Het
nieuwe godenkind van Hollywood: Bryce Dallas Howard
Bron: Metro
4 augustus 2004
Zelfs onverlaten die 'The Village', de nieuwe film van Night M. Shyamalan
maar niks vinden, zullen onder de indruk zijn van twee dingen: het inventieve
verhaal van Shyamalan en de vertolking van het centrale personage door Bryce
Dallas Howard, de dochter van regisseur en acteur Ron Howard. Voor Bryce
betekent 'The Village' haar eerste grote film, eigenlijk haar eerste film tout
court. En ze bewijst meteen dat ze een natuurtalent is.
NEW YORK
Meer dan waarschijnlijk zal ze na de release van 'Manderlay', de opvolger van 'Dogville'
van Lars von Trier uitgeroepen worden tot hét nieuwe supertalent. In die
film neemt ze de rol van Nicole Kidman uit het eerste deel zonder problemen
over. Naar verluidt wordt het een tamelijk koele rol, helemaal anders dan
in 'The Village'. In de prent van Shyamalan vertolkt Bryce een blind
meisje dat in een 19de eeuws dorpje woont. Ze leeft er met haar ouders en
andere bewoners in relatieve rust, want de 'monsters' in het bos hebben een pact
gesloten met de dorpelingen. Iedereen blijft op zijn terrein. Maar
dan wordt de overeenkomst geschonden ...
Hoe voelt het om je eerste interviews te doen?
Bryce Dallas Howard:
"Ik ben er dol op. Ik zal je zeggen waarom.
Ik werd mei vorig jaar gecast, maar ik mocht tegen niemand iets vertellen over
de film. Journalisten zijn de eerste toeschouwers, dus mag ik er eindelijk
over praten. Dit is echt de eerst keer dat ik alles mag uitbraken (lacht).
Het zal een hele opluchting zijn wanneer de film uitkomt, omdat iedereen me aan
het werk wou zien en ik deze film als een lief, klein geheimpje voor mezelf
moest houden."
Hoe heb je jezelf in het lichaam van een blinde vrouw kunnen verplaatsten?
"Het was een grote uitdaging en ik wou de rol ook geloofwaardig brengen.
Ik kreeg de rol in mei en de opnames begonnen pas in oktober. Ik heb dus
ter voorbereiding alle mogelijke films over het onderwerp gehuurd. Daarna
realiseerde ik me dat ik moest leren wat blindheid in feite betekent voor een
blinde zelf. Ik ben naar The Light-house, een blindenhuis in New York,
getrokken en het eerste wat mij opviel was dat iedereen naar me keek. Dat
had ik nog nooit meegemaakt. Enkel Björks optreden in 'Dancer in the Dark'
is vergelijkbaar met wat ik heb ervaren in The Lighthouse. De instructeurs
van het huis hebben toen het scenario met mij doorlopen. Ik stond er heel
sceptisch tegenover omdat ik me steeds afvroeg: "Hoe kan een blinde dat nu
doen?" Zij zeiden: "Een blinde kan dat doen omdat blind zijn niet langer
een handicap is. Jouw personage kan dit en dat doen omdat het een bekende
omgeving is. Het is er veilig en er zijn geen obstakels."
Oliver Sax, een fantastische schrijver en dokter, heeft daar een mooie quote
over: "Handicaps brengen vaak latente krachten naar boven." Daar heb ik me
dan ook aan proberen vast te houden. Vervolgens vertelden de instructeurs
me dat ik moest proberen om het grootste deel van mijn dag geblinddoekt door te
brengen om enig inzicht te verwerven in de wereld van een blinde. Ik heb
hun raad opgevolgd. Het is ongelofelijk om te ervaren hoe je hersenen zich
al na 90 minuten met een blinddoek beginnen aan te passen. De informatie
van andere zintuigen begint het zicht te beïnvloeden. Je begint dus
eigenlijk te zien wat je ruikt. Dat is iets wat wij die kunnen zien ons
nooit kunnen inbeelden. Het is een enorm sterk gevoel. Ik heb het
niet noodzakelijk zelf ervaren, maar je leert wel te vertrouwen op jezelf.
