franse troep naar Praag. Rond 1 uur had ik dan een lift terug naar Wroclaw. Renata en Arthur brachten me weer terug naar het oude vertrouwde saaie en toen stille schoolgebouw. Een poosje later kwam Piet ook opdagen, en zo waren alle kindjes weer thuis.

En we leefden nog lang en gelukkig!

Groetjes
Timmy

Alles leeft …

Datum: maandag 5 mei 2003 17:45

Na de Paasgebeurtenissen is alles weer min of meer op zijn pootjes gevallen. Basia Jaracz was terug, en dat had ik geweten … Zij is het meisje waar ik eerder al eens iets over gezegd heb: 17 jaar, heel onzelfzeker, superactief, kleine mentale achterstand … Ze was meer dan 2 weken out geweest. De reden is me ontgaan. ‘k Had veel weer met haar. Ik moest ’t één en ’t ander wat ze van Engels gemist had uitleggen. Dat is zo ongeveer wel gelukt. Toch hangt er een triestig verhaal in de lucht met haar in de hoofdrol.

Het normale onderwijssysteem is zo opgebouwd dat er 6 jaren lagere school zijn, 3 jaren gymnasium (komt bij ons overeen met de eerste drie jaren middelbare school), en daarna kunnen ze verder naar de gewone middelbare school of technicum (beroeps). Hier, na gymnasium, is alleen maar massage mogelijk in de blindenschool. Het komt zo’n beetje overeen met het feit dat in België iedereen dacht of nog denkt dat blinden alleen telefonist kunnen worden. Bij ons is het wel zo dat men vroeger naar beroepsrichtingen kan gaan dan vanaf het derde middelbaar. Misschien hier ook, maar niet in deze school in ieder geval. Wat gebeurt er dus: iedereen, of ze het nu aankunnen of niet, komt in deze school in de gymnasiumrichting terecht. Zo ook Basia Jaracz. Zij zit nu in het derde jaar gymnasium en zou dus naar ofwel de middelbare school ofwel naar beroeps gaan. Ze volgt min of meer een aangepast programma. Wat dat dan inhoudt, weet ik niet.

Om na die drie eerste jaren verder te mogen studeren, moeten ze op het einde van de gymnasiumrichting een grote test afleggen. Het eerste probleem is al dat er zogezegd voor haar programma geen testen zijn. Met andere woorden kan ze in theorie gewoon niet verder naar de middelbare- of beroepsschool. Ze zou eventueel wel de normale testen kunnen meedoen. Basia zou dus die test ook moeten doen, maar moederlief heeft de school medegedeeld dat zij dit niet zal doen. Basia zelf realiseert zich de problemen niet. Ze beseft niet dat als ze die test niet doet, ze dan ook niet verder kan. Ze krijgt ook van nergens uit motivatie. De directrice vertelt haar alleen maar dat ze lui is en daar blijft het dan ook bij. Resultaat: de mogelijkheid bestaat erin dat ze vanaf nu thuis zal zitten, en over de verdere gevolgen durf ik me niet uit te spreken. Het systeem hier trekt dus totaal op niks. Voor mensen die gespecialiseerde hulp nodig hebben, is er niks hier. ’t Klinkt allemaal voor mij shockerend, en het wordt het nog meer als ik bedenk dat er nog zo’n gevallen zullen volgen …

Vrolijkere dingen dan maar. Om een beetje variatie in de namen te brengen zullen we het nu hebben over Basia Moskal. Zij zit in hetzelfde jaar als de eerste Basia, maar is totaal het tegenovergestelde: vrolijk, intelligent, zelfzeker, enzovoort … Nu ja, zo komt ze in ieder geval toch over, want ik ken haar persoonlijk nog niet zo goed. Het is één van de mensen uit het koor. Sinds de laatste dagen heb ik met haar, en met andere studenten in het algemeen echt een beter contact zien te verwerven. ’t Zal het weer zijn …? Ik ben dus bij Basia Moskal op de thee geweest: van 2 uur ’s middags tot 8 uur ’s avonds. Ik wordt nog erger dan een gepensioneerd vrouwtje dat bij haar vriendinnen komt koffiekletsen. Het was tot nu toe de langste conversatie in het Pools die ik gevoerd heb. Het was gezellig.

