"Blind zijn is verschrikkelijk en verrijkend tegelijk"
Bron: Het
Belang van Limburg
20 augustus 2008
BILZEN
"Ik voel me een held", zegt de 35-jarige Laura Maes uit Martenslinde. Sinds
september vorig jaar sluiten haar ogen licht, kleur en beweging buiten. Blindheid kroop in haar blik, maar figuurlijk ziet ze de zon nog steeds
schijnen. Laura beleeft zo, samen met haar familie, haar eerste zomer als
blinde. "Ik heb al veel meegemaakt, maar ik ga niet met mijn schouders voorover
zitten en kniezen omdat ik blind ben geworden. Deze zomer is een zomer als alle
andere. Alleen sta ik nu meer stil bij andere vormen van licht in mijn leven."
Als kind moest Laura opkijken tegen de ene na de andere oogontsteking. Ze kreeg
medicatie, maar een positief effect bleef uit. Glaucoom en cataract
veroorzaakten een troebel beeld. "Mijn zicht werd enger en waziger. In de
herfst, vorig jaar, keek ik hoopvol uit naar een operatie. Toen de ingreep
achter de rug was, bleef ik achter met frustraties en verdriet. Ik zag niets
meer." Ondertussen zijn we bijna een jaar verder en heeft Laura niet aan
levensmoed ingeboet. Integendeel. Energiek, zelfzeker en met een bijzondere
fijngevoeligheid beleeft ze haar verwerkingsproces. "Aanvaarden doe je nooit. Onmogelijk. Maar mezelf ineens als minderwaardig of afgeschreven bestempelen,
doe ik niet. Het is niet omdat ik blind ben dat ik niets meer kan betekenen",
zegt ze kordaat. Laura kan niemand werkelijk in de ogen kijken, toch maakt ze
een volwaardige vorm van oogcontact met gesprekspartners. "Door mijn ogen open
te houden, geef ik mensen het gevoel dat ik hen aankijk. Ik laat op deze
manier ook merken dat ik me niet wegsteek", zegt ze.
Laura's beeld mag dan wel verdwenen zijn, het beeld dat ze schept bij andere
mensen is er één dat gebrand staat op je netvlies. Haar vastberadenheid en
positieve geest ondersteunen haar verwerkingsproces. "Moedeloos wegkruipen doe
ik niet. Ik heb het geluk dat ik vrij gevoelig van aard ben. Een dosis inzicht
in gebeurtenissen en situaties, maakt dat ik mijn situatie niet continu in een
negatief daglicht plaats." Voor haar blindheid werkte Laura met motorisch
gehandicapten en ook dat helpt haar met het verwerken. "Ik weet hoe
verwerkingsprocessen in elkaar zitten. Al verloopt het in werkelijkheid toch
anders dan in theorie."
"Maak iets van je leven"
Laura maakt haar eerste augustusmaand mee waarin ze de zomer beleeft met een
zintuig minder. Ze ziet geen zonnestralen, maar voelt de warmte op haar huid. "Door deze handicap kijk ik anders naar het leven. Ik beleef de zomer op een
zeer intense manier die ik voor mijn blindheid niet kende." Het zicht op het
materiële is weggevallen, maar het luisterend genieten, het voelend, ruikend en
proevend genieten, is versterkt. Laura geeft nu aandacht aan zaken die voordien
met de wind van het leven voorbij waaiden. Haar persoonlijkheid is door haar
blindheid zelfs veranderd en daar is ze tevreden mee. "Ik ben rustiger en
sterker geworden. Ik geniet ook meer van alles, zelfs meer dan vroeger toen ik
een zintuig meer had. Als ziende kan je blind zijn door het hectische leven dat
je leidt, dat had ik voor mijn blindheid. Nu noem ik mijzelf 'blind ziende'. Ik
functioneer langzamer, maar ik sta ook meer stil bij wat echt belangrijk is in
het leven. Iets wat andere mensen ook zouden mogen doen."
"Ik beleef de zomer op een zeer intense manier, die ik voor mijn blindheid niet
kende"
Laura heeft zelfs het gevoel dat ze een voorbeeldfunctie bekleedt, omdat ze
zichzelf en de wereld rondom haar met een nieuwe blik bekijkt. "Ik vertel de
mensen dat ze iets van hun leven moeten maken. Ook al zijn er problemen, je moet
niet bij de pakken blijven zitten. Ik denk dat ik mag zeggen dat mijn blind zijn
een ingrijpende handicap is. Toch probeer ik als een sterke vrouw door het leven
te wandelen, ook al heb ik daar een witte stok voor nodig. Ik zet mezelf
op een nieuw spoor, maar aan de hand van mijn ervaringen en
doorzettingsvermogen, wil ik ook andere mensen op het goede spoor zetten."
