Na haar heldhaftig optreden in Tanzania vorig jaar tijdens de opnames van
Stanley's Route (VT4), vroeg de Christelijke Blindenmissie (CBM) aan actrice
Hilde De Baerdemaeker (28) om ambassadrice van de vereniging te worden.
Lang moest ze niet nadenken, want blindheid zit bij de De Baerdemaekers in de
familie. Gisteravond zat Hilde nog in een CBM-ziekenhuis in Kabgayi
(Rwanda). Op 9 juli komt ze terug. "Hier gebeuren elke dag 25
mirakels", laat ze vanuit Afrika weten.
Actrice Hilde De Baerdemaeker met Christelijke Blindenmissie in Afrika
"Ik heb mijn eigen oma nooit 'ziende' geweten", vertelt Hilde De Baerdemaeker.
"Mijn familie is belast met de erfelijke afwijking glaucoom. Mijn vader
heeft net dezelfde ziekte, maar door de vorderingen in de medische wetenschap
zal hij nooit blind worden zoals zijn moeder. Wij zijn thuis met vier
kinderen, en een van mijn broers heeft ook glaucoom. Net als mijn pa heeft
hij de luxe dat hij oogdruppels kan gebruiken. Begrijp je nu waarom die
projecten van de Christelijke Blindenmissie in Afrika mij zo dierbaar zijn?"
"Zó veel werk"
Hilde De Baerdemaeker bezoekt projecten van CBM in Oeganda en Rwanda. "Het
maakt een veel diepere indruk op mij dan ik had verwacht. Hier is zó veel
werk te doen. De toiletten in de ziekenhuizen zijn donkere gaten in de
grond, waar honderden mensen hun behoefte op doen. Mijn hart breekt elke
dag zeventien keer. Maar ik ervaar ook veel hoop. Als zo'n
cataractpatiëntje na drie jaar ineens weer kan zien ... Mijn ouders zijn
allebei ergotherapeut. Ik groeide op in dat wereldje. Een paar dagen
geleden heb ik zitten spelen met een kindje dat aan het revalideren was na een
malaria-aanval. Zijn spiertjes zijn nog heel lui. De schrijnwerker
heeft een houten frame gemaakt waarmee hij moet leren stappen."
"Het is vaak moeilijk om de ouders te overtuigen. Zij hebben acht
kinderen. Als er eentje blind wordt, aanvaarden ze dat gelaten als 'de wil
van God'. Sinds de buren en vrienden weten dat ik ambassadrice voor de
Christelijke Blindenmissie ben, komen ze massaal brillen afgeven bij mij thuis.
Drie zakken heb ik hier al uitgedeeld..."
"Qua landschap is het hier onvergelijkbaar met wat ik in Tanzania zag.
Daar zat ik in de natuur tussen de bosjesmensen, terwijl we hier in stedelijk
gebied verblijven. Dat is tien keer drukker en stinkender dan in
Antwerpen. Maar ze hebben me niet uitgenodigd voor een plezierreis hè."
Home