De dag daarvoor had ik een iets drukkere dag. Ik had repetitie met de kindertjes van het festival om onze presentatie over België te oefenen. We zijn in twee meetings, niet verder geraakt dan het leren voorstellen in het Nederlands, Frans en Duits. Ik heb inmiddels ook m’n eerste Poolse kampvuur van dit jaar achter de rug. Zo’n kampvuur is in een paar woorden te beschrijven: vrolijke mensen, veeeeeeel liedjes, een gitaar, worsten, veeeeeel bier en wijn, enzovoort … In de zomer schieten de kampvuren uit de grond. Voor elke gelegenheid is er wel een kampvuurgebeuren. Weronika, iemand die ook op de uitwisseling in België was, had me uitgenodigd samen met haar “muziekgroepje” waar ik af en toe eens binnenwip.

Na een heel jaar Franse les gegeven te hebben was er vorige dinsdag de Franse culturele avond. Amandine, een vrijwilligster, had per toeval wat vrienden op bezoek. Het was een volgepropte avond. Het begon allemaal met het klaarmaken van “des crêpes à la Bretagne”, heerlijke pannenkoeken met kaas, hesp en tomatensaus. Na deze verorberd te hebben, begon het spelgedeelte met een energizer. Het was een liedje, het welbekende “If you happy and you know it …”, maar dan in het Frans. HEt werd een grappig gedoe. Daarna dansten we een typische Bretoense dans. Vervolgens was er een quiz over Frankrijk, en tot slot aten we chocolademoes die dus typisch Frans blijkt te zijn. Het was waarschijnlijk de beste culturele avond die we gehad hebben. Nu moeten we alleen de Belgische er nog door krijgen.

Woensdagavond ben ik dan naar Olesnica afgezakt. Daar ben ik Anja gaan opzoeken. Ik ging met de trein wat haar compleet in shock had gebracht. Ze was nog meer bezorgd dan m’n eigen grootmoeder. Eenmaal daar aangekomen, gingen we naar de ouders van Tomek, haar vriend, waar ik zou overnachten tot zondag. Tot zaterdag hebben we kunnen genieten van stralend weer. Daarna regende het. We zijn naar Wieliczka geweest. Daar bezochten we de zoutmijnen. Het was indrukwekkend. Alles daar was gemaakt uit zout, en er stonden zelfs grote standbeelden helemaal in het zout. De rij toeristen voor ons bij het aanschuiven was al even indrukwekkend …

Deze week zijn de matura-examens begonnen. Dit is een grote test op het einde van de middelbare school die studenten moeten afleggen om verder te mogen studeren in de universiteit. Alleen vandaag zijn er normale lessen. De rest van de klassen gaan her en der op trip. Ook gymnasium heeft deze week zijn testen.

Zonnige groetjes
Timmy

Sometimes it’s hard to be a volunteer …!

Datum: donderdag 22 mei 2003 18:46

Waarschijnlijk zijn de meesten onder jullie reeds verdronken in een geweldige stroom van cursussen en papieren waar hier en daar op gekribbeld is. Zo katholiek en gelovig als ik ben, weten jullie natuurlijk dat ik elke nacht op m’n knieën op m’n oh zo zachte zelfgemaakte matje ga zitten, en bid tot dat machtige ding daar boven ons dat door sommigen gedefinieerd wordt als God.

Deze periode is nu eenmaal niet makkelijk. Ook ik begin zo stilaan het einde te voelen. Ik ben begonnen met het evalueren van m’n project in m’n gedachten. De conclusie moet een tevredenheid zijn.