"Ik voel mijn dochter groeien"
Laura is getrouwd met Alexander en het koppel heeft een dochtertje van vier
jaar. Haar blindheid brengt ook een verwerkingsproces bij Alexander en dochter
Gloria teweeg, maar de familieband wordt versterkt. "Ik moet je niet vertellen
dat er tranen gevloeid zijn toen ik aan Gloria moest vertellen dat haar mama
haar niet meer zag. Dat is verschrikkelijk zwaar, maar we hebben niet minder
plezier samen. Onze band is intenser." Laura ging zelfs naar het schooltje van
Gloria om er uit te leggen hoe de witte stok werkt. Ze bracht sjaaltjes mee die
dienden als blinddoek en vertelde de kinderen dat de witte stok een vinger is
waarmee ze de wereld kunnen voelen. "Prachtig is dat kinderen niet oordelen. Nadat ik aan het klasje van Gloria uitleg gaf, heb ik de gevangenis opengebroken
door in elke klas uitleg te geven. Zeer intensief."
De relatie met Alexander vergelijkt Laura met de tandem waarop het koppel vaak
fietst. "Belangrijk op een tandem is, dat de ene zich aan de andere aanpast en
omgekeerd. Zo is het ook in onze relatie. Wij moeten ons allebei aanpassen, maar
dat doen we wel samen." Het proces dat Alexander en Gloria meemaken, valt niet
te onderschatten. Vaak is er verdriet. "We blijven niet neerslachtig, omdat we
weten dat we uit die moeilijke momenten klauteren. Onlangs ging ik met Gloria
naar haar schoolfeest. Op een bepaald ogenblik wou ze absoluut een stuk cake
hebben. Ik, en geen andere ouder, moest en zou het samen met haar halen. Op die
momenten voel ik dat Gloria geen andere mama verlangt. Ik zal de rol van moeder
nooit uit handen geven."
Ouders genieten van het groeiproces van hun zoon of dochter. Pijnlijk is dat
Laura niet weet hoe Gloria fysiek evolueert. "Gelukkig heb ik Gloria enkele
jaren gezien, waardoor ik me een beeld kan vormen. We gaan ook vaak samen in de
zetel zitten. Ik neem dan haar voetjes vast en voel hoe mijn dochter groeit. Dit
zijn handelingen die je als ziende minder doet. Ik nodig iedereen uit om eens
met een blinddoek rond te lopen. Het kan verrijkend zijn."
"Een zomer als alle andere"
Gebrek aan sociaal contact heeft Laura niet, zodat haar zomer toch kleur heeft. "Er waren buren die moesten wenen toen ze mij voor de eerste keer met de witte
stok zagen. De mensen wennen er na een tijd wel aan. Nu breng ik Gloria samen
met een buurvrouw en een andere moeder naar school. Wij kunnen die gezellige
wandelingen niet missen." Het contact met Laura wordt door andere mensen als
speciaal ervaren, omdat de omgangsmanier verschilt van de traditionele wijze.
"Mensen voelen zich goed als ze kunnen helpen."
Ondanks dat Laura haar werk moest opgeven, heeft ze geen tijd te veel. Het
huishouden heeft ze voor een deel in handen. En dat gaat stukken trager, wil ze
niet steeds botsen. "Ik ga ook wandelen en winkelen met familie en vrienden. Als
we gaan shoppen, voel ik me een pop die aangekleed moet worden, maar
uiteindelijk weet ik mijn goesting te vinden", lacht ze. Laura gaat net als vele
Limburgers op vakantie. "Ik wil genieten van de zomer met mijn gezin. We gaan de
batterijen opladen tijdens een autovakantie in het buitenland. Eigenlijk
beleef ik een zomer als alle andere."
Opvallend is de kracht die Laura uitstraalt. De zomerzon weerspiegelt in haar
ogen en een lach siert haar gezicht. "Mirakels zijn niet uitgesloten, dat is een
reden waarom ik blijf lachen. En er zijn nog momenten waarop ik wel zie. Als ik
slaap, dan zie ik de wereld en mijn familie in mijn dromen."
Home