Je zet een blinddoek op en begint rond te lopen (lacht). Dat is
beangstigend. Je loopt dan wel negen op de tien keer tegen iets aan.
Maar dan is dat zo. Als je dan geblinddoekt op anderhalve meter van
William Hurt staat, weet je dat hij het is omwille van zijn geur of ademhaling."
Uit de obscuriteit geplukt
Wilde u de film onmiddellijk doen?
"Eigenlijk niet. Nadat Night me de rol had aangeboden, heb ik een
wandeling gemaakt. Gedurende die tijd had ik het scenario vast en vroeg ik
me af of ik de rol wilde spelen. Ik had het scenario nog niet gelezen en
had de hele tijd hartkloppingen. Maar toen ik het scenario doorgenomen
had, wist ik dat er van mij een bijzondere prestatie werd verwacht. Ik
besloot om die onzekerheid van me af te schuiven, want dat zou zich wreken in
mijn vertolking van mijn personage Ivy Walker. Dan zou een er een stuk van
haar verloren zijn gegaan."
Dat is een erg rationele benadering ...
"Ja, natuurlijk. Maar ik was erg opgewonden over de mogelijkheden om
zo'n personage te ontwikkelen en om de blindheid, de liefde en het verhaal uit
te beelden. Zeker toen Adrien Brody toehapte, beleefde ik zo'n moment van:
"Wow! Hij heeft net de Oscar voor beste acteur gewonnen." Maar ik
heb geen tijd verspeeld met onder de indruk te zijn van al die beroemde
collega's. Ik wilde weten hoe zij werkten en hoe we deze film samen gingen
doen. De dag nadat de opnames van 'The Village' klaar waren ben ik
ingestort."
Wat was er dan gebeurd?
"Ten eerste miste ik iedereen. Mijn ouders moesten me komen ophalen.
Kan je je dat inbeelden? Mijn ouders kwamen me als een kindje halen en ik
ben een volwassene. Maar ik was niet in staat om uit mijn bed te kruipen.
Ik was de hele tijd aan het grienen: "Ik zal nooit nog een dergelijke ervaring
meemaken. Ik zal nooit blablabla ..." Ze hebben me naar huis in
Connecticut gereden en me daar terug bij mijn positieven gebracht. Tijdens
de opnames wilde ik mezelf bewijzen aan Night, een man die een blind geloof had
in mijn kunnen. Het was pas na de opnames dat ik over de verschillende
scènes begon na te denken. "Heb ik dit of dat niet slecht gedaan?"
Toen ik dan de afgewerkte film te zien kreeg, was ik erg tevreden. Omdat
ik kon vergeten dat ik er een rol in speelde. Zo goed is de film."
Sigourney Weaver zei dat ze minder plant nu ze ouder is ...
"Dat is interessant, omdat ik anderhalf jaar geleden zelf een specifiek plan
als actrice dacht te hebben. Ik dacht dat alles op zijn pootjes zou
vallen, omdat ik erg doordachte dingen deed zoals in New York gaan wonen en
theater spelen. Maar nu heeft Night me uit de obscuriteit geplukt.
Ik heb intussen begrepen dat ik er geen idee van zal hebben waar ik binnen zes
maanden mee bezig zal zijn. Ik ga nu zo eerlijk mogelijk in het moment
proberen opgaan. Binnen twintig jaar ben 43 jaar oud. Ik zal dan al
enkele rimpels hebben ..."
... en een liposuctie hebben ondergaan
"(lacht) Nee, geen liposuctie. Maar het is moeilijk om dat nu al te
beweren. Mijn moeder heeft nooit plastische chirurgie ondergaan. Ze
is er ook geweldig tegen. Slechts onder bepaalde omstandigheden kan ze het
begrijpen. Je lichaam is uiteindelijk een tempel. Maar anderzijds
... ze zegt dat ik nog maar 23 ben en geen recht van spreken heb.
Tot ik 50 word. (lacht)"
Home