Twee weken geleden waren er over het algemeen geen lessen. Ik ben met de derde klas gymnasium op stap geweest. Ook met de eerstejaars lyceum ben ik meegebold. Ze gingen naar “het astronomisch instituut” omdat Mercurius die dag goed te zien was, zo zei men toch … ‘k Moet zeggen dat de originaliteit van de leerkrachten niet te onderschatten valt aangezien de helft van de klas blind was, en de andere helft niet genoeg zag …

Die week zag ik ook Piotr die een percussiegroep heeft. Ik had met hem afgesproken om te praten over een concert in de school wat geen probleem was. Een paar dagen later heb ik de groep ontmoet, en zijn we op een stil rustig plaatsje naast de rivier gaan zitten, en hebben we een hele tijd samen wat gespeeld. Bongo’s, conga’s, djembe’s en andere leuke instrumentjes waren van de partij.

En dan de trip naar Poznan … Het programma bestond erin dat we ’s morgens naar een project zouden gaan waar een Franse vrijwilliger werkt. Ze verzorgen namelijk vleermuizen daar. ’t Leek me wel interessant. In de namiddag zouden we naar het muziekinstrumentenmuseum gaan. Ondertussen is de hele trip achter de rug, maar het was me een soapje waar zelfs de makers van Familie nog iets van konden leren. Het begon allemaal een dikke maand geleden. Ik sprak Agnieszka, lerares Engels, aan. Ik zei haar dat ik een trip wou organiseren, en vroeg haar of ze kon helpen vermits ik geen contact had met de andere leerkrachten en de directrice. Gemakkelijk ging het niet zijn. De directie bestaat uit een hoopje tirans waar over het algemeen niet mee te praten valt, en die zeker niet open staan voor nieuwe ideeën. Dat was nu juist de uitdaging voor mij. Agnieszka ging dus helpen, en dat bleek, op het eerste zicht,geen probleem te zijn. Alles werd concreter, en de trip zou plaatsvinden 15 mei de hele dag. Ik stelde haar vragen over het organiseren van eten, financiële bijstand van de school, enzovoort. Ze zou het allemaal in orde maken.

Twee weken geleden vertelde ze me dat 15 mei moeilijk was. Ze wou namelijk zelf graag mee, en dus moest ik de datum veranderen naar 20 mei. Dit was voor haar OK. Vorige week maandag vroeg ik haar of alles nog in orde was. Ik kreeg als antwoord dat ze niet kon meegaan omdat ze andere plannen had. Ze zei zelfs dat het beter is de uitstap te annuleren. Ze trok zich terug. Ik was meteen in shock, en voelde me bedrogen, en in de steek gelaten. Daar stond ik dan, alleen. Ik heb dan maar contact gezocht met de titularis van de klas waarmee ik zou gaan. Deze wist ook nog van niks, wat ook al niet klopte. Hij ging eens z’n licht opsteken bij de directie. Tot onze grote verbazing wisten die evenveel als hem. Agnieszka had dus totaal niet de juiste informatie op de juiste momenten doorgespeeld wat dus alleen maar problemen veroorzaakte. Meneer Darek, de klastitularis, en ik zijn dan samen naar de directie gestapt. De directrice was bijzonder onsympathiek. Ze maakte van alles een probleem: de kosten, het eten, het moment, enzovoort. Ik weerlegde gelukkig de meeste argumenten, en er zou de dag daarna met Agnieszka gepraat worden. De kosten kwamen ongeveer op 5 euro per persoon. De meerderheid van de klas wou wel betalen, en alles kwam in orde.

De dag daarna kregen we inderdaad de officiële toestemming: als de klas betaald en als meneer Darek als verantwoordelijke meeging, mochten we vertrekken. Alles bleek in orde. Tot Anita, een ongelofelijk vreemd, en lui kind met een slecht karakter, besliste dat ze niet mee wou. In die drie jaar dat ze in die klas heeft gezeten, was ze er altijd in geslaagd niet mee op trips te gaan. Blijkbaar is het hier zelfs niet verplicht voor leerlingen om mee op trips te gaan. Meneer Darek trok zijn conclusies: als niet heel de klas mee ging, ging hij ook niet. Hij zei dat alles draaide om principes. De laatste momenten dat hij de titularis van die klas was, had hij als doel om met iedereen tezamen op uitstap te gaan. Anita bleef ook koppig bij haar beslissing wat een uiterst gespannen en zenuwachtige situatie met zich meebracht. Er werd gevuurd met verwijten en andere niet zo fraaie dingen naar haar hoofd, maar tevergeefs.

Inmiddels waren we een kleine week voor de trip, en alles was al georganiseerd, dus we moesten wel gaan. Meneer Darek ging dus een vervanger zoeken om met ons mee te gaan. De dag daarop gebeurde het … Ik hoorde dat Anita op haar beslissing teruggekomen was, en dat ze toch zou meegaan. De shocktherapie, en de sterke druk die was uitgeoefend, had zijn uitwerking dus niet gemist. De dag voor de trip werd er nog wat gezaagd over financiële toestanden, en andere onbenulligheden, maar in het algemeen was eindelijk alles in orde.

Deze dinsdag was het dan zover. Nog een paar problemen met de lunch ’s morgens, maar dat was snel opgelost. Op de trein naar Poznan kwam de sfeer er al wat in. Eenmaal in Poznan aangekomen, stond Samuël, de Franse vrijwilliger, op ons te wachten. Hij werkte in het hospitaaltje waar de vleermuizen verzorgd werden. We gingen naar een Fort waar alleen vleermuizen verzorgd werden die niet meer konden vliegen. Het werd interessant, en er was zelfs de mogelijkheid zo’n beestje aan te raken. ’s Middags bij het eten, overtuigde ik mezelf ervan dat iedereen zich wel lekker voelde. In de namiddag trokken we naar het muziekinstrumentenmuseum. Ook daar was alles goed voorbereid, en mochten we instrumenten aanraken en bespelen. Een grote muziekkast, een draaiorgeltje, en allerhande viooltjes waren zo een paar van de dingen die we aanschouwden. Het was waarschijnlijk wel voor iedereen het hoogtepunt. Uiteindelijk kwamen we ’s avonds weer aan in het vertrouwde Wroclaw. Iedereen was moe, maar voldaan, en waarschijnlijk ik nog het meeste van allemaal. Bloed, zweet en tranen had het me gekost de uitstap te organiseren. Dit was voor mij één van de belangrijkste overwinningen die ik hier behaald heb.

In het koor wordt het ook stressen. 11 juni hebben ze hier in de school “de dag van het koor”. We zijn bezig met de voorbereidingen van een minimuziektheater. Elk groepslid kreeg een solonummer, behalve ik natuurlijk, en er werden ook liedjes samen gezongen. Voor deze laatste ging ik me eens inspannen vermits niets live gespeeld werd op de piano, maar alles op voorhand op cassette opgenomen was. Er moest alleen nog gezongen worden. Basia Moskal is dan ook ijverig bezig me te helpen met het instuderen van teksten, en het loopt nog goed ook. Zo ongeveer elk weekend ga ik daar nu op de thee, en het is altijd wel gezellig.

En zo af en toe kom ik nog wel nieuwe mensen tegen. Door middel van straatinterviews die Kiki onlangs deed in verband met de toetreding van Polen tot de Europese Unie, ben ik nog een zootje mensen tegengekomen, onder andere een Poolse die 4 jaar in Nederland gewoond heeft, en dus vloeiend Nederlands spreekt. Ze studeert hier nu Nederlands in Wroclaw. ’t Was best wel komisch allemaal.

Alles loopt zowat op z’n einde. 5 juni is er nog de Belgische culturele avond, 12 juni dacht ik al ons afscheidsfeestje te organiseren, want 18 juni is het schooljaar hier voorbij. De Engelse en Franse conversatielessen lopen ook op hun laatste beentjes. Er is dus nog heel wat te doen op verschillende gebieden …

Groetjes
Timmy

Hete tijden

Datum: maandag 9 juni 2003 10:43

Intussen ben ik weer een hele poos uit de ether geweest, en dit omwille van drukke gekke weken. Het wordt behoorlijk heet onder de voeten, zowel letterlijk als figuurlijk. De zomer is rijkelijk in het land. Kiki heeft een tijdje geleden al onze winterspullen weer veilig thuisgebracht. Het was zelfs zo veel allemaal, dat ze onderworpen werd aan een scherpe grenscontrole. Nu zit ze weer in Polen, en schiet de laatste beelden.

Eerst en vooral was er het cultureel festival in Radwanica dat ik hielp organiseren. Het vond plaats in het lagere schooltje. Ik bereidde met de vierde klas (kinderen van 10 à 11 jaar) het Belgische gedeelte voor: een presentatie van een kwartiertje, en vooral veel frieten … Na een paar weken intensief werk verricht te hebben was alles en iedereen klaargestoomd voor het festival. 31 mei was het dan zover …

De presentatie bestond uit het maken van een levende vlag, het zichzelf voorstellen in de 3 officiële landstalen, het uitbeelden van de legende van Antwerpen, een dansje en dit nog wel op een nummer van Laïs, en het toch wel bekende liedje “van voor, naar achter, van links naar rechts” over de Nederlandse Amerikaan. Ook Tomek, de klastitularis, en ik deden mee. Allemaal waren we uitgedost in pakjes die de drie kleuren van de vlag toonden. Het werk had resultaat. Alles verliep vlekkeloos, en we wonnen het festival waar nog 7 andere landen voorgesteld werden.

Aan Belgische culturele evenementen was er over het algemeen geen gebrek. De laatste culturele avond was natuurlijk de Belgische. Het succes was iets groter dan anders. We maakten frieten klaar met daarbij koude groentjes en kippenpootjes. Het succes was zelfs zo groot dat er te weinig frieten waren waardoor ik even beroep moest doen op de conditie, en naar de winkel moest rennen met een paar gasten om extra frieten te gaan inslaan. Zo werd het wel een heel avondje stressen voor mij. Ik had de kindertjes van Radwanica uitgenodigd om onze presentatie nog een keertje te komen opvoeren. Het werd een grandioos succes, en één van de mooiste momenten in m’n project. Daarna speelden we nog een aantal kampspelletjes zoals stoelendans, en “schipper mag ik overvaren”. En dan één van de eerste momenten van afscheid nemen … Na de 13 enthousiaste kleine dappere helden geknuffeld te hebben, en de andere gasten uitgelaten te hebben, aten we de kippenpootjes die inmiddels een aanzienlijke vertraging hadden opgelopen. Jammer genoeg was het daarna niet meer zo fantastisch leuk. De handtas van één van de vrijwilligsters was gestolen, en dit zorgde voor lichte opschudding. De handtas werd later bij het afval teruggevonden.

En zo zijn er nu al twee onderdelen van mijn project beëindigd: de djembelessen en de culturele avonden. Voor de djembelessen werd ik door Kuba nog uitgebreid bedankt met een uitnodiging om pizza te gaan eten, maar boven al kreeg ik een doos met 11 cd’s in, waarvan 9 van Carlos Santana!

Ook voor de voorstelling op 11 juni met het koor, een soort musical, ben ik volop aan het “blokken”. Die elfde juni staat volledig in het teken van de muziekgroep. Ik moet verschillende songteksten gaan instuderen wat behoorlijk moeilijk is als je nog niet eens begrijpt wat je zingt … Jawel, u leest het goed: zingen! Samen met Basia M worstel ik mij door de teksten. Ik ben er dus nog een paar zondagen “op de thee” geweest. ’t Zijn zowat de gezelligste momenten van de week.

Die dag organiseert men ook een soort Soundmix show. Je kan daar je ding gaan doen. En zo gek als ik dan ook ben, riskeer ik het om een zangstunt te gaan uitvoeren. Ik weet natuurlijk zeker dat jullie met spijt in het hart dit moeten missen … snifsnif. Pani Basia, de vrouwelijke leidster van het koor, zal pianospelen. De mannelijke leider, Leszek, heeft een cd opgenomen met covers die hij heeft ingezongen. Er werd zelfs naar mijn bijdrage gevraagd aan de cd, en dus heb ik in twee songs de tamboerijn ingespeeld.

En zo loopt het leventje hier nog even verder. Intussen hebben we nog wat gasten mogen ontvangen. Het waren vrijwilligers uit Poznan die even Wroclaw kwamen bezoeken. Er was genoeg te zien, want de laatste weken leeft de stad als nooit tevoren. Het referendum van dit weekend dat besliste over de toetreding van Polen tot de Europese Unie is de hoofdzaak hiervan. Het stadscentrum werd steeds omgetoverd tot een zee van mensen en activiteiten. De toetreding tot de Unie is trouwens een feit!

We hebben ook inmiddels de directrice bezocht van heel het gedoe hier: Maria Rozwora …. Ze scheen gevreesd te zijn bij het personeel. We zijn er ons werk gaan evalueren. Uit haar reactie bleek dat ze ons werk enorm apprecieerde, maar dat ze niet geïnteresseerd was in wat we precies gedaan hadden. Het belangrijkste voor ons is dat er weer nieuwe vrijwilligers komen die het werk gewoon rustig kunnen voortzetten. Deze nieuwe vrijwilligers zullen in het nieuwe schoolgebouw werken. Ik heb het onlangs bezocht, het grote nieuwe moderne en oh zo veelbelovende schoolgebouw. Vrij ontgoocheld en depressief verliet ik het terrein daar.

Het gebouw is gewoonweg een flop die dan nog serieus uit de hand gelopen is. Het bestaat uit allemaal grote hoge gangen die allemaal hetzelfde eruitzien, de atmosfeer is te vergelijken met een ziekenhuis, en het heeft zelfs iets weg van een gevangenis. Het is veel te groot, en supermodern. De commentaren bij de rondleiding waren al even hopeloos. Er werden hopen nieuw materiaal beloofd voor therapieën, en meer mogelijkheden voor studenten. Wij wisten wel beter … Ik zie maar één voordeel. Het nieuwe gebouw creëert werkgelegenheid. Iemand zou bijvoorbeeld ’s avonds na schooltijd de verdwaalde blinden kunnen gaan zoeken …

Laat ons dan maar teruggaan naar de fijnere dingen zoals het percussieconcert dat zijn effect ook zeker niet gemist had. Ongeveer 35 mensen woonden het concert in de school bij. Het was geweldig gewoon! Na het optreden mochten geïnteresseerden eens een poging komen ondernemen om de allerhande vreemde percussie-instrumenten te bespelen wat uiteindelijk uitdraaide op een bezienswaardig samenspel.

Op het gebied van feestjes worden we alsmaar origineler. Iedereen kent wel de alternatieven voor zalen om in te feesten zoals partyboats, of het strand bijvoorbeeld. Maar waar ik nog nooit van gehoord heb, is een doodgewone oude tram die door de stad rondracet waarin gefeest kan worden! Een tijdje geleden was er dus zo’n tram, genaamd naar het sprookje Hans en Grietje. De tram bestond dus uit twee delen. Het was een oude tram zonder ramen. Het is dus mogelijk die tram te huren voor feestjes. Dat moest ik dus gezien hebben … Meer dan 50 mensen zongen, dronken en dansten, en heel Wroclaw kon meegenieten. Misschien moeten we dat in Antwerpen en omstreken ook maar eens gaan invoeren …

En zo zijn we nog een stapje dichter bij het einde gekomen, en loopt dus ook de verslaggeving bijna op z’n einde. Natuurlijk laat ik jullie nog meegenieten van de absolute apotheose …

Groetjes
Timmy

Boek zonder einde …

Datum: dinsdag 17 juni 2003 13:08

Beste vrienden, en vriendinnen, ouders, leerkrachten, en docenten, studentenbegeleiders met lekkere koffie, cameravrouwen, en brailledrukkers, en iedereen die ik nog vergeten ben

We zijn zo langzamerhand toegekomen aan de laatste pagina’s van het verhaal. De laatste momenten, uren, woorden en emoties zijn een feit. Donderdagmorgen keren we terug naar de plaats waar het begon. Alle lessen, en andere activiteiten zijn afgerond, en voor mij liggen nog enkel twee dagen vol leegte, emoties, knuffels en de bijhorende dingen.

Vorige week woensdag was het dan de dag van het koor. In de voormiddag was er de zangwedstrijd. Ik zong een nummer van Tom Helsen, en eindigde mooi vijfde. Er waren 11 deelnemers. In de namiddag was het de show van ons koor die de mensheid lokte. De dag daarvoor hadden we een hopeloze generale repetitie gehad. Het feit dat na een slechte generale repetitie er een schitterend optreden komt, is meer dan een cliché. De show verliep zo goed als vlekkeloos. Aan het einde begon ik het voor de eerste keer moeilijk te krijgen, en vooral de tweede keer dat we het eindnummer zongen. Het gezond verstand kreeg de bovenhand, en verdrong gelukkig even de emoties. Daarna was er een optreden van Mariusz. Mariusz behoort ook tot het koor, maar had die avond een apart concert. Het was een monoloog vol gezongen poëzie, en tussen de songs door gedichtjes. Mariusz is de beste zanger in heel de groep, en slaagde erin om een uur lang iedereen te raken met zijn artistieke acteer- en zangtalenten. Rond 9 uur ’s avonds, na het concert van Mariusz, was er voor het koor KFC-eten voorzien.

De volgende dagen werden de laatste lessen afgehandeld. Frans eindigde donderdag, de Poolse les op vrijdag, en de laatste conversatieles op zaterdag. Tussen al het gedoe door probeerde ik nog “afscheidsfeestjes” te organiseren in de school, maar buiten een fuif waarop de helft niet wist dat het een afscheidsfuif was, is er niet veel van in huis gekomen. De laatste dagen worden ook gevuld met officiële meetings voor het einde van het schooljaar. Het inpakken is gisteren voor het grootste deel voltooid. Vandaag en morgen gebeurt er buiten afscheid nemen waarschijnlijk niet veel meer. Misschien is er nog een verrassing gepland, misschien hier en daar nog een onverwachte meeting …

En hiermee sla ik dan de laatste pagina om van het mooie leerrijke avontuur. Het uitgelezen boek zal ik nooit kunnen sluiten. Het zal altijd ergens geopend achterblijven in m’n gedachten. Het is en blijft een cruciaal hoofdstuk in m’n verder bestaan. De bagage die ik mee terugneem is uitgebreid zowel letterlijk als figuurlijk. Het belangrijkste deel hier is de hoop ervaring, en de verdere zelfontwikkeling die alles een richting hebben gegeven. Dankzij al de dingen die ik hier heb meegemaakt, en een paar veelbetekenende mensen die ik heb leren kennen, zal het hoofdstuk Polen nooit afgesloten worden …

De laatste groetjes uit Polen

Timmy

Zie ook:

Piet Devos: Nieuws uit Polen – EVS 1 oktober 2002 tot 15 juni 2003

Delen
Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this page

  1. Pleitbezorger voor mensen met een handicap02-03-2018 07:03:37
  2. Blinde activiste: wil je gehandicapten geld geven? Koop dan kansen15-02-2018 11:02:04
  3. Wie in Shanghai ambitieuze ouders heeft, draagt een bril13-12-2017 09:12:19
  4. Blinde Marokkaanse vrouw verzekert eindelijk burgerschap voor haar zoon13-10-2017 05:10:34
  5. Een delegatie van 24 blinde pelgrims vertrokken naar Mekka19-08-2017 06:08:19
  6. Wie is de blinde vrouw die de wereldpers haalt met haar voorspellingen over ISIS?17-06-2017 02:06:25
  7. Blinde kinderen in Marokko omgekomen bij ongeluk15-06-2017 01:06:40
  8. Blinde vrouw voorspelde niet alleen 9/11 en opkomst van ISIS maar ook Brexit14-06-2017 08:06:32
  9. Blinde vrouw haalt wereldpers met voorspellingen over ISIS02-01-2017 05:01:02
  10. Blind kind kiest nieuwe koptische paus28-09-2015 03:09:27
  11. Monnik die ogen dichtlijmde, kan weer zien10-09-2015 08:09:40
  12. Zes maanden voor blinde fan Al-Qaeda10-09-2015 08:09:27
  13. Blinde vrouw kan kleuren voelen10-09-2015 08:09:13
  14. Bush begaat misser met blinde journalist10-09-2015 08:09:58
  15. Bush is blind voor handicap10-09-2015 08:09:41
  16. Europese prijs voor Frances Fortuin10-09-2015 08:09:27
  17. Blinde vader herenigd met babydochter10-09-2015 08:09:07
  18. Blinde familie versiert huis voor kerst10-09-2015 08:09:52
  19. Chinees jongetje heeft kattenogen10-09-2015 08:09:32
  20. Prins Philip spot met oorlogsinvalide10-09-2015 08:09:18
  21. Blinde grootmoeder vangt meerval van 97 kilo10-09-2015 08:09:01
  22. Eerste journalist wordt zalig verklaard10-09-2015 08:09:42
  23. Blinde Saoedische heeft mooiste innerlijk10-09-2015 08:09:31
  24. Vrouw van 194 kilo trouwt met blinde10-09-2015 08:09:16
  25. Man rukt zich de ogen uit tijdens de zondagsmis10-09-2015 08:09:00
  26. Blind en verlamde vrouw kan alleen nog groente eten10-09-2015 08:09:46
  27. Leven met een blind en verlamd kind10-09-2015 08:09:45
  28. Indische albinofamilie wil in Guinness Book of Records10-09-2015 08:09:33
  29. Blinde miss gooit hoge ogen10-09-2015 08:09:23
  30. Osama Bin Laden was blind aan één oog10-09-2015 08:09:12
  31. ‘Paus is bijna blind aan één oog en slaapt slecht’10-09-2015 08:09:59
  32. EC onderscheidt Unit4 voor blindensoftware10-09-2015 08:09:44
  33. Oudste mens ter wereld (116) dankt leeftijd aan slaap07-07-2015 07:07:55
  34. Stad met blinde agent; al 10 jaar geen criminaliteit07-07-2015 07:07:54
  35. Helen Keller Achievement Awards uitgereikt25-06-2015 04:06:33
  36. Snelboot voor Macao gekapseisd: 15 vermisten01-03-2015 09:03:37
  37. Terugkeer jihadist gevreesd20-02-2015 03:02:58
  38. Nieuwe Griekse regering benoemt blinde man als minister van Volksgezondheid28-01-2015 07:01:12
  39. Gehandicapte baby’s in China vaak te vondeling gelegd09-01-2015 07:01:34
  40. Vrouw benadert blinde dakloze man en doet dan iets met verstrekkende gevolgen05-01-2015 05:01:06
  41. Blinde minister heeft geheime relatie07-06-2011 04:06:48
  42. “Renners fietsen voor blinden”06-06-2011 11:06:25
  43. Timmy De Waele: Nieuws uit Polen – EVS 1 oktober 2002 tot 15 juni 200305-06-2011 11:06:53
  44. Piet Devos: Nieuws uit Polen – EVS 1 oktober 2002 tot 15 juni 200305-06-2011 10:06:16

Laatst bijgewerkt op 1 oktober 2015 – 11:41